Mammalien

Een blogje van niks

2012-01-30T09:50:00.000+01:00

Het is inmiddels half tien en ik zit samen met mijn ipad, mijn ontzettend duffe hoofd en mijn levendige peuter op de bank voor de tv. We hebben net Casper en Lisa gezien en zo beginnen de Teletubbies. Voor hem wat kinderachtig misschien, ik kan het niveau net aan. Het was namelijk weer zo'n nacht. Om half vier wakker na een enge droom. (De auto van papalien was gestolen toen ik hem ergens stom had geparkeerd.) Om half zes was ik nog steeds wakker. En om zeven uur, toen de wekker ging had ik een kop als een donzen dekbed en dat is nog steeds niet echt over. Ondanks de frisse lucht buiten en het wandelingetje door de "sneeuw".

Niet alleen dat slaperige hoofd zit me in de weg, ik weet de laatste tijd helemaal niet zo goed meer wat ik op mijn blog moet schrijven. Ik ben al weken moe, heb een warrig hoofd. Weinig inspiratie, of juist teveel maar dan weer niet blogbaar. Ik kan toch bijvoorbeeld niet gaan schrijven hoe gezellig het vannacht weer was toen Papalien en ik allebei niet konden slapen? Of dat we vanmiddag een gesprek op school hebben waarin de psychologe aan de intern begeleidster en de inmiddels in revalidatie zijnde juf gaat vertellen wat de beste manier is om zoon in de klas tot werken te bewegen? Terwijl ik vanmorgen een goed gesprek had met de invaljuf die me vertelde heel goed te hebben opgelet, maar eigenlijk niets bijzonders aan zoon had gemerkt...

Kan ik misschien schrijven over de heroïsche actie van Papalien gisteren, die met een emmertje sop naar de bovenste verdieping trok om daar binnen maar vooral ook de buitenkant van de ramen te zemen? En de kozijnen en vensterbanken aan de buitenkant. Hoe hij heel stoer op twee hoog half buiten het raam heeft gehangen, en dat in de kou... Maar nu kunnen we dan ook weer fijn naar buiten kijken. (Dus vogels, NU IS HET KLAAR MET DAT GESCHIJT, JA!)

Ik denk gewoon nog even over een onderwerp. Als ik wat heb lezen jullie het wel. Tips zijn welkom.

Het is hem écht!

2012-01-29T10:44:00.000+01:00

Vals kreng

2012-01-27T13:31:00.002+01:00

"Opschieten, aankleden, het is al hartstikke laat!", brul ik naar boven terwijl ik de broodtrommels vul en ontbijt maak. Het komt zelden voor, maar alledrie de kinderen hadden vandaag moeite met wakker worden en opstaan.

Zoon droomt zich een weg naar beneden, en zakt direct weer weg in zijn Geronimo Stilton boek. Ik plant een boterham en melk voor zijn neus en roep nog eens naar boven. "Dochter, peuter! Kom nou!"

Daar komt ook dochter, ze heeft een flinke strijd met de borstel geleverd, maar ze heeft gewonnen zo te zien. Mooi is ze. Boterham en melk staan al klaar, ze kan zo aanschuiven.

Maar waar blijft peuter? Zeker weer last van een dwarse bui. Volgens oudste was peuter et nog op de kamer van oudste aan het spelen. "Peuter! Ko-hom nou!" probeer ik. Hij kan zelf de trap af, het hekje staat open en hij doet voorzichtig genoeg altijd. Bovendien ben ik nog bezig met het klaarzetten van de gymtassen dus geen tijd voor spelletjes. "Peuter, oudste drinkt je geliefde papfles(*) op hoor, als je niet snel komt!", dreig ik. Hij komt nog steeds niet. Dan ga ik toch maar even kijken. Mijn gezicht op standje ongeduldig en met de peuter-moet-ook-luisteren-speech al in mijn achterhoofd.

Peuter zit in de halfhoogslaper van oudste, bovenaan het trapje, heel bepeuterd te kijken. Oudste heeft ~~add~~ per ongeluk met zijn nog niet helemaal wakkere hoofd het krukje weggehaald dat peuter nodig heeft om in en vooral ook weer uit dat bed te klimmen. Er liep een traantje langs zijn wang: hij wilde wel maar kon gewoon niet doen wat mama van hem vroeg. En ik maar boos doen en nog dreigen ook... o o o, wat ben ik een slechte moeder.

Ik heb hem gekust en uit zijn benader positie bevrijd en toen was alles weer goed. Hij ging braaf mee naar beneden, waar de papfles natuurlijk nog op hem stond te wachten. En uiteindelijk kwamen we toch nog allemaal aangekleed en gevoerderd nét op tijd op school en peuterspeelzaal aan.

(*) medewerkers van het consultatiebureau: ik weet het, hij is bijna drie en dat is niet verantwoord he, zo'n fles. Maar hij vindt het zo fijn, wordt er zo lekker rustig van en dat kant-en-klare babypapje vult de maag zo lekker en is bovendien ook zo snel klaar, dus ideaal als je haast hebt. Ik zei het toch? Ik ben een waardeloze moeder!

Klassiek

2012-01-26T12:58:00.001+01:00

Ik heb niets tegen klassiek, helemaal niet. Al beschouw ik mezelf, net als de meeste jonge mensen, vaak meer als liefhebber van het moderne. Dat de commercie de term klassiek lekker misbruikt voor bijvoorbeeld enorm tuttige kleding en de meest afgrijselijkste meubels (voor als je niet alleen bejaard maar ook nog blind bent), dat helpt natuurlijk ook niet echt. Aan de andere kant, dat jong en vet (al dan niet cool) ook al niet alles is viel me vandaag tijdens mijn wandelingetje door het centrum van de grote stad weer eens op. De meisjes van twintig zijn niet meer wat meisjes van twintig vroeger waren, en dan heb ik het niet over hun tailles maar meer over hun manier van doen. Maar als ik dat denk voel ik me natuurlijk weer een enorm arrogante ~~ouwe~~ klassieke taart. (Bovendien was dat ene groepje vast net de uitzondering, er zijn zat hele lieve en aardige vrolijke meiden van twintig.)

Goed. Genoeg gezeurd en gezeverd. Laat ik vertellen over mijn successen.

Even later ben ik helemaal gelukkig als ik in de uitverkoop een geweldig tuniekje weet te scoren. Leuke kleuren, valt mooi over de rondingen, verdoezelt en benadrukt, ik zie er prima uit ~~voor mijn leeftijd.~~ Naast mij uit een pashokje komt een gevalletje over-de-datum in dezelfde tuniek. Ai. Gelukkig besluit zij dat het niet haar ding is en hangt hem weer terug.

Na deze aankoop ben ik los. Het is overal sale, en aangezien ik een verarmde ~~ouwe~~ klassieke sloeber ben tegenwoordig met dat thuisblijfmoederen, kijk ik eens goed rond. Zo kom ik een paar laarzen tegen in een prachtige cognac kleur. Het is soepel leer en ze zitten lekker, zijn redelijk neutraal van model zodat ik er ook de volgende winter(s) zeker nog plezier van hebben zal. En best leuk afgeprijsd. Ik koop ze.

Het meisje achter de kassa scant het nummertje op de doos en op de kassa verschijnen, naast de te betalen prijs, opeens de letters die aangeven uit welke collectie de laarzen komen. Juist.

K L A S S I E K

.

Over opruimen en bewaren

2012-01-25T13:18:00.001+01:00

Hoe veel ik ook van opruimen houd, meestal gaat het dan gewoon om spullen zonder waarde die me in de weg staan. Ik ben daarentegen wel een enorme bewaarster waar het gaat om dingen waar emotionele waarde aan zit. Oude brieven van lief aan mij, van mijn opa aan mij oma, een boek met een opdracht, foto's, een cadeautje dat ik ooit van een bijzonder iemand heb gekregen, een tekening die ik maakte op de kleuterschool, de speld die aan mijn luiertje zat lang geleden, in het pre-wegwerpluier-tijdperk, dat soort dingen waardeer ik. Man heeft de trouwring van zijn de oma en wij hebben allebei in nog ergens in een doosje de ringen die we droegen bij onze vorige partners. Natuurlijk doen we die nooit weg.

En stiekem hoop ik dat mijn kinderen dat soort dingen ook zullen waarderen. Dus ben ik gisteren druk geweest om drie mooie doosjes te vullen met spulletjes uit de eerste babyjaren van elk van onze kinderen. Per kind een paar ienieminie kleertjes, een haarlokje, een schriftje met behaalde mijlpalen en wetenswaardigheden over de bevalling. Over een tijdje hier en daar nog wat aan te vullen met de favoriete knuffel en de melktandjes, zodra die worden losgelaten.

Ooit, als ze groot zijn en op zichzelf wonen krijgen ze die doos mee. Met de andere vierhonderdvijfenzestig vuilniszakken vol met tekeningen en knutsels die ik nu onder geen voorwaarde weg mag doen van de makers zelf. Dus ik raad ze aan om goed op te letten op school en een vet betaalde baan te zoeken, dan wel een beetje op stand te trouwen, want een huis met flink wat bergruimte is absoluut noodzakelijk.

Zwemmen met je peuter

2012-01-23T07:07:00.000+01:00

Het clubje Muziek-Met-Peuters is leuk, maar het peuterzwemmen eigenlijk nog leuker. En weet je wat ik nou het allerleukste aan het Zwemmen-Met-Peuters vind? Dat zoon zich zélf als een aapje tegen me aanklemt, en nu eens langer dan een minuut. Zijn armpjes om me heen, ik zing zacht liedjes in zijn oor waar hij dan weer om lachen moet. En hij is ook nog eens lekker licht zo in dat water, dus dat houden we wel even vol. We ~~schuifelen~~ dansen langzaam rondjes door het water en we kijken elkaar diep in de ogen. We genieten, allebei.

Dat het hem niet alleen maar om mijn zoete kusjes te doen is maar vooral ook gewoon zeer terechte angst om zijn hoofd niet boven water te kunnen houden in dat diepe bad, daar maak ik dankbaar misbruik van.

Nieuwjaarsdag

2012-01-21T16:11:00.002+01:00

Doe maar iets aan wat makkelijk zit, had mijn nieuwe pilatesjuf gezegd. Dus een half uur voor de proefles gisteren stond ik mezelf redelijk wanhopig in de slaapkamerspiegel te bekijken. Ik kon toch niet in mijn lekker soepele, alles verhullende maar toch wel zeer nette gebreide jurk met panties? En om nou te zeggen dat die sportbroeken van voorheen lekker zaten, laat staan elegant stonden, daar was mijn buik net weer wat te dik voor geworden. Dus nam ik het besluit ende het voornemen: morgen is het nieuwjaarsdag, en ik ga NIETS meer eten, wekenlang. NIETS, niets, niets. En dan een appeltje ofzo, als ik wat flauw dreig te worden. In ieder geval geen ongezonde onnodige tussendoortjes.

Dus in plaats van manlief op de weekboodschappen los te laten liep ik vandaag zelf in de supermarkt. Het resultaat mocht er zijn, al weet ik niet of mijn huisgenoten blij met me zullen de komende dagen. Ik had tassen vol fruit, magere yoghurt, komkommers. Geen alcohol, geen snoep, geen koek, geen luxe toetjes. Ook geen dure supersnelle vet-verbranders of hongergevoel tegenhoudende shakes trouwens. Ik ben goed bezig.

Maar toen opeens vandaag peuter en ik ~~en mijn pilates-spierpijn~~ aan elkaar bleken overgeleverd omdat de rest "leuke dingen" ging doen, kwam het zo dat we even bij oma en opa op bezoek gingen. Waar ik werd verleid door de doos met mer.ci schrokolaatjes. En op weg naar huis brandden de kortingsbonnen van die grote gele kleffe M in mijn tas. Maar hé, ik ben natuurlijk geen slappeling, en natúúrlijk ben ik daar niet langs geweest ~~maar net op tijd gekeerd op de rotonde~~.

En die kleine portie kibbeling ~~met een beetje saus~~ is gewoon heel gezond. Zei de visboer ook. Twee keer per week, mevrouw. En peuter was het er helemaal mee eens.

Van de wal en de sloot

2012-01-20T09:43:00.003+01:00

Peuter weet dat ik het fijn vind als er af en toe wat wordt opgeruimd. Dus helpt hij mee. Zo verdween de net bezorgde post met een beetje duwen en trekken zó weer door de brievenbus naar buiten en werden de laatste druppels melk uit zijn bekertje over het tapijt uitgestrooid.

Terwijl ik dat weer probeer te herstellen gaat hij even plassen. En komt zonder onderbroek terug. Waar die nou weer is gebleven? Hij loopt bereidwillig mee naar de afvalbak in de keuken. Daar mama. Het valt niet mee om wel het potje te raken maar niet je onderbroek, dus eh... weg ermee. Het potje zelf heeft hij gelukkig niet weggegooid. Wel geleegd. Voor ongeveer de helft ín de wc...

Ik knijp mijn handen dicht met zo'n hulpvaardige peuter.

Als het baasje van huis is...

2012-01-19T10:17:00.001+01:00

...stoppen we die stinkende bruin uitgeslagen Slurf lekker even in bad...

Goed gesprek

2012-01-18T09:07:00.000+01:00

Zoon is aan het spelen en ik kom vertellen dat hij naar bed moet. Hij kijkt boevig en vraagt onschuldig: "Mama, wil je me wat vragen?"

Eh, even improviseren, ik ga natuurlijk niet dat vragen waarvan hij al weet dat ik het ga vragen. Nog enigszins in de vreemde sferen van de film die we gisteren hebben gezien (Tree of Life), verzin ik: "Zeg zoon, wat ik me afvroeg, waar woont God?"

Hij twijfelt geen seconde. "In de negentiende eeuw".

Prachtig antwoord.

Bijna zindelijk

2012-01-17T12:26:00.000+01:00

Het lijkt wel een lastige patiënt. Hij hangt aan mijn benen, ik mag niet zitten ik mag niet staan. Hij wil drinken, hij wil geen drinken. Toch wel, een fles. Met melk, als ik er net sap in schenk. Boekje lezen. Ben ik halverwege dan klapt hij het boekje dicht met mijn vingers ertussen en gaat een rondje rennen, hard knerpend. "Potje plassen, mama helpen!" Luier aan, luier uit, onderbroek aan. Potje plassen. Er komt een minuscuul plasje, maar dat plassen, dat gaat prima en dát was niet wat hij eigenlijk kwijt wilde. Hij rent nog maar weer een rondje.

Het lukt niet. Niet op het potje. En als hij in een hoekje van de kamer gaat staan roept zijn moeder hem weer terug. Hij verspreidt inmiddels een lucht die mij doet vermoeden dat het niet lang meer kan duren.

NEE, NIET potje! ~~ik durf niet, ik kan het niet, ik bedoel:~~ Snoep, ik wil snoep!

De romanticus

2012-01-16T08:02:00.001+01:00

Van een afstandje zie ik hem staan. Mooie jongen. Hij ziet me kijken en zijn staalblauwe ogen kijken ondeugend terug. De kuiltjes in zijn wangen lachend komt hij naar me toe gelopen. Hij komt naast me zitten en schuift heel dicht tegen me aan. Hij zucht gelukzalig. Ik ook. Wat fijn, zo samen.

Dan duwt hij me nog een klein stukje verder opzij tot hij echt lekker zit. Schuift nog wat verder onderuit, de ene enkel op de andere knie, zijn hand verdwijnt via zijn blote buik onder de rand van zijn broek en hij laat een boer. "Sowwie!", zegt hij blij maar zonder enige spijt.

Kan niet missen, de genen van zijn vader.

Bril

2012-01-15T11:35:00.002+01:00

Ik moet iets bekennen. Ik heb soms wat moeite met lezen. Zo lukt het voorleesboek op de kamer van dochter, die met die blauwe letters op een zwarte achtergrond, alleen nog overdag, en dan nog heeeel langzaam. En het wordt steeds erger. Kon ik een paar jaar terug de gebruiksaanwijzing op de potjes groente 's avond in het schemerdonker al niet zo goed meer lezen (langzaam opwarmen in eigen vocht, niet laten koken), tegenwoordig heb ik steeds vaker dat mijn armen te kort blijken als ik een boek of krant wil lezen. Nog even en ik moet buiten mezelf treden om de afstand tussen het papier in mijn handen en mijn ogen zo te krijgen dat ik scherp kan stellen.

Nu schijnt er ergens in de 13e eeuw een uitvinding te zijn gedaan. Een optisch instrument dat voor de ogen gedragen wordt en de refractiefout van het oog compenseert waardoor de drager scherper ziet. Een bril. Een leesbril.

Woehaahaha. Een bril. Mammalien en een bril. Ten eerste ben ik jong en fris en ijdel, natuurlijk hoef ik geen bril! Op een afstand van meer dan een meter en met dingen groter dan een 10 punts letter gaat het prima. Ten tweede, ik vind dat er best mensen zijn die dat kunnen hebben, zo'n bril, maar ik loop er zelf nogal voor lul mee. Hoe hip het ook is tegenwoordig. Hele volksstammen lopen met van die grote dikke donkere monturen op, of met zo'n kek gekleurd montuurtje met apart model (meestal dames aan de verkeerde kant van de overgang). Allemaal leuk en aardig, maar ik heb gewoon geen brillengezicht. Ik slaag er al twintig jaar niet in een zonnebril te kopen die me een beetje staat, en voor een gewone bril vrees ik het ergste.

En zal ik nog eens een geheim vertellen? Ik heb er een, een leesbril. Zo'n lelijke van de H.ema. Die doe ik soms op als ik aan het koken ben, of in bed lig. En dat is niet fraai. Ik heb al menig kinderpostzegelverkopertje en pakjesman aan het huilen gemaakt door met bril op aan de deur te verschijnen. Waar ik dan trouwens ook heel duizelig van wordt omdat het een bril is om mee te lezen en niet om mee door je huis te lopen.

Pappalien, die zit er niet zo mee geloof ik. Liefde maakt blind. Bovendien draait hij direct het licht uit als hij me bebrild in bed aantreft.

Wachtkamerstress

2012-01-13T13:51:00.000+01:00

"Gelukkig kom jij alleen maar voor een afspraak met de dokter en niet voor het bloedprikken", fluisterde ik geruststellend in zoon's oor toen we vanmorgen in de wachtkamer zaten en er een meisje met een heel wit angstig gezichtje het bloedprik-kamertje in ging. En dat begreep hij wel, dat bange gezichtje. De laatste keer dat zoon 10 buisjes (!) moest laten afnemen is hem dat niet in zijn koude kleren gaan zitten. Even later hoorde we uit dat kamertje een hoop gekrijs komen. Oei.

Zoon was echter lekker aan het kletsen met de assistentes. Meten, wegen, even kort praten met de arts. het ging prima. Maar omdat het natuurlijk vrijdag de 13e is en voor de zekerheid enzo, gaf de arts ons toch een formuliertje mee met het verzoek om even wat bloed te laten afnemen bij zoon...

Dus zaten we opnieuw in de wachtkamer. Er waren inmiddels zeker vijf man voor ons en er was ook nog een of ander technisch probleem zodat er even niet geprikt kon worden. Maar, Mammalien is niet voor één gat te vangen: we reden naar een locatie een stukje verderop, bovendien dichtbij school, waar het nooit druk is en je direct geholpen wordt. Behalve vandaag ja, vrijdag de 13e. Volgens mij was er maar één prikster in huis en die was iets aan het bespreken met een oude dove en ontzettend langdradige man.

Dus een half uur later zat we er nog steeds. Zoon als een zielig in elkaar gezakt hoopje, bang, nerveus en zich ontzettend aan het vervelen. Ikzelf met tekenen van hyperactiviteit omdat a. het tijd werd dochter van school te halen b. mijn mobiele telefoon bijna leeg was en c. papalien niet bereikbaar bleek wegens een of andere telefoonstoring?! Bovendien had ik zijn auto en mijn autosleutels weer eens meegenomen en is mijn fiets kapot dus eh... het zou toch lastig voor hem worden.

En toen was daar de redding.Vriendin N. nam wel op en zou dochter van school halen. Bovendien kwam er opeens een kindvriendelijke doktersassistente die zoon zag wegkwijnen en hulptroepen inriep. Hij kon wel even snel tussendoor in de koffiekamer geprikt worden.

Hij was bang, maar de dame in kwestie was heel lief en grappig, er bleek maar één buisje nodig te hebben. Even zoeken, prik, klaar. Eigenlijk viel het prikje zelf hem hartstikke mee. Maar terwijl hij dat zei begon hij opeens te trillen als een ouwe opa. "En dat gekke gevoel in mijn buik en mijn benen, dat komt zeker ook niet door dat prikje", wist hij. Eh, nou, nee, niet direct nee. Sneller van begrip dan mama, die als kind wel altijd tegen dat Beets-tegeltje(*) zat aan te kijken maar het nooit helemaal naar de praktijk wist te vertalen. Al met al vind ik hem toch een stoere vent.

(*) Een mens lijdt dikwijls het meest door het lijden dat hij vreest doch dat nooit op zal dagen...

(Niet) goed bezig

2012-01-12T10:29:00.066+01:00

Kinderen naar school gebracht - check
Peuter naar peuterspeelzaal - check
Weer terug naar school: luizenmoeder gespeeld - check
Wasje gedraaid - check
Kopje "welness vol gezonde kruiden thee gezet" - check
De mobiele fietsenmaker gebeld - check
Computerproblemen op fora en helpdesk aangekaart - check
Nieuwe pilatesclub opgezocht en proefles aangevraagd - check
Rekeningen betaald - check
Weekendje weg met de familie geboekt - check
Papieren klaargelegd voor morgen - check
Met frisse moed begonnen aan een dag vol fruit en groente - eh.. check
Blogje geschreven - check

Blogje verzonden en toen weer teruggehaald. Want ineens realiseerde ik me... dit is het niet. Ik word inderdaad blij en vrolijk als ik lekker op kan schieten, dingen doen die er te doen zijn. Ik wil altijd zo veel en ik vaar wel bij "produktie draaien". Het irriteert me dan ook als het allemaal niet zo lukt: zo'n dag als gisteren dat er dingen kapot gaan en reparatie weer tijd vraagt die ik niet heb, ik mijn plannen moet omgooien of opschorten. Maar goed, zo'n dag, daar kom ik wel overheen. Als ik de dag erop dan maar weer lekker meters kan maken. Met wat dan ook. Onkruid trekken, stukjes schrijven, programmeren of luizen tellen. Maakt niet uit. Resultaten zien.

En dat is lastig als thuisblijfmoeder. Ik ben de hele dag echt druk, vrijwel geen moment voor mezelf in ieder geval. Maar als ik 's avonds op de bank in elkaar zak en probeer te bedenken wat ik allemaal heb bereikt dan weet ik het eigenlijk niet. Ik heb de hele dag opgeruimd maar mijn huis ziet er nog steeds uit alsof het ontploft is. Ik heb eten gekookt, maar de bordjes van de kinderen zijn nauwelijks aangeroerd. Ja, peuter. Die heeft de ene helft in zijn haar gesmeerd en de andere helft op mijn witte vloerkleed. Opvoeden dan? Pfff. Dochter kreeg een driftbui en zoon heeft de halve avond alleen voor de tv gehangen. Als er al resultaten zijn dan waarschijnlijk pas over een jaar of twintig te zien. En in dat ene halfuurtje dat ik mijn handen vrij had heb ik zoveel kleine klusjes proberen te doen dat ik de rest van de dag een gigantische hoofdpijn had en niet kon genieten van de verhalen van de kinderen toen ik ze 's middags weer van hun clubjes ophaalde.

En dat is toch eigenlijk stom? Waar is die mindfulnes gebleven? Het ophalen van kinderen is geen taakje dat even snel afgecheckt moet worden maar iets leuks, waar ik vroeger toen ik de hele dag suf op kantoor zat naar uit zat te kijken. Die blije gezichtjes als ze je zien staan, de mooie verhalen... En ik wilde fijn bij peuter zijn om hem groot te zien worden. Dan moet ik niet zeuren dat ik geen tijd heb om nieuwe websites op te zetten, dat gaat nu eenmaal heel slecht samen.

Het kwartje is weer eens gevallen. Ik heb voor de rest van de dag maar een ding op mijn to-do lijstje staan. Gewoon eens heel goed opletten, kijken en luisteren. En vooral genieten.

Mijn zegeningen tellen - check ... eh.... bezig!

Frustratievreten

2012-01-11T09:34:00.001+01:00

Dinsdagavond. Het gaat niet helemaal zoals ik wil. Manlief toog na het avondeten naar de schuur om mijn fiets te repareren. En was na tien minuten weer terug met de mededeling dat mijn kettingkast niet open te krijgen is en wenste me succes bij de fietsenmaker. Dat kost tijd, gedoe (want twee keer met peuter onder mijn arm op en neer naar die fietsenzaak terwijl ik niet kan fietsen en het ding niet in de auto past), én het kost geld dat ik nu niet verdien.

Want. Nog een half uur later begon de software van mijn internetwinkeltje opeens gekke foutmeldingen naar me te spugen. Een directory die niet zou bestaan, terwijl hij er wel gewoon is en ik en mijn browser hem kunnen zien. Ik snap er niks van, manlief keek ook mee maar zag het zo snel ook niet. Met een kijkmaarevenophetforum verdween hij naar de televisie. Bah, bah bah. Spelden en hooibergen. Maar de boel moet wel werken want er moet verkocht en geld verdiend worden.

Tot slot had manlief ook nog de vrolijke mededeling dat hij morgen, op zijn vaste papadag opeens tóch niet vrij is wegens Belangrijke Dingen op het werk. Terwijl ik morgen met twee kinderen tegelijk op twee verschillende plaatsen moet zijn en nummer drie waarschijnlijk de vertragende dwarse factor gaat spelen. Succes ermee, mama, regel het maar.

Als dochter denkt dat het niet helemaal gaat zoals ze wil (zoals we zeker de halve decembermaand hebben gezien) dan stampt ze, gooit ze, trekt ze de pruillip en doet ze héél boos en dwars. Ik niet. Ik ga gewoon helemaal alleen eerst heel even in een hoekje zitten treuren. Dan bedenk ik me dat ik heel mindful en zen ben en bovendien aan het lijnen. En dan eet ik alsnog die zak borrelnoten leeg, en de reep witte chocolade met crisp. En drink ik een blikje cola. Zo. Klaar.

Nu de frustraties fijn weg gevreten zijn ga ik maar weer eens met frisse nieuwe moed aan een paar oplossingen denken. En beginnen aan een nieuwe dag waarin ik weinig en vooral gezond ga eten. Dat is makkelijk, want nu is echt alles wat ongezond is op. En even op de fiets een nieuwe voorraad halen zit er ook al niet in.

Voornemens

2012-01-10T11:48:00.001+01:00

Eén van de goede voornemens die ik gisteren (neeeeeee, niet op nieuwjaarsdag) heb gemaakt was: meer op de fiets naar school. Aangezien het zelfs naar Mammaliens maatstaven niet echt rotweer te noemen was gingen we dus, met zijn vieren op drie fietsen naar school. Ging prima! Helaas bleek, toen peuter en ik weer terug naar huis wilden, mijn koop-nooit-een-He-ma-fiets het niet meer te doen. De trappers draaiden vrolijk rond maar de wielen deden niet mee. Dat het de ketting was, die los was, of kapot, wist een vriendelijke buurman me te vertellen. Die dus wel met me mee naar huis liep, voor de gezelligheid, maar niet zijn gereedschapskist uit zijn aktetas tevoorschijn toverde en mijn fiets repareerde. Dat moet man dan maar doen vanavond, als hij na die zakelijke borrel nog helder kijken kan tenminste. En de kinderen, die moeten maar met mij mee terug lopen vanmiddag, fiets aan de hand. Tot zover de goede voornemens.

Maar die zak borrelnoten die nog in de kast stond, die zak die ik NIET op zou eten, daar blijf ik vanaf. Ik zag net dat er stiekem een paar handjes uit zijn gehaald. Wat hem nog verleidelijker maakt. Man is blijkbaar gisteravond al bezweken, begrijp ik nu. Maar ik niet. Ik laat ze staan. En eet zo gewoon een bruine boterham met dunne smeerkaas.

Bezig

2012-01-09T16:08:00.003+01:00

Niet alleen is het de eerste dag na de vakantie, maar ik ben ook nog eens ongesteld geworden. En ik weet niet hoe dat bij jullie werkt, maar dan is mijn schoonmaak- en vooral opruimnood echt niet meer te houden. Dus nadat ik de oudste twee op school had gedumpt en peuter achter een mooie puzzel had geparkeerd ging ik los, compleet los. Tot mijn bureau leeg was, mijn mailbox leeg, mijn was- en strijkmand leeg, de vloeren gezogen en geboend, de badkamer glom, de vuilnisbak uitpuilde en het schuim op mijn lippen stond. Dat laatste kan overigens ook komen omdat ik mezelf heb verboden iets anders te eten dan een droog beschuitje of een gezond appeltje. En als je ergens hoofdpijn van krijgt is het wel van dat gezonde dieet zonder chocola of koekjes.

Peuter was trouwens vanmorgen niet heel erg coöperatief. Hij wilde géén rustig ochtendje baby-tv kijken, maar ging vooral overal héél hard om gillen. Om dat hij niet aan het touw van de luxaflex mocht trekken bijvoorbeeld en dat het koekje dat hij in de verwarming had gegooid er niet meer uitgehaald kon worden. Tussen mijn geruim door smeet hij leuk alle puzzels op de grond, en de doos met lego. Plaste een keer of twee in zijn broek (bijna zindelijk, ja, bijna...) en poepte zojuist in zijn schone bad. Dochter kwam in commandeer-modus uit school, goed bedoelde bevelen schreeuwend tegen iedereen. Tegen mij, tegen peuter, tegen vriendinnetje en tegen oudste zoon. Zoon gooide dus maar gewoon een bal tegen haar hoofd, waarop zij dan weer ging huilen. Nu heb ik ze allemaal in hun eigen hok opgesloten, peuter in een schoon bad geduwd (hij geef nog geluid, dus het gaat goed) en kan ik even één van de dingen die ik nog op mijn to-do lijstje heb staan afwerken. Blogje. Zo. Vink. Klaar.

Speelafspraakjes

2012-01-07T21:47:00.007+01:00

Zoon belt met vriendje, hij heeft zin in een speelafspraakje. Vriendje is echter al met een ander bekend ventje uit de straat aan het spelen, en zoon kon daar ook wel heen dachten ze. Een tijdje later zie ik ze, met zijn drietjes op het grasveld aan de overkant van de weg aan het voetballen. Leuk!

Nog weer een uurtje later bellen ze bij ons aan, met rode koude neuzen. Of ze binnen mogen spelen. Op de een of andere manier hebben niet alle vriendjes een binnen, denk ik dan, daarvoor wordt altijd ons huis uitgezocht. Maar ik zwaai de deur open en ze gooien mijn hal vol met schoenen en jassen. We hebben inmiddels zes kinderen in huis waarvan de helft van mezelf. De meisjes doen iets meisjesachtigs op dochters kamer, lekker rustig. De jongens amuseren zich ook prima, maar hebben geweren, pijltjes en heel veel ruimte nodig. Mijn ruimte, en die van peuter. We worden er een beetje zenuwachtig van, maar goed, dat zeg je dan ook weer niet zo snel als goede gastvrouw.

Aan het einde van de middag wordt eerst vriendje en dan het andere ventje opgehaald. Volgende keer komt hij maar weer bij ons hoor, zegt zijn moeder, wijzend op zoon. Dan mogen ze best weer buiten voetballen!

Ik weet nog steeds niet of het een grapje was, dat genereuze aanbod.

Van het concert des levens en de gebruiksaanwijzing

2012-01-04T19:38:00.009+01:00

Ondanks dappere pogingen om niet terug te blikken op het afgelopen jaar had ik mezelf toch mooi tuk toen ik min of meer per ongeluk mijn blogjes van 2011 nog eens door zat te lezen. Een bijzondere ervaring (en dan heb ik het niet eens over de taalfouten, ik zou toch ook eens voor publiceren een berichtje moeten teruglezen!)

Ten eerste val ik in herhalingen. Zo schrijf ik bijvoorbeeld in de categorie "dingen die niet veranderen" elk jaar met kerst een mopperblog en net na nieuwjaar iets optimistisch over schoonmaken en lengende dagen en zo. Maar verder is er ook veel in de categorie "het kwartje viel pas later". Zo zag ik een patroon in de blogjes over abnormaal vervelend gedrag bij één van de kindertjes, kort daarop gevolgd door blogjes over een of ander griepvirus dat het betreffende kind heeft getroffen. Ahaaaaaa. Stomme ik.

Net zoals bij een (goede) film, als je eenmaal weet hoe het afloopt zie je bij de tweede keer kijken opeens allerlei details en nuances die je de eerste keer gemist had. Zo was daar aan het einde van het jaar het A D D labeltjes plot. En zie ik nu tal van eerdere blogjes waarin ik alle symptomen beschrijf. Het is allemaal zo simpel, als je het eenmaal weet. En wat te denken van de (niet allemaal gepubliceerde) blogs (en mails) over de kanker van E., mijn angsten toen hij voor het eerst naar de huisarts ging, de hoop en angsten tijdens de behandeling, de twijfels over hoe... Die teksten herlees ik nu met hele andere gevoelens dan toen, nu de hoop en de angst weg zijn en er berusting maar verdriet en gemis voor terug zijn gekomen.

Tot slot was het fijn geweest als ik in de nacht van 2 op 3 mei, toen ik gek werd van de opeens opkomende vreselijke pijn en de angst voor iets ernstigs, had geweten wat ik nu weet (en de medische wetenschap mij pas een maand of drie na dato hebben weten te vertellen): een lullig kindervirusje dat een onschuldige maar zeer vervelende kwaal in de vorm van een beschadigde zenuw heeft veroorzaakt.

Maar goed, ik heb ook ergens gelezen (niet op mijn eigen blog gelukkig): Van het concert des levens krijgt niemand een program. Hoeft ook niet hoor. Ik ben dan wel nieuwsgierig van aard, maar om nu precies te weten hoe en wanneer je gaat eindigen, dat is toch wat eng misschien. En saai. En of je er prettiger van gaat leven is ook maar de vraag. Aan de andere kant zou ik soms wel eens een wat duidelijkere gebruiksaanwijzing willen hebben. Dat die kwartjes wat eerder vallen.

En nu wil ik eigenlijk alleen nog maar even weten wanneer ik verdorie die rechterarm weer eens volledig vanzelf omhoog kan krijgen, ik ben het behoorlijk zat aan het worden. Ik wil weer tennissen, en op de kast in de keuken moet hoognodig eens gestoft worden.

Een nieuwe luxe

2012-01-03T11:17:00.000+01:00

Ik werd vanmorgen om acht uur even wakker van de storm en regen die op mijn dak kletterde. Ik keek op de klok en had een beetje medelijden met pappalien die rond die tijd waarschijnlijk nat en koud richting trein aan het fietsen was. En toen draaide ik me nog lekker een keertje om en viel weer in slaap. Om er om kwart over negen weer uit te komen. Dat vinden jullie misschien een hele normale tijd, maar het is mij al negen jaar niet meer overkomen. Meestal zit ik in de vakanties 's ochtends vroeg in het donker beneden met een paar stuiterende kinderen om me heen die weten willen "wat we nu gaan doen"... en leg dan maar eens uit dat ze nog een uur of vier moeten wachten tot de rest van Nederland wakker is!

Maar wat een genot zeg. Ik weet niet wat er in mijn kinderen is gevaren, maar de hele kerstvakantie gaat het al zo. Peuter smeekt me 's avonds om half zeven, een half uur eerder dan anders, of hij naar bed mag. Om de ochtend erop pas rond half negen, negen uur soms weer hardop geluid te gaan maken. Dochter houdt altijd al wel van slapen maar springt uit haar kamer zodra er iemand op de gang loopt, bang om wat van de actie te missen (het enige dat ze mist is slaap, maar dat krijg ik maar niet duidelijk gemaakt). En oudste, die altijd laat gaat slapen en vroeg wakker is, heeft de instructies én de nieuwste aanwinst op zijn kamer, een klok, begrepen: géén herrie maken voor acht uur. Briljant. Dus leest hij, en leest hij, en leest hij nog meer dan anders. Het kost me een paar nieuwe ~~autobanden~~ schoenzolen zo vaak moet ik naar de bieb, maar dat heb ik er graag voor over.

Gewonnen

2012-01-02T22:19:00.001+01:00

Waar dochter en papa nog een klein troostprijsje hadden gewonnen op hun decemberkraslot (een gratis lot waar natuurlijk geen prijs op zat), hadden oudste en ik helemaal niets.

Onder het motto: wij hebben ook prijs, want we hebben elkaar, vlogen we elkaar, al bankhangend, in de armen. Waarbij hij met zijn knokige ellebogen mijn linkerborst zo'n beetje wist te halveren. En ik daarop een paar niet voor herhaling vatbare kreten produceerde.

"Mama, ik heb wél prijs, ik heb een gratis automatische vloekmachine gewonnen!"

"Fijn jongen, en ik een automatische tietenverpulveraar."

En toen was iedereen weer helemaal blij en gelukkig.

Let there be light!

2012-01-01T22:21:00.001+01:00

Klaar. Kerst, oudjaar, de kortste dag, het decembergedoe... we hebben het weer gehad. Op naar het gewone leven, met als het meezit een beetje meer licht 's ochtends en 's avonds. Vanmiddag hield ik het niet meer en is de kerstboom afgetuigd. De ballen en slingers deden dochter en ik, Pappalien vouwde de boom weer terug in de vuilniszakken. Ik mocht de lampjes. De lampsnoeren.

Na een half uur ontwarren, mezelf streng toespreken, veel gevit op bemoeizieke kinderen die in mijn persoonlijke ruimte en in de scherven van de gebroken lampjes gingen staan, een enorme trots dat ik er toch één snoer helemaal en twee bijna ontward uit de boom in de doos heb weten te krijgen... heb ik de schaar erbij gepakt. Het is allemaal wel duurzaam en zo, die herbruikbare snoeren, maar mijn geestelijke gezondheid is me ook wat waard, en volgend jaar koop ik dus gewoon een nieuw snoer voor 4 euro bij de b.lokker. Twee. Ik heb er één doorgeknipt in de hoop de ander te kunnen redden. Dacht ik. Toen ik ze dan echt uit elkaar had bleek ik per ongeluk ook het andere snoer eh.. doorgeknipt te hebben. In de vuilnisbak dus. Weg ermee.

En toen was het hek van de dam. Hoe heerlijk leeg was mijn huis nadat ik alle kinderen naar boven had gevloekt, de kerstboom samen met man naar de schuur was verdwenen, alle zelfgeknutselde kerststukjes en -frutsels de vuilnis in verdwenen waren. Helemaal high van alle lucht en ruimte in de woonkamer was ik niet meer te stoppen. Even lekker stofzuigen, dweilen, de bank nog even wat anders zetten en hup, weer wat ruimte en licht erbij. Aftandse varen verbannen naar de tuin (waarna ik opnieuw kon stofzuigen), lego bouwsels van de eettafel naar de kamer van zoon versleept..

... en toen kwam de familie weer terug. En begon met stoelen en dekens tenten te bouwen op de plek die ik zo fijn open had weten te houden in de kamer. Want zo'n open ruimte, dat inspireert niet alleen mij blijkbaar.

Juf in hart en nieren

2011-12-28T13:56:00.000+01:00

Ridder

2011-12-26T12:26:00.001+01:00

Toen ons oudste kind nét een weekje oud was kwam hij aan, vriend Ridder. In een hele grote kist, met kreunende postbode erachter, helemaal vanuit Portugal. Pappalien, die weinig talent heeft voor geduldig afwachten, stond dus al snel hard vloekend met een nog veel meer herrie makende klopboormachine op een wankel trapje in het trapgat een plateautje te timmeren. Vlak naast de kamer waar ik mijn verse baby-tje steeds heel voorzichtig in zijn bedje legde en heel zachtjes welterusten fluisterde, op mijn tenen naar buiten liep. Kersverse papa had echter andere prioriteiten en verlangde van de pasbevallen vrouw vol kraamtranen en gierende hormonen een helpend handje met het vasthouden en aangeven van de klus spullen. Als de baby toch in bed lag...

Gelukkig bleek oudste een kind dat (áls ie sliep) goed kon slapen en niet snel wakker werd van geluid. En heeft de buurman geholpen om Ridder op zijn plek te tillen. Ook al was het harnas leeg en zat er geen échte vent in, het bleek toch een stuk meer te wegen dan wij samen tillen konden.

Ridder heeft jarenlang in ons trapgat de wacht gehouden. Tot het moment dat we besloten een nieuwe verdieping nodig te hebben op ons huis: de ridder moest plaats maken voor een nieuwe trap. Ik had hem graag buiten op de stoep gezet, vlak voor de tuin, maar ik betwijfel of hij dat in ons klimaat lang had volgehouden. We hebben hem dus ~~naar het asiel gedaan~~ op Ma.rk.tplaats gezet, en al gauw kwam er een mevrouw (met vier kinderen in een niet al te grote auto maar mét open dak) en heeft hem meegenomen. Ze had een mooi oud huis ergens, en dacht er een prima plek voor te hebben. Ik ben benieuwd hoe Ridder het nu maakt.

Ons trapgat, wat zeg ik trapgaten, zijn tegenwoordig een beetje saai.

Disorders

2011-12-23T22:28:00.007+01:00

"Peuter doet al net zo raar als Oudste", probeerde een oninspirerende doorsnee suffe gel-stekel uit de klas van oudste me te vertellen over mijn vrolijke zonen. Ik wierp hem een vernietigende blik toe (mag dat, bij tienjarigen?) en kon nog net een "gelukkig maar, dan zijn er ook nog ~~kinderen die ver denken dan hun piemeltje lang is~~ kinderen mét fantasie" inhouden. Hij had het waarschijnlijk toch niet begrepen, net zo min als hij de grapjes van oudste snapt.

Iets anders. Waarom noemen ze het gelijk een "disorder" als je hersens net even anders werken als die van de gemiddelde mens? vroeg Pappalien zich af. Een man waar ik voor gevallen ben, juist omdat zijn hersens niet hetzelfde werken als bij de gemiddelde mens. Wat ik zelf zeer verfrissend vond. Een half woord in plaats van alles te moeten uitleggen.

Naast dat brein heeft mijn man ook nog een eye muscle overstress disorder. Zijn oogspieren doen het zó goed dat hij echt extreem scherp ziet. Van dichtbij. Ideaal als je in de horlogereparatiebusiness zit of splintertjes uit kindervingertjes moet peuteren. Dat ik niemand aanraad bij hem in de auto te stappen als hij zijn glazen protheses niet draagt is de andere kant van de zaak. Maar om dit talent nu gelijk een disorder te noemen...

Onlangs heeft een mevrouw die daarvoor heeft doorgeleerd bedacht dat oudste zoon ook een disorder heeft. Een attention deficit disorder. Misschien verklaart dat zijn vele talenten. Of misschien ook wel niet. In ieder geval is hij ánders. En ik vind hem geweldig. Waren er maar meer zoals hij.

Tante taart

2011-12-22T13:10:00.004+01:00

Ik voel me meestal gewoon nog wel ergens eind twintig, begin dertig. Ik ben een meisje, brul ik herhaaldelijk tegen peuterzoon die aan het oefenen is op de verschillende geslachten. Maar daar stinkt hij niet in. Zus, dat is een meisje. Mama niet. Oma trouwens ook niet.

En gelijk heeft hij, ik ~~schrok me kapot~~ zag het opeens toen man de foto's van zijn iPhone had overgezet. Ik ben geen meisje, ik ben een taart. Een dikke vette taart met een onderkin. Nou snap ik waarom ze op straat allemaal U tegen me zeggen. Ik mag me dan twintig voelen, zo zie ik er niet meer uit. Aan de andere kant durf ik wel, in tegenstelling tot vijftien jaar terug zo'n griebus foto te laten zien, van als ik even niet op mijn voordeligst ben. Het kan niet elke dag feest zijn toch? Volgende keer beter, even een keertje langs de kapper doet vast ook wonderen. Dus. Ben ik toch maar weer mooi gegroeid in die afgelopen jaren, en niet alleen aan de buitenkant.

Voor de trouwe lezers, over nog eens vijftien jaar moeten jullie de blogjes mét foto gewoon maar over gaan slaan. Ik sta niet voor mezelf in, wat daar allemaal op getoond gaat worden.

Functioneringsgesprek

2011-12-21T13:28:00.002+01:00

- Zo Mammalien, daar zitten we dan, een functioneringsgesprek!
- Tja, het is niet mijn hobby, pop's, fg's, bg's, 360 graden evaluaties, loopbaangesprekken ... Als sinds jaar en dag weet ik nooit wat ik zeggen moet als ze me vragen waar ik over vijf jaar wil staan.
- En hoe vind JIJ eigenlijk dat het gaat?
- Precies, die vraag, daar kan ik ook niet tegen. Dat accent op die JIJ ook, alsof jullie het al wel zeker weten hoe het met mij gaat
- Maar zo moet je dat niet zien hoor, het is geen wij tegen jou, het is óns, gewoon een grote fijne warme familie, waarbij het geheel meer is dan de delen samen
- Kuch, daarvoor ben ik ook maar voor mezelf gaan werken
- Wat zeg je, Mammalien?
- Eh... het gaat GOED. Nog steeds stijgende bezoekersaantallen, meer adverteerders en lovende kritieken. En ik vind het leuk werk.
- Fijn zo. En wat kunnen we verder nog voor je doen?
- Nou, het is jammer dat ondanks al die extra bezoekers de inkomsten minder worden.
- Tja, euh, het is natuurlijk wel de tijd he, de financiele crisis hakt om zich heen. Maar euh, wat ik ook nog wil zeggen. FIJN dat je zo flexibel en gemotiveerd bent, al dat werken buiten kantoortijden en zo. Jammer dat het soms ook alleen maar dat ene half uurtje om negen uur 's avonds is.
- Ja wacht eens even, jij lelijke dikke taarterige directrice met je stomme uitgegroeide geblondeerde knot. Laten we de functiebeschrijving er even bij pakken, ja? Ik geloof dat die schoonmaak, opruim, kinderopvang en chauffeursdiensten niet zo direct werden genoemd in mijn taakomschrijving. En die ene dag dat Pappalien thuis is en ik de hele dag zou kunnen werken, dat is ook vooral theorie gebleken. Ik ben dag in dag uit bezig voor dit bedrijf, werk me uit de naad, en krijg er nauwelijks geld voor. Noch waardering. Zo. Laten we het dáár eens over hebben.
- Waar wil je eigenlijk over vijf jaar staan?
- Eh, nou, eh, gewoon, eh.... hetzelfde als nu?

- Goed. Ik tik het verslag uit, als jij even tekent zijn we klaar. Gek he, een functioneringsgesprek met jezelf. Maar dat krijg je ervan als je zzp-er bent, zo helemaal alleen. Hoewel ik er wel een beetje een gespleten persoonlijkheid van krijg, al die afdelingen in mijn eentje managen, ondersteunen, en dan ook nog zelf het eigenlijke werk doen. O nee, dat doe jij.
- Misschien volgend jaar geen fg meer?
- Ja, maar het moet he. Wettelijk verplicht, zegt afdeling personeelszaken. Ik zal zo even contact met ze, eh met mij, opnemen om het verslag in drievoud in te dienen
- Goed. Vraag dan ook gelijk even hoe het zit met onze salarisverhoging?

Nog een uurtje of vijf en dan is het ... kerstfeest!!!

2011-12-20T14:05:00.002+01:00

Het Gat

2011-12-18T19:43:00.001+01:00

Daar ging ze, door het B gat...

En toen kreeg ze een heus B diploma

En ze wil geen C. Dus valt Mammalien, na twee keer twee jaar elke zaterdagochtend vroeg naar het zwembad te zijn gereden hoogstwaarschijnlijk zelf in een enorm gat. Wat doet een normaal mens op de zaterdagmorgen om negen uur?

Gelukkig is peuterzoon er nog. Over een jaar of twee beginnen we gewoon weer opnieuw.

Ritueel

2011-12-17T20:31:00.003+01:00

Ik had al niet zo veel met rituelen, maar na vandaag begrijp ik waarom. Ik heb kennis gemaakt met de rituele wassing, met scrubhandschoen. Net als de rituele slachting iets wat ze niet zonder verdoving uit zouden moeten voeren. Niet alleen de dode huidcellen, maar ook de rest van mijn vel lag er bijna af.

De kruidenpakking daarna, die ook nog eens een afslankend effect zou hebben, was eerst wel lekker. Maar na twintig minuten plat op mijn buik te hebben gelegen, als een soort kerstkalkoen in huishoudfolie gewikkeld en met mijn kop door een veel te groot gat in de massagetafel zodat mijn voorhoofdsholte écht compleet dicht zat en de nekspiertjes begonnen te krampen, was het ontspannende effect wel verdwenen.

Gelukkig kwam daarna de ayurvedische rugmassage en, onbekender maar ook heel lekker, hoofdmassage in nek, gezicht en haar. Met olie, zodat ik er de rest van de dag uitzag alsof we thuis geen geld meer hebben voor stromend water... maar ach, ik rook wel lekker.

Lekker middagje dus. Gold ook voor de appeltaart mét slagroom. Om het afslankend effect van die pakking een beetje tegen te gaan.

Kerststukjes

2011-12-15T22:21:00.002+01:00

Hulpouders, vroegen ze. Op de donderdagmiddag, dus de spoeling was dun, want blijkbaar werken mensen op die dag. Zo niet ik, zzp-er als ik ben, eigen-tijdindeelster, moeder die ook wel eens een uurtje zónder peuter iets wil doen, nieuwsgierig mens dat gewoon wel eens zien wil hoe het nou gaat, bij mijn kindertjes in de klas. Ik gaf me dus op. Om te helpen. Dat het ging om hulp bij het maken van kerststukjes dat negeerde ik gewoon nog maar even.

Om 13 uur scherp stond ik er, dochter was hard aan het werk. En tot mijn grote verrassing zat zoon er ook, in het kader van "bij zieke juffen verdelen we de kinderen uit de klas zonder juf gewoon over de andere klassen". (Het leek het dorpsschooltje van mijn oude tantes begin vorige eeuw wel, die zaten ook met broers en zussen van verschillende leeftijden gewoon- onder leiding van één gesteven non- in één en dezelfde klas.)

Maar goed, toen moesten we aan het werk. Kerststukjes moesten er worden gemaakt. Nou ben ik niet heel onhandig, maar wel wat slordig. En echt veel kaas van kerststukjes heb ik ook al bewust nooit gegeten. Als het maar groen is, in de fik gestoken kan worden en de kinderen het naar hun zin hebben, dacht ik nog.

De juf bleek echter naast het doel van het gezellig samenzijn en met de handjes werken ook nog nog een soort van kwaliteitseisen aan het eindprodukt te stellen: waar ik ooo en ahhh riep stuurde ze de kinderen in mijn groepje keihard terug met de mededeling dat "ze nog oase" zag. En dat mag dus niet! Dus hielp ik ze om het engelenhaar wat tactischer te strikken, prikte er nog een verdwaald hulsttakje in en zette ik hier en daar een kaars recht. De stukjes van de kinderen in het groepje van de hulpouder naast me zagen er inderdaad wat gelikter uit, zag ik later. Soit. Die van ons waren dan weer veel origineler van opzet ~~en eentje zo origineel dat hij vóór het einde van de middag al drie keer uit elkaar gevallen was.~~

Uiteindelijk na twee uur was de klas weer schoon, waren er vierentwintig stukjes geproduceerd, evenzoveel kinderen serieus blij. Leuk, toch? Het enige minpuntje is dat de juf heeft gedreigd dat de kinderen ze volgende week mee naar huis mogen nemen. Zodat ik de hele kerstvakantie tegen twee stukken met kerstbal behangen conifeer op zilverpapier zit aan te kijken.

Vermoeiend maar gezellig, zo'n zieke dochter

2011-12-14T14:34:00.002+01:00

Het was een beroerde nacht. Na een half uur wakker te hebben gelegen besloot ik om half vijf dat een tochtje naar de wc vast wonderen zou doen voor de slaap.

En zo was het inderdaad. Ik zat net lekker mijn blaas te legen toen er een enorme pluizerige klittenbol met daarachter verstopt mijn dochter binnenkwam. Huilend. Want haar oor deed pijn, en zo te horen zat ook de rest van haar hoofd behoorlijk dicht. Troosten, paracetamolletje en lekker weer in bed. Uit tactisch oogpunt maar gewoon allemaal bij elkaar: zij, ik, en pappalien. Zodat hij ook lekker wat kon meelijden, eh, meeleven. Gna.

Helaas, slapen met zijn drietjes in een bed, waarvan één steeds heel hard aan het hoesten en draaien is, dat gaat eigenlijk niet. Ik viel tegen half zeven in slaap. En dan is het toch wel zuur als je er om kwart over zeven uit moet. Dochter mocht blijven liggen van mij, dan maar een dagje geen school. Beetje uitslapen, beetje uitzieken. Dat leek haar ook wel wat.

En nét toen ik in mijn laarzen stapte om zoon naar school te brengen hoorde ik gestommel op de trap. Mam! Ik heb honger! Huppelend kwam de zieke naar beneden. Ze had wel een dichte neus maar zag er een stuk fitter uit dan ik me voelde.

Dus een dagje met zieke dochter thuis. Maar toch wel gezellig hoor, en handig, want ik kon eindelijk eens die vette keuken uitbaggeren terwijl zij peuterbroer vermaakte. En ze is mee geweest naar "Muziek op Schoot", zodat ik eindelijk ook eens een kind had dat braaf deed wat de juf wilde (soms zelfs twee). En ze heeft de kerstkaarten bij de buren in de bus gegooid. Ideaal dus, zo'n ziek kind.

Maar morgen mag ze gewoon weer naar school, en peuter mag naar de peuterspeelzaal. En wie weet kan ik dan eindelijk mijn snothoofd en zere ogen eens wat rust gunnen.

Het kerstkaartendillema

2011-12-13T10:07:00.007+01:00

Eén van de reacties hieronder bezorgde me zomaar een nieuw blogonderwerp. Het dilemma: to kerstkaart or not to kerstkaart. Stuur je iedereen, niemand, of alleen lekker kneuterig: mensen die jou ook een kaartje sturen?!

Vorig jaar was ik er uit: flauwekul, die kerstkaarten, geldverspilling. De beste wensen sturen leken me net zo'n verplichting en inhoudsloos als de rest van de kerst. Dus we stuurden niet. Op een paar bejaarden na waar ik dacht echt niet onderuit te kunnen en een paar waar de kinderen graag iets naar wilden sturen. Nee dus. Geen kerstkaarten. Doen we niet meer.

En toen werd E. ziek. E. was er één uit de categorie "soms heb je veel contact, soms zie je elkaar maanden niet, maar de vriendschap zit toch wel goed en dat je om elkaar geeft weet je toch wel". Maar ja, drukdrukdruk met je eigen lullige leventje: de was moet nog gedaan en de kinderen hebben volgende week vakantie, eerst even een nieuwe winterjas kopen. Dat soort excuses, je kent ze vast wel. Maar toen werd hij ziek, en toen was hij dood. En had ik spijt van dat kinderachtige gedoe om géén kaartjes met de beste wensen gestuurd te hebben. Niet dat ik denk dat mijn allerbeste wensen voor 2011 het verloop van dat jaar ingrijpend veranderd zouden hebben- zo ver rijkt mijn macht nu ook weer niet. Maar ik bedacht me wel dat het eigenlijk stom is dat je niet veel vaker gewoon even kort iemand laat weten dat je aan hem/haar denkt en om hem/haar geeft.

Er gebeurden nog wat meer dingen, en zo zat anti-kerst Mammalien middenin de herfst opeens in soort van warme kerstzweren, eh sferen. Vol van de gedachte dat er wat meer liefde en begrip zouden moeten zijn op de wereld, minder geweld en oorlog en ziekte. En ik besloot dus, middenin de herfst, dat het dit jaar wél kerstkaarten zouden worden. Met een persoonlijk tintje. Het blogje erover staat nog steeds in het klad, het is er nooit uitgekomen. De kaarten wel. Die liggen op tafel klaar om geschreven te worden.

De foto voorop was snel gevonden, een werkelijk engelachtige foto van de kinderen. Omdat ze echt voor mij groot geluk en liefde vertegenwoordigen, omdat ze serieus echt van elkaar houden, omdat dat op die foto -die per ongeluk ook nog eens door een echt fotograaf gemaakt is- ook zo duidelijk naar voren komt.

Op de achterkant van de kaart staat een bijna schaamteloos groot logo van de Kankerbestrijding - het Goede Doel waar een flink percentage van de kosten voor die kaart naar toe gaat. Niet omdat ik vind dat iedereen moet weten dat of welke goede doelen ik steun, maar wie weet inspireert het de medemens om zelf ook wat te geven...

Dus. Dit jaar is het een vette JA, wij sturen kaartjes.

Staat ie al?

2011-12-12T10:12:00.004+01:00

De Boom, het lijkt het gesprek van de dag. Staat ie bij jullie al? vraagt de halve wereld aan me. Nou, inderdaad. Sinds donderdag, op heftig aandringen van dochter.

Sinds we kinderen hebben hebben we ook een boom, daarvoor waren we zeer gelukkig kerstboomloos. Deze knapperd hebben we een jaar of zes geleden aangeschaft, een blauwspar van de plastic soort. Bevalt prima, geen gedoe met uitzoeken, wegbrengen, verbranden. Elk jaar klapt Pappalien hem weer uit en in, prikt de piek (zijn engeltje) erin, gooi ik er met mijn engelengeduld wat niet meer geheel uit de knoop te krijgen draadjes met glitters en lampjes in en worden verdere onbreekbare versierselen door de kinderen gedaan.

De eerste paar dagen dat ie staat vind ik het inderdaad best gezellig, deze foto doet hem geen recht. Als het ding een weekje staat begin ik hem een beetje zat te worden, sta-in-de-weg lichtwegnemend kreng. Een week later haat ik hem. Mede dankzij de vreselijke kerstterreur in winkelcentra, op tv, de radio waardoor ik half december zeker weet nóóit meer lekker te willen eten en geen enkele poging ga doen ook maar enigszins gezellig over te komen. Dat vredige, dat warme, ~~dat vooral hele dure en gemaakte~~, dat doen we gewoon van de zomer wel weer, oke? Bah. Grmbl.

Wat wel weer heel fijn is is dat ik hem op 2 januari lekker mag aftuigen en naar de garage verbannen.

En om het blogje toch niet al te zeer in een donkere deprimerende december dip te laten eindigen hier twee lichtpuntjes. Zijn het geen schatjes?

Wildbreien!!

2011-12-10T20:30:00.001+01:00

Van de week kwam ik toevallig op dit kruispunt, zie foto. Wat lief, wat vrolijk, ik werd er helemaal blij van. Echt serieus wildbreien dus! Hét woord van 2011 begreep ik, en wereldwijd al een stuk langer een bekend fenomeen. Tik voor de grap eens "wildbreien" in op je zoekmachine en bekijk de plaatjes. Wow!

Maar in onze wijk is het nog niet doorgedrongen, die gezelligheid. Jammer! Want het zou de saaie nieuwbouwboel zo gezellig maken. Nou wil het toeval (gelukkig bestaat dat!) dat er twee van dat soort paaltjes precies voor mijn deur zijn gezet. Eerst was ik de gemeente daar niet zo dankbaar voor omdat me dat een flinke deuk in mijn ~~parkeerego~~ achterbumper heeft opgeleverd, maar nu zie ik het nut er toch wel van in.

Mammalien is dus lekker aan het haken. (Wildháken mag ook, vind ik. Ik kan wel breien maar het is minder praktisch op de bank tussen al die kinderoogjes die zich steeds op een andere plek bevinden en bovendien krijg ik er een zere arm van.) Dochter begrijpt het helemaal. Ik hoorde haar van de week enthousiast tegen een vriendinnetje bij ons thuis zeggen: "Het wordt steeds kouder nu he, dus mama is een lekkere warme sjaal voor de paaltjes aan het maken!" Vriendinnetje keek even heel vreemd uit haar ogen. Misschien moet ik er t.z.t. een etiketje aan vast maken, met een korte uitleg. Zodat ook de gemiddelde burgerlijke vinexvader begrijpt waar het over gaat.

Dank u Sinterklaasje!

2011-12-08T08:56:00.003+01:00

Oudste vond een doos potloden in zijn school surprise. Hij had geen idee wat hij daar mee moest. Gelukkig zat er ook nog een chocoladeletter in.

Peuter vond net in een donker hoekje een gloednieuwe doos 24 leuk gekleurde stokjes. Wow! Wat een mooie kleurtjes, wat kun je daar enorm leuk mee spelen. In-de-doos, uit-de-doos, één voor één pakken en neerleggen. Kleurtjes sorteren, stokjes in het kleine gaatje tussen kast en muur proppen. Gaaf! Hij speelt er nu al meer dan een uur mee, helemaal alleen. Wat een zoete peuter!

Dank u Sinterklaasje voor zo'n enorm goed cadeau, wederom. Ook hier is mama weer blij mee.

Zo zie je nog eens wat

2011-12-05T13:41:00.003+01:00

Grote pauze op een klein, dicht bevolkt schoolplein vol basisschoolkinderen die allemaal nog wat hyper zijn van de overdosis pepernoten van het weekend. Ik loop er mijn verplichte ouderparticipatie-pleinwacht-beurt te vervullen en doe een schietgebedje dat er tijdens deze pauze in ieder geval geen al te grote ongelukken zullen gebeuren. Droog hier en daar een traantje, knoop een paar jassen dicht.

Mijn eigen mooie meisje dat altijd genoeg vriendinnetjes heeft om mee te spelen komt huilend en pruilend op me af. Ze is zo alleen, en haar vriendinnen willen niet met haar spelen. Ik kijk nog eens goed rond en ja hoor, daar zie ik de meisjes in kwestie. Bovenop de rug van een knappe jongen die bij nadere inspectie mijn eigen zoon blijkt te zijn. Die soms wat verlegen jongen die meisjes stóm vindt. Hij geeft zijn favoriete tikspelletje met zijn vriendjes toch maar wat graag op om door minimaal drie meisjes besprongen te kunnen worden. Aan zijn been, hangen ze, op zijn rug, of gewoon heeel dichtbij. Ze krijgen het er zo te zien warm van. En hij maar doen of hij steeds nét te langzaam loopt om te kunnen ontkomen.

Een grote vrolijke grijns op alle gezichtjes. Behalve op die van dochter.

We zijn er klaar mee!

2011-12-04T11:43:00.001+01:00

Het was mooi, maar het is weer mooi geweest. Morgen nog een Sintachtig gebeuren op de peuterspeelzaal (?!) en dan een flinke schop onder zijn hol. Tot volgend jaar!

De zondag ná pakjeszaterdag hoef je in ieder geval niet veel vermaak te bieden aan de kinderen. Eerst bouwen ze gebrusterlijk aan het lego kasteel van zoon, dan maken ze samen klei-ijsjes met de klei-ijsmachine van zus. Hoe lief zijn ze samen toch. Dat moet volgend jaar zeker weer mooie cadeau's opleveren als de Sint dat ziet!

Tussendoor ~~loopt de kleine soms ook nog wat in de weg~~ helpen ze peuterbroer ook nog even de weg terug te vinden naar zijn eigen nieuwe speelgoed: een huisje met vormpjes en sleuteltjes waar hij al de hele morgen mee aan het prutsen is.

In een korte speelpauze hebben we de chocolade sinterklazen opgevreten en de laatste resten pepernoot en boterletter weggewerkt. Hoeven we ook vandaag weer niet gezond te koken, dat scheelt.

Inmiddels hebben we de ergste drukte even uit zoon weten te krijgen door hem achter een computerspel te schuiven en kijkt dochter naar de (opgenomen versie van) de finale van het junior songfestival. Was ik als klein meisje ook altijd wel gecharmeerd van al die jurken, de liedjes in gekke talen en de spanning bij het tellen, ik kan het nu al jaren niet meer aanzien. Welke serieuze volwassen zanger wil daar eigenlijk aan mee doen??

Het leuke van het junior songfestival is dat er kinderen meedoen, een soort kinderen voor kinderen dus. Maar om het leuk te houden zou je eigenlijk het geluid uit moeten zetten, want gottegot wat een vreselijk geluid komt er uit sommige kinderstrotjes... Ik ben dus achter mijn pc gevlucht. Dochter is helemaal in vervoering en wil alles horen en zien. Ben benieuwd wat dat voor moois op gaat leveren als ze zich zo in haar eigen kamertje terugtrekt.

We zijn er klaar voor!

2011-12-03T11:44:00.000+01:00

Nog even aftellen... De hulp-sint en hulp-piet zitten in ieder geval al klaar. Spannend.....

Baby zijn

2011-12-01T14:55:00.006+01:00

Net nu ik echt aan niemand meer verkopen kan dat mijn twee-en-een-half-jarige jongste nog een teer zacht onbeholpen kindje is heeft hij een nieuw spelletje. "Mama, ik wil baby zijn!" komt hij regelmatig naar me toe. Ik moet hem dan op schoot nemen, zijn hoofdje ondersteunen, zijn benen dubbelvouwen. Zoete babyliedjes zingen en hem zachtjes aaien. Zijn boevenbekkie verzacht helemaal en hij produceert een lief babyachtig glimlachje. Zo lief! Ik stink er bijna in.

Oudste is nooit een baby geweest. Zelfs toen hij een baby was had hij geen rust in zijn kleine dunne kontje om gewoon stil te liggen. Ik heb met verbazing gekeken hoe mijn zwangerschapsgymcollegamoeders hun baby's, die toch even oud waren als de mijne, gewoon wél urenlang op schoot konden houden. Waar die baby's dan ook nog in slaap vielen, alsof dat de gewoonste zaak van de wereld was.

Nu, acht jaar later, probeer ik ook mijn oudste te verleiden weer heel even baby te zijn op mijn schoot. Hij kijk meewarig naar de dubbelgevouwen koekkoeksbaby die ik aan het wiegen ben, maakt nog een flikflak met schroef op de bank terwijl hij een mop navertelt en een volgende hap uit zijn boterham neemt.

Zes jaar geleden paste het nog wel!

Gelukkig hebben we nog dochter. Dochter is tegenwoordig één meter twintig aan knokige botten en ook al jarenlang veel te eigenwijs om zich te laten vertellen wat ze moet doen, maar ze wil toch nog wel steeds graag lekker gepamperd worden. Meer dan ooit eigenlijk. Zo moet ik haar opeens weer helpen met uit- en aankleden 's ochtends, haar velletje insmeren met bodymilk en praat (commandeert) ze het liefst op babytoon.

Als ze ziet dat ik met peuterbroer aan het babyknuffelen ben neemt ze dus de kans waar en springt, peuterbabybroer ruw opzij duwend, bovenop mijn schoot. Peuterbabybroer druipt af en ik knoop haar ledematen in elkaar om het toch nog enigszins te laten passen. Ze tettert keihard TATA in mijn oor en als ik dreig haar weer in een wiegje te leggen omklemt ze me met stalen arm- en beenspieren. Geen ontsnappen aan, ik heb een baby. Van zes jaar.

Opzij, opzij, opzij, want wij zijn haast te laat, we hebben maar een

2011-11-29T14:00:00.005+01:00

Dank jullie wel voor alle steunbetuigingen. Met mij gaat het prima hoor, al ben ik stijf en heb ik spierpijn en pijnlijke armen en billen ~~(en een lompe vent die me gewoon op mijn kont slaat in plaats van mijn totale achterkant zacht en liefdevol te masseren...)~~ Het horloge is helaas overleden, maar opeens zie ik het nut in van een man die horloges verzamelt, ik zit niet zomaar zonder.

Verder een druk dagje. Wegbrengen, ophalen, wegbrengen, ophalen, ophalen, wegbrengen en omgekeerd. En tussendoor nog een poging gedaan de berg sinterklaascadeautjes aan te vullen. Domme Vinex huisvrouw als ik ben dacht ik even snel naar het centrum van de grote stad te kunnen. Met de auto. Met de nadruk op Even Snel....

Dus ik heb vooral ándere auto's gezien (waarvan wel eentje van heeel dichtbij, die opeens stil bleek te staan voor mijn neus), wegomleidingen, ~~bouwvakkersbillen~~ opbrekingen, files, stoplichten en een parkeergarage. Daarna kon ik precies twee minuten in de H.EMA (of all places, die zit namelijk ook gewoon hier om de hoek) gewinkeld en toen moest ik weer terug rennen om op tijd te zijn voor de eerstvolgende ophaalbeurt.

Hijg. Puf. Nu weer even thuis, snel een blogje typen, een slokje appelsap, ~~een stukje chocola~~ een boterham en dan weer weg. In een volgend leven laat ik dat rijbewijs gewoon zitten en neem ik vlieglessen. En zo'n kek rood-blauw pakje met cape. Scheelt ook op de trap, denk ik.

.. dan ben je snel beneden

2011-11-28T11:12:00.008+01:00

Ik loop naar beneden. De trap staat vol troep, mijn beide handen zijn vol, ik heb haast. Niks bijzonders, dat doe ik elke dag twintig keer en het gaat al jaren goed.

Alleen vandaag niet.

Op de tweede trede van boven voel ik mijn voet wegglijden en ik val keihard op mijn stuitje. Ik kan mijn val niet breken, me nergens aan vastgrijpen. Het duurt een eeuwigheid voor ik beneden ben. Als de tijd niet opeens langzamer is gaan lopen dan moet de trap langer zijn geworden, of mijn hersens zijn in de turbo stand gesprongen. Terwijl ik mezelf in slow-motion naar beneden voel glijden bedenk ik honderd scenario's. De plastic speelgoedpizza die ik op wilde gaan ruimen is uit mijn hand gevallen en ligt inmiddels in acht stukken beneden. Ik kan alleen maar hopen dat ik zelf gewoon in één stuk aan zal komen. Ik ben alleen thuis met peuter, en de telefoon is best ver weg als je onderaan de trap ligt met twee gebroken benen.

Eenmaal beneden schreeuw ik het uit. Peuter boven roept nog "mama?" maar speelt gewoon door. Gelukkig. Ik heb -wederom gelukkig - niets gebroken, maar ik ben zó ontzettend geschrokken. Mijn kont en mijn rug hebben een flinke klap gehad, het doet behoorlijk pijn. Maar waar ik het meest van slag van ben is dat ik zo van slag ben. Ik ben opeens heel misselijk en ga even liggen. Wat een ouwe wijven gedrag, mopper ik ondertussen op mezelf, vroeger kon je toch ook gewoon vallen zonder dat er zo'n heisa van werd gemaakt? Het duizelt me en ik doe mijn ogen dicht. Vrijwel gelijk is het ook weer over. Ik sta voorzichtig op. Ik tril als een gek, maar weet dat er verder niets aan de hand is. Mijn elleboog is ontveld, en mijn hele achterkant is morgen donkerpaars, maar daar blijft het bij.

Ik ontdoe me van mijn nieuwe gladde sokken ~~en scheld ze uit want dat lucht zo lekker op~~ en gooi ze in een hoekje. Boven zit peuter inderdaad nog braaf te spelen. Om de een of andere vreemde reden besluit ik dat het traphekje dat we eigenlijk een dezer dagen weg zouden halen toch nog maar moet blijven staan. Alsof peuter een hekje nodig zou hebben.

Stom oud wijf.

In bad

2011-11-26T19:07:00.006+01:00

Ik zit net in bad als oudste de badkamer binnenkomt. Of hij er bij mag. Ik had me een beetje verheugd op mijn rust en mijn boek, maar vooruit, hoe vaak krijg je een achtjarige in je bad?

Hij is in een spraakzame bui en praat honderduit. Over tieteneiland (ja sorry, ik heb geen badpak aan en het bad is nét niet diep genoeg) Over meisjes, dat hij wel een vrouw moet gaan zoeken ooit, maar dat dat best lastig is omdat de meeste al getrouwd zijn. Bovendien moet hij eerst een baan zien te vinden. Hij moet er diep van zuchten.

Het gaat ook over pakjesavond en de sint. Wanneer papa of ik iets in de schoenen gaan doen die klaar staan bij de brievenbus. Hij gelooft echt niet meer, hij weet hoe het zit. Maar, zegt hij, toen hij vier was, op pakjesavond, toen er een enorme zak met speelgoed voor de deur stond en hij opendeed, zag hij toch nét een stukje rode cape verdwijnen. Dat was Sint, dat wist hij toch echt heel zeker, in ieder geval toen hij vier was.

Je hoort zijn hersens kraken, en dan trekt hij trekt een komisch hoofd en zet een gek stemmetje op: "En wat bewijst dat?!" Ik weet het niet. "Dat Sinterklaas is doodgegaan na mijn vierde! De meesterspeurneus heeft het opgelost!" Hij kijkt me aan alsof hij Tatort zelf is, met een flinke borrel op dan. Ik moet ontzettend hard lachen, en dan is het hek natuurlijk van de dam.

Hij bestookt me met allerlei fantastische theorieën en onbegrijpelijke moppen en plenst ondertussen woest door mijn bad. Al gauw staat er meer water naast dan erin, en moeten we van ellende maar beneden op de bank verder. In pyjama en samen onder een grote warme deken. Verhalen vertellen, grapjes maken, en lekker knuffelen. Dat mag namelijk ook gewoon nog steeds, al is hij bijna negen en moet hij over een tijdje toch eens serieus gaan nadenken over het huwelijk en een vaste baan.

Crisis

2011-11-25T08:52:00.004+01:00

Ben ik net helemaal enthousiast aan de Pilates, krijg ik het volgende bericht in mijn mailbox:

Helaas heeft de economische crisis ook xxx getroffen ... financiële slechte situatie ontstaan ... geen uitweg meer ... faillissement aangevraagd ... Per direct zijn alle activiteiten gestaakt en er wordt geen les meer gegeven.

Tevens heeft xxx geen financiële reserves of eigendommen waarmee het lesgeld gerestitueerd zou kunnen worden ...

Wel potverd! Na drie van de tien lessen is het opeens voorbij. Dag strakke buik, dag geld. En ik maar denken dat die financiele crisis iets was waar ik wel doorheen zou glippen als ik maar lang genoeg niet naar het nieuws zou kijken en luisteren.

Maar mij hebben ze niet. Ik lig nu dus plat op de grond onder mijn bureau en doe al typend mijn buikspieroefeningen: <adem in>omhoog en TYP!<adem uit, terug op de grond><adem in> en ik blog weer verder<adem uit, terug op de grond><adem in>au,d at is best zwaaklkl<adem uit,terug op de grond><adem in>agdjqjh31ui2y3jknsdnasdnam,da, ....

Wensen en cadeau's

2011-11-24T11:09:00.002+01:00

Dank voor alle felicitaties hieronder. Het was een drukke dag, maar dat kwam vooral door de kinderactiviteiten op woensdag, niet zozeer door mijn verjaardag die ik eigenlijk weer eens niet vierde. 's Avonds -ik lag net in bad- kwamen nog wel onverwacht onuitgenodigd onaangekondigd broer en schoonzus even langs, dus dat was wel gezellig.

Ik heb een paar mooie lieve leuke cadeautjes gehad. Maar om nog even terug te komen op de op de vraag van Twistmom hieronder, wat ik zelf wens? Eigenlijk als ik er goed over nadenk heb ik wel genoeg. Een beetje teveel zelfs. Te veel ongeduld, te veel kilo's. Te veel de neiging me de godganse dag vol te proppen met vetten en suikers. Vooral als de emoties weer eens hoog oplaaien of ik me stierlijk verveel. Of gewoon uit gewoonte tussendoor.

Dus als dát nou vanaf nu eens een beetje minder kan, zou dat fijn zijn. Dan zit ik hier volgend jaar weliswaar een kalenderjaartje ouder maar ook een stuk strakker, slanker en gezonder. Mooi cadeau van Mammalien voor Mammalien. Houden jullie me eraan? (En nee, niet gaan zeuren op feestjes, dan mag het wél)

Pappalien blogt stiekem

2011-11-23T16:16:00.000+01:00

Heerlijk zo'n verjaardag! Heerlijk ~~uitslapen~~ met de kinderen op bed Mammalien feliciteren en samen leuke dingen doen met de kidz. 's Middags is het tijd voor activiteiten. Mammalien vertrekt eerst met onze oudste in Pappaliens auto en even later vertrekken de middelste, kleine Q en Pappalien naar de dansles. Tenminste, zo leek het even...

Maar waar zijn de sleutels van de andere auto toch? VlZoek vlzoek vlzoek. maar dat helpt niet! De sleutels blijven weg...

Andere mamma's gebeld maar het is te laat. Op de fiets dan maar! De middelste moppert al dat het zoo ver is. Maar daar gaan we met kleine Q achterop Mammaliens ~~nieuwere maar intens inferieure~~ fiets. Wat gaat dat langzaam! De achterband is bijna plat en ik houd de middelste maar bijna bij.

Veel te laat komen we aan. De middelste huilt dat het mijn schuld is dat ze zoo laat is. Ik heb het een beetje warm gekregen. Als ze eindelijk omgekleed is en begrepen heeft dat je je kleren best in een kluisje kunt leggen zonder dat je er een muntje instopt gaan we de trappen op. Das zeulen met Q. Hup de les in, richting vriendinnen en meteen aan het dansen. Dat is gelukt. Nu Q er nog uitkrijgen. Dat lukt maar mee wil hij niet. Hij huilt ~~nep en irritant~~ zielig dus ook dat is leuk. Onder de arm en daar gaan we. De fiets es intussen niks veranderd en wij ploeteren naar huis. Daar aangekomen zien we dat het te laat is om terug te gaan voor het ophalen.

Andere mamma gebeld. Die wil gelukkig wel de opa en oma bellen die een vriendinntje ophalen. Ze mag mee en kan vanaf kwart over vijf weer opgehaald worden. En dan moeten we natuurlijk het fietsje nog even halen want die kon niet mee.

Kleine Q en Pappalien kijken Teletubbies. Q wil een fles. Nou, dat kan, Pappalien ook. Eind goed, al goed.

23 november 2011

2011-11-23T07:58:00.003+01:00

Kijk, dat vind ik nou ook: 1968, the year that changed the world. Al was het maar omdat ik toen ter wereld kwam. Op de vroege ochtend van de 23e november om precies te zijn. Met enige hulp van de huisarts, want ook al was ik nog maar een acht maands zwak scharminkel, mijn moeder was er ook niet al te best aan toe. ~~En de huisarts had in december andere plannen, denk ik.~~

Dus als ik me niet vergis ben ik vandaag jarig. Ik zou zeggen, neem allemaal een lekker drankje uit eigen koelkast, koop vandaag op weg naar je eigen huis gerust wat gebakjes bij die luxe banketbakker. En als ze thuis met opgetrokken wenkbrauwen zitten, zeg maar dat het vanwege Mammalien's verjaardag is. Dat is maar één keer per jaar, dus dan kan het best.

En dan natuurlijk cadeautjes. Ik ben ik een gulle bui, jullie mogen allemaal een wens doen. Als het een materiële is, zorg er dan voor dat je wel genoeg geld op je bankrekening hebt staan, of kijk je lief eens extra lief aan, maar dan ben ik ook niet de beroerdste en mag je het wat mij betreft gewoon kopen zonder dat je mij hoort zeuren over slechte smaak of het nut van consuminderen. Hoewel andere, niet materiële wensen, natuurlijk eigenlijk veel leuker zijn. Ik zal mijn best doen om mee te duimen dat ze uitkomen. Wel even hier melden graag, dat zou zomaar kunnen schelen in de kans dat je wens uitkomt ~~bovendien ben ik gewoon vreselijk nieuwsgierig.~~

Mist

2011-11-21T19:40:00.001+01:00

Ik vind het wel mooi, die mist. Hoef niet met de auto de grote weg op, en zo lijkt mijn vrije uitzicht écht vrij en eindeloos...

Het lijkt wel een beetje in de hersenen te kruipen hier. Zoon, die dochter op zou halen bij een vriendinnetje twee straten verderop kon opeens de weg naar dat huis niet meer vinden. Toen ik door de moeder van het vriendinnetje werd gebeld ben ik zelf op pad gegaan (met onwillige peuter onder de arm) en kwam hem halverwege de straat tegen, bijna huilend. Dochter gaat normaal alleen maar durfde niet nu opeens niet meer met mist en omdat het opeens om vijf uur toch al donker was. En zelf vergat ik zomaar de aardappelen door mijn aardappelschotel te doen.

Peuter vergat niks, sterker nog, hij weet nog precies dat hij vanmorgen zeurde om een (s)noepje, en om de teletubbies, en dat hij beiden niet heeft gekregen. Hij zeurt er nog steeds over.

Snowboots en de kansberekening

2011-11-18T09:49:00.001+01:00

Mijn ouders hebben toegang tot bronnen waar ik ~~verre van blijf~~ meestal niet mee in aanraking kom: ze lezen het huis-aan-huis-blad, hebben een abonnement op ~~het landelijk sensatieblad dat onlangs onze regionale krant heeft overgenomen~~ de krant, en vooral mijn moeder heeft wisselende contacten met buiten in het wild los lopende bejaarden. Dat levert vaak nuttige informatie op die ze maar wat graag met mij willen delen. Zoals het nieuws dat de spruitjes bij de super in de aanbieding zijn, dat je een gratis cd van Bassie de Clown Gaat Solo krijgt als je vijfentwintig zegeltjes uitknipt en opplakt - nadat je vijfentwintig niet te vreten pakken chickentonight hebt moeten kopen - of wanneer Sinterklaas precies aankomt in ons durp. Soms is het echt wel nuttig ja.

Van de week wisten ze ook te melden dat er een héle strenge winter aankomt. Ik vraag me af welke bron daar zijn hand voor in het vuur durft te steken, maar goed. Wat ik me nog veel harder afvraag is of ik toch maar niet drie paar snowbootsjes en sneeuwbroekjes moet gaan kopen. Handschoenen en sleetjes heb ik wel. Maar snowboots? Eigenlijk ben ik daar aan het begin van de winter meestal te gierig voor: als het niet gaat sneeuwen heb je toch weer geld uitgegeven voor niets, want het jaar erop past de boel geheid niet meer natuurlijk. Gaat het wél sneeuwen, dan ben je te laat, is alles uitverkocht of als je geluk hebt nog voor over-de-top prijzen verkrijgbaar. Vorig jaar, toen de hele wijk hele dagen druk aan het spelen was in de sneeuw waren mijn kinderen na vijf minuten met koude natte voeten en benen weer binnen om vervolgens heel zielig vanaf de verwarming voor het raam de sneeuwpret van anderen te volgen. Terwijl ik het internet afspeurde naar het laatste paar laarsjes en een waterdichte broek.

Dus. Gelukkig heb ik bronnen waar mijn ouders weer helemaal niets van weten: medebloggers, wat denken jullie?

Lootjes trekken

2011-11-17T10:42:00.003+01:00

Voor het eerst dit jaar doet oudste aan Lootjes Trekken; in groep 5 hoor je blijkbaar bij de grotere kinderen waar Sinterklaas niet meer al die moeite zelf voor doet. En wie heeft zoon? Juist. De juf. Dé juf.

Al zijn de meningen over en weer voorzichtig wat bijgesteld in de goede richting, we zien hier toch wel wat mogelijkheden voor een bepaald soort sinterklaasgedicht met bijbehorende surprise!

Maar we staan altijd open voor suggesties.

Omgekeerde ontwikkeling

2011-11-14T11:14:00.001+01:00

Een van de dingen die ik zo boeiend vind aan kinderen is de ontwikkeling die ze doormaken. Ze beginnen als hulpeloos baby-tje en leren helemaal vanzelf hoe ze opeens hun handjes kunnen gebruiken, leren lopen, praten, noem maar op.

En soms gaat het ook omgekeerd, lijken ze zomaar hun kennis en vaardigheden te verliezen. Zo heeft mijn oudste ooit echt begrepen wat die wijzers op zijn horloge met de tijd te maken hadden, maar nu kijkt hij me alleen wat onnozel aan als ik vraag hoe laat het is om drie uur precies. (Euh, kwart voor negen?) Dat zal wel onder het noemertje use-it-or-lose-it vallen. Vraag mij trouwens ook niet om onvoorbereid mijn scheikunde examen nog eens te maken, ik ben bang dat ik echt meer dan de helft vergeten ben ~~(bovendien ben ik mijn Binas tabellenboekje kwijt)~~

Maar wat te denken van dat jongste kind? Een paar maanden terug nog kon hij keurig tot zeker tien tellen, het bewijs staat op film. En puzzelen, vier puzzels door elkaar, van vier, negen, twaalf en zestien stukjes. Hij draaide zijn hand er niet voor om. En nu? Elke dag vraag ik hem zijn tenen te tellen. Gisteren had hij er vijf, vandaag opeens twintig, o nee, kreertig. En die puzzel, soms begint hij aan die van vier, met die hele grote stukken. Maar halverwege moet mama helpen. Terwijl ik bloed zweet en tranen vergiet om de laatste twee op de juiste plek te krijgen oefent hij met de rest van de puzzelstukje zijn bovenhandse zwaai met rechtsdraaiend topspin effect. Ze liggen overal: onder de bank, op de kast, achterin de oven.

Ook best knap, trouwens. Dat deed hij drie maanden geleden nog niet!

Over een bruidspaar en een bijtje

2011-11-12T19:28:00.002+01:00

Zaterdag 12 november 2011, intocht van de Sint. Weinig van gezien,

maar wel reden om flink pietenvlaggen (?!) te knutselen, schoenen te

zetten én te verkleden!

Op de een of andere manier had ik toch meer de neiging

om "Daar komt de bruid" te zingen.

En wat dit schattige bijtje met zijn dino's

met de Sint te maken heeft weet ik ook niet ...

Over Lynxen en Wolven

2011-11-10T18:46:00.006+01:00

Nee, geen nieuwe huisdieren, maar heuse p r o j e c t p r e s e n t a t i e s. Onze kinderen zijn nog maar 6 en 8, maar dat vindt de school waar zij naar toe gaan niets te jong voor het doen van heus onderzoek, een serieus project van een aantal weken, af te sluiten met een presentatie voor de eigen groep.

Dochter en klasgenootje P. moesten als onderwerp een Wild Dier kiezen. De lynx is een schattig beestje, volgens dochter. Een soort poesje. Kijk maar naar de plaatjes van die schattige baby linuxjes (zoals dochter ze een tijd lang heeft genoemd) die we samen hebben gevonden. Helaas bleek halverwege het project opeens dat ze niet op babypap leven maar ook wel soms een beetje van die schattige konijntjes vangen en opvreten, wat hun schattige imago niet ten goede kwam. Maar wel leerzaam dus, zo'n project.

In de groep van zoon ging het ook over dieren. De klasgenoten van zoon hadden voornamelijk dingen over hun eigen huisdier opgezocht. Ze kwamen deze week dan ook massaal binnen met mottige cavia's en happerige hondjes, ter vrolijke ondersteuning van hun spreekbeurten. Zo niet zoon, die samen met klasgenoot S. als onderwerp De Wolf had gekozen. En waar haal ik nou zo snel weer een wolf vandaan? Bovendien wilde hij géén hulp dit jaar. Niet? Nou, des te beter, lang leve de zelfstandigheid. Toch werd ik zelf al een beetje zenuwachtig toen de einddatum naderde, maar blijkbaar liep het gesmeerd. Gisteren kwam hij trots thuis met een duidelijk en overzichtelijk verhaal, kop en staart, én netjes uitgetypt. Blij verrast was ik, dat de samenwerking tussen mijn chaotische dromer en de impulsiefste stuiterbal van de klas - die jongens die meestal samen de vloer van de klas aanvegen met hun nieuwe jassen - tot zo'n goed in elkaar stekende en netjes uitgewerkte presentatie had geleid. Wow, wat ontzettend knap van ze!

Eigenlijk iets té knap als ik er nog eens over nadenk. Opeens heb ik een donkerbruin vermoeden dat de moeder van dat klasgenootje wellicht toch één of meerdere handjes geholpen heeft... Nou ja. Zal hoe dan ook wel leerzaam zijn geweest. Om in de stemming te komen hebben wij vast de "De Dodenrit van drs P." nog maar eens gedraaid.

Uit

2011-11-09T23:18:00.002+01:00

De laatste keer dat we -man en ik- UIT zijn geweest is toch zeker een jaar of honderd geleden. En nu was het deze week zomaar twee keer achter elkaar raak. Eerst D.o.lf J ansen met zijn eindejaarscabaret (klik hier voor meer info) "A.ls ik het niet doe doet n iemand het". Leuk, maar wel een beetje typisch eindejaarscabaret. Het improviseren op de dagelijkse actualiteit en de reacties uit de zaal miste een beetje, zoals ik me dat van honderd jaar geleden herinner.

En een paar dagen later Wi.m T S.chippers, met "Het l.aatste nipp.ertje". Met gratis drankje achteraf, dus ik laat het schrijven van een goeie recensie even over aan iemand anders (zie hier bijvoorbeeld) Briljant was het: prachtige teksten, snel en slim, en lekker absurd natuurlijk. Jammer dat de zaal echt maar voor een derde gevuld was, de mensen die er zaten waren erg enthousiast. Dus mócht je nog niets te doen hebben, de komende maanden, kijk eens of je nog ergens kaartjes krijgen kunt...

Soulmate gezocht

2011-11-07T10:18:00.000+01:00

In een hoekje, op de trap naar boven, is de verzamelplaats van schone sokken. Sokken die na een flinke was- en droogbeurt liggen te wachten op hun eigen levenspartner om samen de reis terug te maken naar hun eigen vertrouwde plekje in één van de sokkenladen in ons huis.

Na het doorwerken van de stapel is meestal zo'n tachtig procent weer herenigd. Helaas blijven er altijd een paar ongelukkigen achter. Tussen de rest van de populatie kunnen ze niks vinden wat echt helemaal goed bij ze past. Hoopvol wachten ze op de nieuwe lichting was, want er kan zomaar wat vertraging hebben opgetreden: niet alles kan in één keer mee natuurlijk.

Als echter ook daar de verloren geliefde niet uit te voorschijn komt worden ze al wat bedrukter. Er is natuurlijk nog een kansje dat de verloren maat is vreemd gegaan met de partner van die gekke donkerblauwe buurman die in het donker doet of hij óók zwart is. Misschien wordt de misstap ontdekt en hersteld.

Als het wachten een paar weken heeft geduurd is het jammer. Soms komt de partner echt nooit meer terug. Triest. Maar eenzame sokken, of erger - ongelukkige verbintenissen tussen niet bij elkaar passende individuen- daar heeft niemand wat aan, zelfs de goededoelen kledingzak wil ze niet hebben. Dus gaan ze er aan, de prullenbak in. Weg ermee.

Precies de dag na deze gruwelijke onherstelbare daad komt meestal de andere sok terug. Onder de bank uit gekropen, heldhaftig ontsnapt aan een klittenbanderige jas of een hongerig dekbedovertrek, weet ik veel... En hoe leg je dan uit dat zijn partner niet meer wachten kon en vertrokken is?

Verval en afbraak

2011-11-05T13:08:00.000+01:00

Mijn eerste eigen huisje, een bovenhuisje van twee verdiepingen, "een maissonette", wat een stuk chiquer klonk dan het was. Al was het een huurhuis, het was mijn, ons, eerste eigen huis. Van mij, van E., en van Sjors en Sjimmie, twee lieve stamboomloze katertjes met niet bijster originele zwart-wit en rode looks. Het huis was oud, en het zat niet al te best in de isolatie. We moesten eerst de donkerbruine verf en het jarenlang opgespaarde vet van de vorige bewoonster er afkrabben, toen hebben we de eerste verdieping zonnig sienna-geel en de bovenste koel kreta-blauw geverfd. Bijpassende zachte vloerbedekking, wat nieuwe meubeltjes en we waren er helemaal thuis. Vaak zat ik op de brede vensterbank achter het grote raam te kijken wat er allemaal op straat voorbij kwam. Het was gezellig, ons eigen huisje, middenin het centrum van een leuk dorpje.

Een paar jaar later ging de verkering uit en verhuisden we. De zwarte poes ging dood, een jaar later de rode. Vorige maand is (ondanks dat ex-en gedoe mijn nog steeds zeer dierbare vriend) E. overleden aan die klote ziekte, en toen ik vorige week toevallig door ons oude straatje reed zag ik dit. De huisjes worden gesloopt. Door het open dak zag ik nog wat flarden kreta-blauw boven, en één van buurvrouw's deuren was zomaar in het eens zo keurige voortuintje van de buurman beland.

Fijn voor de bewoners denk ik, nieuwe en vast betere huizen. Maar toch voelde ik me wel een beetje vreemd. De laatste ~~mastodont~~ overlevende van een tijdperk dat al lang is afgesloten, zo iets.

Hallo-wat?

2011-11-03T09:35:00.002+01:00

Het logje van gisteren ging eigenlijk over maandag, 31 oktober. Soms loop ik een beetje achter. Toen ik Karien's tovernacht logje las viel opeens het kwartje. Die jongens kwamen niet te vroeg voor St Maarten, maar gewoon netjes op tijd voor Halloween! Oooooo jaaaaa...

Nou ben ik van een andere generatie, dus Halloween zegt me niks. Iets met pompoenen toch? In nare Amerikaanse jeugdfilms? Zoals gezegd, soms loop ik een beetje achter. Ik was een paar jaar geleden al stomverbaasd toen er zo rond deze tijd van het jaar allemaal kinderen met lampionnen en kwijlende bekkies aan mijn deur stonden te bellen. Dat bleek dan weer Sint Maarten. Ik dacht nu dus dat ik het wist, bleek ik weer ingehaald door de moderne tijd. Hoewel, modern. De Kelten begonnen ermee, al een tijdje terug, las ik net(*). Maar dat de Ma.rokaanse jeugd in de Nederlandse Vinexklei het ook vierde wist ik nog niet.

Eigenlijk waren wij niet zo van de feestjes, vroeger, toen ik jong was, bij ons in de buurt. Kerstmis hadden we, en Sinterklaas. Dat was wel iets bijzonders. Dan had je geloof ik nog Pasen, maar veel meer dan een paar chocolade eitjes en een paar nieuwe schoenen kan ik me niet herinneren. Carnaval was een noodzakelijk kwaad, dat mijn Rooms Katholieke basisschool soort van verplicht moest vieren, maar eigenlijk vond niemand het leuk. Halloween, Sint Maarten, luilak, de dag van de leraar... niemand had er van gehoord. En eigenlijk vind ik dat prima. Ik ben nog steeds geen mens die dat soort nationale feestdagen leuk vindt. (Op koninginnedag na dan. Vraag me niet waarom, dat ga ik nog wel eens aan mijn psychiater voorleggen.)

Hoe zat dat bij jullie thuis, vroeger?

(*) Lang leve het internet, ik deel even met jullie:
Op 31 oktober vierden de Kelten de afsluiting van het Keltische jaar en de start van een nieuw jaar. Deze avond noemden zij 'Eve of All Saints'. Op 1 november, volgde dan Samhain, 'einde van de zomer'. Tijdens 'Eve of All Saints' zouden de zielen van alle mensen die het afgelopen jaar waren overleden, toegang krijgen tot het land van de doden. Deze avond werd ook wel 'Hallow Even' genoemd. Hierin herkent u het 'Halloween' van nu. Vroeger verkleedden mensen zich op 31 oktober om de zielen van de overledenen af te schrikken. Men was bang dat deze anders bezit namen van de levenden. Hoe lelijker je verkleed was, hoe moeilijker het voor de geesten was om iemand te herkennen.

Lajeniegekmakuh

2011-11-02T07:56:00.000+01:00

Soms hoor ik een echo in mijn hoofd, van een of andere interim bij een vorige werkgever: "Deze afdeling is zo reactief (vies gezicht), we lopen steeds achter de feiten aan. De (interne) klant roept en wij draaien, hoe onzinnig de vragen ook zijn." Servicegericht, dachten wij, maar nee, dat was anders. Proactief en kritisch, dat moesten we worden, dat wilden ze hebben.

Thuis op slechte dagen is het precies hetzelfde. Mijn drie belangrijkste klanten roepen en vragen, en ik draai. Zij trekken aan een touwtje, en ik beweeg de kant op die ze willen, desnoods in spagaat.

Dochter heeft geen vriendinnetje te spelen dus ben ik de klos. "Mama, kijk eens, ik heb iets gemaakt. Mama, mag ik snoep? Ah, waarom niet? Mama, wil je mijn elastiekje even vasthouden? Mama, ik ga even boven spelen. Mama, mama, ik ben boven aan het spelen. Mama! Mama! Waarom zeg je niks, ik roep je toch?" Arghhhhh. De hele dag door. Of ze nu naast me staat of twee verdiepingen verderop. Het maakt niet uit wát ik zeg, als ik maar antwoord geef. Op een gegeven moment kreun ik dus alleen nog maar.

Oudste heeft minder tekst maar bewerkelijker opdrachten: "Mag ik een tosti, mam, alsjeblieft? (net als ik de keuken heb opgeruimd) Waarom doet de laptop ineens zo raar (het beeld stond ondersteboven, kennen jullie dat knopje?? Ik nu wel...) En o ja, morgen heb ik projectpresentatie maar ik heb nog helemaal geen informatie over Het Jachtluipaard kunnen vinden. Doe jij dat even?" Ja schat, tuurlijk, ik ga het zo doen, eerst nog even dit voor je zus.... BOEM. Brul. Ik geloof dat ik eerst even peuterbroer moet gaan troosten.

Eenmaal getroost vuurt peuter weer zijn commando's op me af als "ik sles hebbu!" "Teletubbies AAN!" "Peeltuin?" "NEE! Ikgejhrwekjkkkkkhebbuuuu!!!" (huh?) En is hij even stil, dan is het helemaal nodig om echt even te gaan kijken wat hij precies uitvreet.

Terwijl mijn kinderen mijn aandacht vragen gaat de telefoon, piept de wasdroger, staat de oven in de fik en gaat de deurbel. Hoe kan ik in godsnaam een brave huismoederdevrouw zijn en alles tegelijk naar eer en geweten beantwoorden?! Ik ~~vloek en ik tier~~ zucht eens zachtjes.

Eerst de deur dan maar. Er staan drie ~~schoffies~~ jongetjes met plastic zakken en een brutale bek op de stoep, ze hebben ergens de Sint Maarten klok horen luiden. Ze gebieden me "snoep of je leven". Natuurlijk jongens, je bent minstens een week te vroeg maar ik ga wel even wat halen, zo ben ik, daar denk ik eigenlijk niet eens bij na, sukkel die ik ben. Allemaal kregen ze wat, waarop de eerste met een smoesje (ikhadnogniks) begon te zeuren om meer.

En toen was de maat vol, de deur dichtgeslagen, en mijn humeur tot onder het nulpunt gedaald . Eenmaal binnen begrepen mijn eigen schatjes er niets meer van. Snoep? Mogen wij ook dan? En waarom kijk je zo boos? Zijn wij niet lief meer? O f*ck en vloek en tier, ik bedoel, nee, hoor, mama is een beetje boos op zichzelf grmhllbdbbh...

Vanaf morgen doe ik het helemaal anders.

Ekel

2011-10-31T16:43:00.004+01:00

Hier een van de vroege werken van de ~~(over een paar jaar toch zeker)~~ wereldberoemde en meest toonaangevende kunstenaar van de eenentwintigste eeuw, J.o.ris van Puffelen (Joesa, voor intimi). Al op jonge leeftijd gaf hij blijk van een zeer verfrissende kijk op kunst.

Deze abstract egel met stekels werd door de kunstenaar zelf liefkozend "Ekel" genoemd. Het stuk is privé bezit en - helaas voor de vele verzamelaars - niet te koop.

Pilatles

2011-10-30T08:54:00.000+01:00

Na wat ongelukkige communicatie en organisatieprobleempjes was vrijdag dan echt de allereerste pilates les. Wat lacherig lagen we daar op onze matjes. Voor de groep stond niet onze vast juf maar een hoog getoupeerde en geblondeerde Jane Fonda die haar beste tijd gehad had. Dacht ik, te zien aan de lijntjes in haar gezicht.

Toen we eenmaal een kwartiertje bezig waren wist ik zeker dat eigenlijk ík het was die haar beste tijd gehad had. Mèn wat is dat zwaar zeg. En wat ben ik stijf!! Het was de aller- allerhoogste tijd om eens serieus aan dat lijf te gaan werken, bedacht ik me na een minuut of tien. Na een minuut of twintig bedacht ik me alleen nog maar dat ik wilde stoppen (maar hé, dat deed ik niet natuurlijk, hooguit een beetje gesmokkeld met de hoogte van de beentjes). De juf zelf deed alle oefeningen niet alleen zonder enige moeite, maar wist er ook nog keihard bij te zingen en echt heel grappige (over onze rode hoofdjes ja, maar daar hou ik wel van) grapjes bij te maken.

Au. Dacht ik gisteravond dat ik geen buikspieren had, inmiddels voel ik ze wel degelijk. Net als de spieren in mijn rug en mijn benen. Hoe lang het duurt voor we allemaal zo strak zijn als beloofd in de cursusgids, vroeg een van mijn lotgenoten. Nog een week of 29 te gaan, dacht ze, dan kon je er wel eens wat van gaan zien. Voelen al eerder, dat kon morgen al. Inderdaad. Arrrrghhhh.

Mutsen

2011-10-29T11:22:00.002+02:00

Wat hoorde ik nou, bij P.auw en Witt.eman (klik hier) ? Een vriendelijke dame heeft een leuk boekje geschreven over niet (genoeg) werkende vrouwen: Een webshop is geen carrière, ontsnap uit het mutsenparadijs.

Ik citeer even:

Mutsen zijn de vrouwen die met witte driekwartleggings op het schoolplein afgunstig staan te wezen. Ze zijn jaloers op vrouwen die het wél gemaakt hebben, zoals Mar.ianne Z wage.rman. "Realiseer je dat mutsen maar één doel hebben: jou weer naar beneden trekken. Naar het mutsenparadijs."

Ojajoh? Aaaah. Eindelijk weet ik wat ik ben. Ik was zo stuurloos, de afgelopen anderhalf jaar. Zo zonder baan, zonder doel in mijn leven. Had ik zomaar ~~mijn 9 tot 5 loonslavenbestaan~~ mijn glanzende carriere opgegeven in de wetenschap dat ik dan geen geld meer zou hebben voor iets anders dan die ene witte driekwart legging, maar wél alle tijd zou hebben voor de kinderen. ~~En de webshop, ja, als ze eindelijk slapen~~. Dat ik nou dacht dat de kinderen en ik daar gelukkig van zouden kunnen worden zeg. Stom!

Wel fijn dat ik weet waar ik jaloers op moet zijn. Zelfs haar taalgebruik is jaloersmakend als ik haar advies lees:

Wees geen muts, vermijd de muts en gebruik de muts.

Briljant gevonden toch? En zo beschááfd..... Ik weet nu wat ik worden moet, eh wil.

Volgzame schaapjes

2011-10-25T13:29:00.005+02:00

Stel je voor, je ziet een groepje kinderen bezig met een leuke georganiseerde peuteractiviteit: muziek op schoot, peuter-zwemmen, de herfstwandeling van de peuterspeelzaal. Er loopt een overenthousiaste juf te vertellen hoe en wat. Negen kindjes zitten braaf op hun billen met open mond te kijken, klappen op tijd braaf mee in de maat, staan op als de juf dat zegt en lopen keurig de kant op waar de juf voorgaat. Desnoods met een klein duwtje in de rug van de begeleidend ouder.

Eén van die peuters doet dat niet. Die heeft zo zijn eigen ideeën. Juf en ouder kunnen op hun kop gaan staan. Misschien dat 'ie wel een kéér wil gaan doen wat de juf voorstelt, op zich is hij daar niet op tegen, maar dan als híj de tijd daarvoor rijp acht. Als er verder geen andere, interessantere, zelfverzonnen activiteiten zijn.

Die ene peuter, dat is er één van mij. ~~Genetisch besmet van beide kanten~~. Een jaar of zes geleden had het mijn oudste kunnen zijn, een jaar of vier geleden mijn middelste. En gisteren, tijdens die peuterspeelzaal herfstwandeling waarbij ook -o help hoe gezellig- de ouders waren uitgenodigd... juist, toen was het mijn jongste schatje. Schatje keek het eens aan en dacht er het zijne van. Zocht géén eikeltjes maar kroop over de boomstammen van de trimbaan. Ging links waar iedereen rechts ging om vervolgens in zitstaking te gaan midden in een modderplas. En halverwege de speurtocht keerde hij resoluut om: "naar huis".

Ik dacht dat hij het nooit zou vragen. Ik mompelde wat slappe excuses over "te moe" en "moet nog wennen". Eenmaal uit het zicht van de club keken wij elkaar triomfantelijk aan: ontsnapt. Nu doen we gewoon waar wij zelf zin in hebben. Dank je jongen.

(sms naar papa: je zoon is geen meeloper en houdt niet van eikeltjes. Wij zijn ontsnapt.
sms van papa: mooi zo, papa is trots)

Des nachts

2011-10-24T10:47:00.002+02:00

Ik ben een bezig bijtje. Vooral 's nachts tussen 3 en 5. Ik schrik dan meestal wakker uit een of andere heftige droom en ga dan liggen nadenken. Of ik plassen moet of niet. Over Zielige Dingen. Ziektes, dood, ellende. Waar dat boekje blijft dat ik laatst had besteld, of ik de gymspullen wel gestreken heb en meer van dat soort olifanten die 's ochtends gewoon mugjes blijken te zijn. Dat weet ik wel, dus zet ik het uit mijn hoofd en ga schaapjes tellen. Franse woorden met de letter Q bedenken. Het periodiek systeem in omgekeerde volgorde opzeggen.

Helaas, ook dat werkt niet om in slaap te vallen. Mijn hersenen zijn alleen maar wakkerder en lopen -tegen mijn uitdrukkelijke wil in- de actielijst voor morgen nog eens door. Ik zou die en die nog een moeten mailtje sturen, dat en dat tegen de juf moeten zeggen. Ik componeer vast een weblogje dat ik schrijven wil. Bedenk wat voor kleding ik aan zal gaan trekken en direct dat ik dringend nog een paar fijn bruine schoenen nodig heb. Bij de supermarkt gaan klagen over die smerige tartaartjes van gisteren. De gymspullen strijken. Eens serieus aan mijn websites gaan werken, een oppas regelen.

Ik heb wel een truc. Om al dit Zeer Belangrijke wel UIT mijn hoofd te krijgen maar NIET te vergeten schrijf ik het op, op een kladblokje dat speciaal hiervoor naast mijn bed ligt. Zodra ik mijn pen pak en in het donker begin te schrijven hoor ik vanuit mans kant van het bed een schamper gesnuif komen. Ah, hij ligt ook wakker. Ook een papiertje, schat?

Om 7 uur 's ochtends schrik ik wakker. Ik ben blijkbaar toch in slaap gevallen en wil het liefst dóórslapen, maar de plicht roept. Het schrijfblokje blijkt vol te staan met voornamelijk onleesbare gekrabbel. Wat ik wel lezen kan is totaal onbelangrijk. Zelf ben ik compleet verrot. Mijn ogen willen niet open, de kreukels krijg ik niet uit mijn gezicht. En mijn hersens... zo geweldig en vooral niet-te-stoppen als het nadenken vannacht ging, zo moeizaam gaat dat nu. Zucht.

O, kijk nou. Eén ding kan ik nog lezen. Er staat: me-la-to-ni-ne pilletjes kopen. Waren in de aanbieding deze week, bedacht ik me vannacht inderdaad. Maar waar die nou ook alweer goed voor waren??? Mijn hoofd doet het echt niet meer. Ik hoop dat ik vannacht weer gewoon lekker doorslaap.

HoerA!

2011-10-22T12:42:00.000+02:00

Wat moet ik er nog bij vertellen? Ruim anderhalf jaar terug deed ze heel voorzichtig haar beentjes in het water voor haar eerste zwemles, bang dat er water op haar neus zou spatten.

Inmiddels durft ze met open ogen door het gat ~~itt mama, die zwom vroeger gewoon een stuk met ogen dicht en hoopte dat ze ver genoeg over de lijn was om haar diploma te halen~~ , op haar buik en rug te drijven, te watertrappen en natuurlijk een paar banen schoolslag en wat borst- en rugcrawl.

Ze deed het super! Ze kreeg applaus en cadeautjes, ze was zeer trots. En volgende week ligt ze in hetzelfde bad, zelfde tijd om te oefenen voor diploma B...

Fotokabien (9)

2011-10-20T14:29:00.001+02:00

Het is herfstvakantie!

Eerste herinnering

2011-10-17T16:40:00.002+02:00

Ik las laatst in het "Vergeetboek" van Nederlandse geheugenexpert Douwe draaisma over de eerste herinnering. Er werden ook veel voorbeelden gegeven van de eerste herinneringen van bekende mensen. Leuk om te lezen!

Meestal stamt de eerste herinnering van mensen uit de periode dat ze tussen de drie en de vier jaar waren. Soms iets eerder, soms later. Soms is het alleen beeld, soms een scene of meer. Een en ander ligt een beetje aan de leeftijd van het kind (taalontwikkeling) en aan de impact van de gebeurtenis. Veel mensen die de oorlog hebben meegemaakt als kind hebben daar vroege, vaak angstige herinneringen aan. Blijkbaar blijven dat soort herinneringen beter hangen dan gezellige momentjes.

En dan nog, herinneringen zijn natuurlijk niet altijd even zuiver, zeker eerste herinneringen niet. Die worden onbewust beïnvloed door verhalen die bijvoorbeeld door je ouders verteld zijn over die periode of door foto's die je later hebt gezien. Maar ga maar eens na of datgene wat jij zeker weet dat je het je goed herinnert ook écht zo is gebeurd of dat je de herinnering later onbewust een beetje hebt ingekleurd of misschien helemaal hebt verzonnen, en je herinnering niet meer is dan een herinnering aan wat je toen dacht dat je je herinnerde....

Mijn eigen eerste herinnering is niet echt spannend. Het is een beeld: onze keuken, zwart-witte tegeltjes op de vloer, een gestreept kleurig vloerkleed (jaren 70!), de zon die warm licht op de vloer scheen, mama aan het aanrecht en ik bij de tafel. Ik zal twee of drie geweest zijn.

Boeiend, denken jullie. Ik probeer me dus nog iets spannenders te herinneren uit m'n vroege kindertijd. Die bouvier pup misschien, die me de stuipen op het lijf heeft gejaagd door opeens de keuken binnen te komen stormen waar ik lekker alleen aan het tekenen was? Hoe oud was ik dan, ergens tussen de 3 en de 5, is mijn nauwkeurigste gok. Dat is op zich nog wel na te gaan. Waren er geen vroegere herinneringen? Huilend in mijn peuterbed bij het idee dat mijn ouders al heeeel oud waren en bijna dood zouden gaan (inmiddels 40 jaar geleden en ze zijn er gelukkig nog steeds)? Toen mijn vader me vroeg wat er aan de hand was werd ik boos omdat ik natuurlijk niet durfde toe te geven wat me écht dwars zat..

Maar, wat ik nou wel eens weten wil: wat is jouw vroegste herinnering?

Zomaar een zonnige zondag in de herfstvakantie

2011-10-16T16:38:00.000+02:00

Toppetje

2011-10-14T10:09:00.001+02:00

Peuter staat in de keuken. Heel stil, een beetje voorovergebogen, handjes bij zijn hoofd. Wat is er aan de hand, pijn, liefdesverdriet? "Wat doe je, mannetje?" Hij kijkt niet op of om maar brabbelt iets: "toppetje". Huh? Toppetje? Daarna begint hij te tellen. "Zes, zeven, acht, negen, tien, elf, veertig." (tegenwoordig begint hij voor het gemak steeds bij zes in plaats van bij één, een soort compacten en verdiepen denk ik)

En dan is het stil. Er wordt iets van mij verwacht, ik voel het. Maar wat?! Toppetje, toppetje. Oooooo, VERstoppertje! Ik doe mee. "Joortje, waar beeeeeeen je dan?" begin ik vast, voordat ik daadwerkelijk opsta en mijn best zal doen daar te kijken waar hij niet staat. Maar zelfs zover kom ik niet. "HIER ben ik!" komt hij glunderend aangerend.

Mooi spel, dat toppetje.

Lang leven

2011-10-13T19:02:00.002+02:00

Geen inspiratie, geen tijd. Maar ik kwam wel een heel interessant stukje tegen in mijn mailbox. Kijk ook eens: (klik hier : "onsterfelijkheid is maar een bij-effect")

Boeiend onderzoek, dat sowieso. En als ik erover nadenk wat het in de praktijk eventueel betekent: het lijkt me geweldig, dat mijn kinderen misschien wel heel erg oud zullen worden. Of nog beter: heel erg lang gezond jong kunnen blijven. Maar ik zou het ook wel erg leuk vinden als ik daar dan óók nog een tijdje bij mag zijn...

En? Wat vind jij ervan? Ook zin om honderd jaar te leven, duizend, of liever gewoon gelijk maar onsterfelijk?

Count your blessings

2011-10-12T09:09:00.000+02:00

Twee lieve broertjes die dol op elkaar zijn en veel lol hebben samen.

Oók als er aliens verslagen moeten worden

helpen ze elkaar.

Ein-de-lijk ook hier een fietsenrekkie!

Gisteren ging de eerste wiebeltand er uit.

Stoer he!

En dan dit lekkere peuterpubertje.

Hoe blij ik ben als ik hem aan het einde van de dag

in zijn hok kan opbergen, ik ben nóg blijer

als ik hem er 's ochtends weer uit mag halen.

En hij ook!

Ik heb het even niet

2011-10-11T12:28:00.001+02:00

Iemand vroeg het hieronder al, gaat het wel goed met Mammalien? Op zich wel hoor, maar ik heb het de laatste dagen even niet, en daar heb ik niet vaak last van maar nu dus wel. Geen zin, geen inspiratie, geen fut. Geen tijd, geen geduld vooral. En mijn haar wil ook al niets anders dan slap om mijn kreukelige kop hangen.

Heel blij was ik dan ook dat ik vanmorgen zomaar even een ochtendje voor mezelf had. Ik kan doen wat ik wil, maar het idee dat ik zó veel wil en een keuze moet maken omdat ik hem (ze) straks weer op moet halen verlamt me. Ik schiet in de stress en eigenlijk doe ik niet zoveel. Het is geen lekker weer, mijn bankrekening is roder dan rood, en het winkelen dat ik net heb gedaan (hele verantwoorde aankopen op het gebied van kleding voor de kinderen, viltstiften en een cadeau voor de verjaardag van man) helpt ook al niet. Het witte bolletje met (trakteer jezelf eens) filet americain was lekker, maar zelfs dat heeft me nog niet van de bui bevrijd.

Slapen dan maar? Dat lijkt het enige waar ik de hele dag aan denk, het is er ook het weer voor. Ik gaap de hele tijd, mijn hoofd voelt duf. Ik slaap sinds kort wel weer de hele nacht door, maar desalniettemin lijken de nachten toch steeds weer te kort. Ik kijk dus ietwat jaloers naar de dikke poes met de goed verzorgde vacht die achter het raam van de buren een fijn plekje in het raam bij de centrale verwarming heeft gevonden. De hele dag heeft ze niets anders te doen dan gewoon lekker rustig warm binnen liggen, beetje naar buiten kijken, zo meteen zorgen dat ze wat geaaid wordt en wat filet americain krijgt.

The morning after

2011-10-10T10:54:00.001+02:00

The morning after de vrijdagavond met de tijgerslip en de Ik.ea Kalas. Zie hier de foto's. We hebben er voor de gelegenheid zelfs maar eens een tafel bij gedekt.

Verder was het een vermoeiend weekend. Het zwembad op zondag dat heel druk was, dochter die (illegaal want zonder diploma) zonder bandjes mocht van ons (en inderdaad, de juf heeft gelijk, ze moet nog flink wat oefenen en kracht opdoen). Oudste heeft serieus zijn best gedaan om nou eindelijk die irritante tafels eens uit zijn hoofd te leren en jongste, eh, nouja, die was gewoon zijn eigen vermoeiende maar lieve peuter zelf.

Maar vooral ik, ik werd doodmoe van mezelf. Ik had een flinke herfstdip. Het to-do lijstje dat ik had gemaakt was meters langer dan de energie van de personen die het uit dienden te voeren, óók de mijne. En mijn geduld was ook al op. Ben ~~om te voorkomen dat ik zou gaan slaan~~ maar met een boek in mijn bed gaan liggen.

En vandaag is het nog steeds ~~kutweer~~ herfst, maar iedereen is weg en peuter en ik zijn lekker bezig. Wassen, stofzuigen, heb me zelfs aan wat internetwinkel-programmatuur vergrepen. En om de laatste restjes pestbui weg te werken een heuse stoomreiniger besteld. Want het schijnt dat je daar echt álles weg mee krijgt. Wees dus gewaarschuwd.

Pilates

2011-10-07T20:42:00.004+02:00

De mindfulnes cursus is klaar, lang leve de nieuwe cursus. Al was het maar om één keer per week aan het avondritueel te kunnen ontsnappen. Pilates, moest het worden, schijnt goed voor je lijf te zijn. Vijf minuten voor tijd stond ik in trainingsbroek en tennisschoenen tussen een trosje zeer onsportief uitziende middelbare taarten voor een hele dichte deur. De juf was ziek. En de emailadressen van de cursisten bleken onvindbaar.

Eenmaal ontsnapt aan mijn bloed~~zuigert~~jes wilde ik toch zeker niet vóór kinderbedtijd thuiskomen. Nog maar een stukje om dan. Het tuincentrum was dicht, dus dan kom je al gauw bij I.k.ea uit. Even heerlijk consumeren voor bijna niks. Inmidddels zijn we een "Bagisen" (waarom heb ik die niet eerder gezien?) een "Fangst" (wie kan zonder) en acht stuks absoluut onmisbare "Kalas" rijker, en dat voor slechts 12 euro. Op de terugweg mooie avondluchten en fijn muziekje in de auto, ik was alweer bijna vergeten dat ik zo'n klotehumeur had vandaag.

Een half uur na kinderbedtijd parkeerde ik mijn auto. Ik verheugde mij al op het opgeruimde huis met de zoet slapende kindertjes, de knappe man in tijgertanga die me op zou zitten wachten op het kleedje voor de in mijn afwezigheid snel even ingebouwde open haard. Flesje rode wijn erbij, een paar minibrosjes en...en... En ja hoor, toen mijn sleutel in het slot stak hoorde ik het al. Een uitgelaten dochter die nóg een verhaaltje wilde, een oudste zoon druk bezig aliens af te schieten op mijn computer, en een opgelucht kijkende papa die mij direct een schone luier en een zeer vies ruikende peuter overhandigde.

Wie weet er nóg een cursus voor me?

Mijn kleedje!

2011-10-06T09:02:00.003+02:00

Wat zag ik nou gisteren liggen, in de H.E.MA? Een katoenen gehaakt granny kleedje (klik), dat verdacht veel lijkt op het ding dat ik van de zomer heb zitten knutselen en waar ik dochter blij mee heb gemaakt. Vijfenveertig (45) euro maar liefst, vroegen ze ervoor.

Mijn deken kostte trouwens ook zeker vijfenveertig euro aan materiaal. Aan de andere kant heb ik met al dat gehaak wel kunnen besparen op dure psychotherapie en een paar potten rustgevende pillen. Want eigenlijk was het gewoon vooral lekker om te doen, ongeacht het eindresultaat. Dat dochter er nog blij mee is ook doet mij deugd, dat dit soort dingen door de H.EM.A worden verkocht eigenlijk ook wel (~~zie je wel dat ik geen theemuts ben, het is hartstikke hip!)~~

Maar eh... hé. De wereld draait tenslotte om geld, liefdadigheid is niet meer van 2011. Daarbij ben ik ook maar een arme thuisblijfmoeder ~~(aangezien ik door dat gedoe met die kinderen en dat huishouden zelden tijd heb om te zzp-en)~~. Ik denk dat ik dochter maar eens op haar zakgeld in ga houden. Vijfenveertig euro materiaal, zes weken arbeidsloon op het niveau van een academisch geschoolde arbeidskracht uit een westers land. Plus rente. Krijgt ze het bijbehorende kussentje gratis, het is tenslotte toch je familie. Wat vinden jullie?

Leuk Lied!

2011-10-05T10:01:00.002+02:00

Soms als ik met peuter samen lekker even niets zit te doen begin ik spontaan "een, twee, drie, vier, hoedje van, hoedje van" te zingen, in een slappe poging hem te vermaken met mijn lichtelijk verouderde kennis van het Nederlandsche kinderlied. Hij luistert braaf tot ik klaar ben en zegt dan op ietwat vragende toon met driedubbele l: lleuk llied!? Elke keer weer. Doet ie trouwens bij andere liedjes die ik voor hem zing niet, dus ik denk dat hij het meent.

Ik wens voor mijn dierendag...

2011-10-04T08:00:00.002+02:00

.~~.en een dikke vette frikandel speciaal~~ euh ik bedoel, dat alle diertjes op de wereld maar een mooi leven mogen hebben.. En papalien, als je meeleest, de kinderen willen graag ook eentje van deze twee. Of allebei. En ik ook, want het is namelijk zooo goed voor hun ontwikkeling, he.. ~~en zo heb ik ook wat te knuffelen als jij naar je werk bent en de kindertjes op school zitten.~~

De rest van deze dierendag zit ik dus te wachten naast het poezemandje dat al bijna 6 jaar leeg staat. Maar wie weet mensen, wie weet...

Het ideale schoolkind

2011-10-03T11:56:00.003+02:00

7.30 uur Dochter: "Hoe laat is het? Wanneer gaan we weg?"
7.40 uur Dochter: "Hoe laat is het?Wanneer gaan we weg?"
7.55 uur Dochter: "Hoe laat is het? Wanneer gaan we weg?"
8.05 uur Dochter: "Hoe laat is het? Wanneer gaan we weg? Over tien minuten? Maar dat zei je net ook al!"
8.15 uur We zijn op weg naar school. Dochter: "Hoe laat is het? Is de school al begonnen? Zijn de deuren al open? We komen toch niet te laat he?"
8.25 uur Dochter rent de school binnen, bergt tas en jas op en loopt met een gelukzalige glimlach haar klas binnen. "Hallo juf, dag mam". De iets moeilijkere "zon" taakjes liggen al klaar, maar ze staat er op ook de "maan" taakjes te doen die voor de rest van de groep zijn. Ze wil niets missen! En vanmiddag gaat ze weer schooltje spelen als ze thuis is.

Ze is net zes en dolgelukkig in groep 3. En nu maar hopen dat ze dit enthousiasme nog een jaar of twintig volhoudt....

Het Grote Geheim

2011-10-01T13:04:00.003+02:00

Of hij een Groot Geheim wilde weten, begon ik. Hij keek me vol verwachting aan, blij iets te mogen weten dat alléén voor grote jongens en meisjes was. Ik stak dus van wal. Dat de aarde rond is, de juf een baby in haar buik heeft, dat de mens verwant is aan de aap... dat soort schokkende grote mensen geheimen, daar kan hij wel wat mee. Maar dít... dat viel hem dus een beetje tegen.

Het was stil, heel stil. Geen verbazing, nauwelijks vragen (hij is namelijk niet gek). Hij accepteerde gelaten dat het voorbij was. Dat het feest gewoon hetzelfde bleef en de cadeautjes nog steeds doorkwamen was geen troost. Het was namelijk helemáál niet meer hetzelfde, natuurlijk niet. Met een heel verdrietig gezichtje en een illusie armer trok hij zich terug tussen zijn lego. "Ik wil het er niet meer over hebben mama".

Een paar gezamelijke lego-bouwsels, een spelletjes schaak en een pak trekdrop verder keek hij al weer iets vrolijker. De brok in mijn keel om zoveel kinderleed was bijna weg en ik voelde me niet heel schuldig meer. Fijn, er gaat niets boven de waarheid, ook al valt die soms wat tegen, denk ik zelf altijd.

Terwijl we de spullen opruimen om nog heel even voor de tv te gaan hangen kijkt zoon me met vertrouwelijke blik aan en zucht gelaten: "Dat geheim, ik had het liever niet geweten".

Wat me nu toch overkomen is

2011-09-29T22:55:00.002+02:00

Zen, ik ben compleet zen. En mindful. Ik gaf geen krimp toen peuter op zijn inmiddels vertrouwde wijze bezig was met het onderzoeken van zijn eigen peuterpersoonlijkheidje. ("Nee, niet naar oma, mama moet weg, niet weg mama, wil niet naar de peeltuin, nee niet eten, wel worst hebben, WORST, niet appel nee, NEE, NEE, NEE, niet dragen, ik ZELLUF doen!") Meestal ontplof ik na de derde keer dat hij opnieuw de auto is ingekropen terwijl ik hem eruit wil hebben - of omgekeerd- maar vandaag niet. Geen krimp. Ik was de rust zelve.

Ik gaf geen krimp toen dochter en oudste ruzie maakten over wel of niet opruimen. Geen krimp toen peuterzoon en dochter vochten om een of ander stom slap speeltje wat ze opeens allebei wilden vasthouden en daarbij het speeltje natuurlijk doormidden trokken. Vervolgens allebei om weer heel andere redenen (*) tweestemmig aan het krijsen sloegen, langdurig en hard. Geen krimp toen ik de ovenpasta met prei en zalm op tafel zette en ik twee van de drie gezichtjes heeeel erg lang zag worden. Geen krimp toen peuter niet in zijn stoel wilde en er later natuurlijk weer niet uit. Geen krimp toen dochter onder het eten opnieuw ergens heel hard om ging brullen, en mij vervolgens beschuldigde van het niet willen meedoen aan een zinloos wellesnietes waarbij ik meestal mijn geduld verlies. Geen krimp toen de kleinsten na het eten opeens nog een laatste restje energie hadden en natuurlijk niet naar bed wilden. Waar ze vervolgens toch naar toe gingen en moe en met gevulde buik direct heel lekker zijn gaan slapen...

Compleet zen en mindful schoof ik naast Papalien op de bank. Ik weet ook niet wat er over me is gekomen vandaag. Het zal het besef zijn dat er morgen weer een dag is. Een papadag. Ik wens hem veel Zen toe.

(*) het zijn schatjes hoor, maar je moet ze op tijd voederen en rust en aandacht geven, meestal breekt hier vlak voor het avondeten, tijdens het koken, de pleuris uit...

Atletiekdag

2011-09-28T09:06:00.001+02:00

Kijk, dat is nou mijn zoon. De ene helft van zijn groep maakt zich druk bij de estafette, de andere helft is serieus aan het aanmoedigen.

En de mijne? Die doet gewoon de vogeltjesdans. Of zoiets.

Als je maar lol hebt, toch?

Het peuterasiel

2011-09-27T11:41:00.001+02:00

Time flies when you're having fun. Zo heb je een verse baby op je buik liggen, en zo wordt hij opgeroepen om aan de grote boze buitenwereld die peuterspeelzaal heet te beginnen....

Vandaag belden ze. Peuter, die middenin de herfstvakantie de leeftijd van twee-en-een-half bereikt, zou ná de herfstvakantie voor het eerst mogen komen. Echterendemaar, staat er nou net die dag een uitje op het programma. Een uitje? Wow! Ze doen daar écht wat! Leuk! En de juf bleek ook nog inzicht in de tere kinderziel te hebben. Een uitje op de eerste dag leek haar een vreemd en verwarrend begin en nodigde ons uit dan maar eerder te komen, de week vóór de herfstvakantie dus al. Hij zou dan beter snappen hoe een normale dag op het peuterasiel er uit ziet en zo alvast een beetje wennen. En mama ook, ook wennen. Ze dacht het er zo hard achteraan dat het bijna te horen was. Eigenlijk was het een leuk gesprek met wat volgens mij een hele leuke kindvriendelijke juf is (en dat is weer eens wat anders, zie logje van laatst)

Het moment waar ik al máánden naar uitkijk omdat ik ook wel eens even snel iets wil doen zónder peuterpuberend getreuzel is daar. Veel te snel natuurlijk, de schrik slaat me om mijn moederhart. Wat moet dit arme onschuldige weerloze schaapje zo helemaal alleen zonder mama? Met de lijmpot het haar van de andere kinderen bewerken, de neuzen van zijn schoenen verslijten op de autootjes en heel boos NEE roepen als het hem niet zint, vermoed ik. En vooral onderzoeken, veel lol maken en de andere kinderen opstoken om ook veel lol te maken, dat weet ik wel. Maar, maar ... pffffffffffffffff. Mijn baby-ventje....

Wat moet ik zonder hém?! Help!! Wie vangt mij nu op, die twee dagdelen in de week?

Plastic beschermdingetjes

2011-09-26T10:09:00.004+02:00

Lang geleden, toen Mammalien nog geen mama maar een klein meisje was, had ze twee oma's. De ene, in het bezit van een jampotbril en flink wat grauwe staar, at op een goeie dag een boterham met ons mee. Ze belegde zelf haar boterham met rookvlees, twee plakjes én het plastic velletje dat om de een of andere reden altijd tussen die plakjes zit. Toen ze na veel moeite met ~~kauwen~~ doorsnijden begreep wat het probleem was zat ze met haar 96 jaar te grinniken als een echte puber. Ik heb daar hard om moeten lachen.

Inmiddels stink ik er zelf regelmatig in. Ik heb geen bril en geen staar, hooguit een wat druk leven en te weinig aandacht voor de dagelijkse dingen. Zo loop ik bijvoorbeeld dagenlang met zo'n plastic beschermdingetje op de wijzerplaat van mijn nieuwe horloge en ben dan blij verrast als iemand het eraf haalt en ik opeens een heel scherp beeld heb. En mopperde ik elke keer weer als ik het kaartje uit het fototoestel in de daarvoor bestemde sleuf van de pc propte, want dat paste niet echt lekker. Tot we er na een jaar achter kwamen dat er... inderdaad.. een plastic beschermdingetje in die sleuf zat. Dankzij dat beschermdingetje zijn de pinnetjes inmiddels zo verbogen dat we een nieuw apparaatje moeten kopen om de foto's over te kunnen zetten van toestel op pc, maar dat terzijde.

Van het weekend had ik na een iets te intiem contact met de ovenschaal een brandwondje op mijn pols. Water er op, maar het deed nog zeer. Normaal roep ik dan heel hard om Pappalien, maar ik was alleen thuis. Het enige dat ik me nog van de ehbo cursus voor kinderen herinnerde was dat ik zo'n ehbo kist vol handige spullen had aangeschaft, acht jaar geleden. Dus deze -nog steeds bijzonder maagdelijke- kist maar eens afgestoft, geopend en in het foldertje gekeken. Een zalfkompres! Dat moest het worden. Na een minuut of vijf tussen de spullen gerommeld te hebben had ik hem al gevonden. Het stond dan ook met grote letters op de verpakking. Ik heb het papier eraf gehaald (haha, ik ben niet gek!) en het verbandje op mijn pols gedaan. Na een half uur kompres er af gehaald, het voelde toch een beetje gek, helemaal niet zo verzachtend.

En raad eens wat? Het plastic beschermdingetje zat gewoon nog tussen mijn brandwondje en het gezalfde verbandje. Kijk, zo simpel ben ik nou.

DWZI

2011-09-23T07:19:00.000+02:00

Heel veel zeepbubbles uit mijn wasmachine komen!!

... manlief dacht dat hij zijn literfles shampoo wel in zijn handdoek kon verstoppen ...

... en ik dacht na ons zwemuitje niet zoveel zin meer te hebben in het sorteren van de tas met was...

'Deze Week Zag Ik' is een initiatief van Daan en Roos

klikkerdeklik voor alle deelnemers

Mindfullless

2011-09-21T09:59:00.004+02:00

Ik ben een held in multitasken: terwijl ik de bedden opmaak scheer ik mijn benen en euh... Nouja, dat soort dingen. Maar vooral ook in mijn hoofd is het druk, tijdens de klusjes van vandaag bedenk ik vaak alvast wat en hoe het morgen moet. Soms is dat handig, maar soms zou ik gewoon ook wel eens echt puur van het moment willen genieten. De helft van mijn gedachten gewoon even stil zetten. In alle rust in de speeltuin alleen maar toekijken hoe peuterzoon nét niet bij de bovenste trede van het klimrek kan in plaats van na te denken over hoe zijn eerste schooldag zal verlopen over een jaar of twee.

Tijd voor wat mindful(l)ness -mindlessness - les. Dacht ik. De eerste les kwam ik een kwartier te laat binnen, helemaal in de stress omdat ik de plaats van bestemming niet op tijd had kunnen vinden. Hijgend en puffend stormde ik het zaaltje in waar al een kringetje 35+ vrouwen met de ogen stevig dicht ogen al wiegend zat te voelen waar hun billen eigenlijk precies zaten.

Na een uur of twee was het klaar, en was ik best wel ontspannen. Ik kan het wel hoor! Als ik er de tijd maar voor neem. Maar dat huiswerk, dan, tussen de lessen door. Elke eerste hap van elke maaltijd met aandacht proeven? Ha. Terwijl ik peuter voer, dochter aanspreek op haar eetgewoonten en zoon probeer uit te horen over zijn dag op school? Niet gelukt. En dan op een matje gaan liggen mediteren, cd-tje erbij en me veertig minuten helemaal terugtrekken uit het gezinsleven? Poe. Als ik als eens kindvrij ben heb ik voor mezelf nog zoveel te doen... Maar als ik over een maandje weer wat tijd heb zal ik het proberen. Het lijkt me wel lekker eigenlijk.

De nieuwe juf

2011-09-19T16:33:00.006+02:00

Daadkrachtig, vindt moeder van vriendje. Onervaren, vindt een andere moeder. Ik bied structuur want dat is belangrijk, vindt ze zelf. En oudste, wat vindt oudste van zijn nieuwe juf? Niet lief, ze is helemaal niet lief. Daar was hij heel beslist in.

Op het 10 minuten gesprek met juf, oudste en mijzelf kwam het aan de orde. Zij klaagde dat ze geen hoogte van hem kreeg, dat hij zo weinig tegen haar praat. Ik heb verteld dat hij zich niet op zijn gemak voelt bij haar, omdat ze streng is ~~en schreeuwt en tiert~~. (Het is namelijk geen jongen die bewust ongehoorzaam is, dat ten eerste, hij bevindt zich vaak gewoon in een hele andere wereld dan de juf en de andere kinderen en er ontgaat hem soms het e.e.a. Bovendien, als je hem uitlegt waarom iets wel of niet mag in plaats van dat bot en boos te stellen is de kans veel groter dat hij er aan meewerkt.)

Zij maakte een deal met hem: als hij meer tegen haar zou praten en eerder zou luisteren als zij iets vroeg dan zou zij proberen niet boos te doen. Ze spraken het af, beloofden allebei hun best te doen (al dacht ik achteraf, ze zijn toch geen gelijkwaardige partners, ze is zijn júf verdorie, wat nou deal?!).

Dat was vorige week. Vandaag kwam oudste met een geleende, veel te korte broek uit school. What the f*ck? Hij is acht-en-een-half en al zes jaar zindelijk. Het zal toch niet??

Maar het was. Want er zat al iemand op de wc toen hij ook moest. Hij moest heel nodig. Maar van de juf mag er maar één tegelijk uit de klas, en dan moet je maar gewoon wachten, zo zijn de regels. Geen haar op zijn hoofd die er aan denkt om gewoon even te zéggen dat hij nodig moet plassen ~~(of zich af vragen wat die spijbelaar inmiddels een uur op de wc doet).~~ Een andere regel is, niet storen, niet praten als ze druk bezig is. ~~Een regel die nuttig is voor sommige kinderen, maar bij zoon en andere kinderen die juist moeite hebben tegen de juf te praten eigenlijk helemaal niet zou mogen gelden.~~ Nee, dan liever je de rest van de dag doodschamen in een geleende broek.

Het gaat lekker. Na een maand school heeft ze hem weer aan het nagelbijten, draait hij 23 uur per dag rondjes in zijn haar en pist hij weer in zijn broek. Een schoolvoorbeeld van een fijne relatie waarin de leerling tot het uiterste gemotiveerd wordt om het beste uit zichzelf te halen.

Vrije dag

2011-09-16T15:33:00.002+02:00

Zaten we toch bijna in een leuk pretpark vandaag met de hele familie. De juffen hadden weer eens bijscholing nodig, dus de kinderen waren vrij. Peuter was ook vrij en in voor iets leuks, maar papa moest opeens op het laatste moment toch iets Heel Belangrijks doen op het werk.

Dus. Plan B, iets overzichtelijkers voor een alleenstaande moeder. Een kinderboerderij? Een speeltuin? Eerst maar eens uitslapen (half acht), en daarna wat eten en een spelletje. Even strijken terwijl de oudste twee heel lief samen met de lego speelden.

En toen werd dochter uitgenodigd voor een middagje speeltuin. Ze werd opgehaald en wordt ook weer thuisgebracht, later op de middag. Peuterzoon smeekte of hij naar bed mocht, en ik kreeg opeens een visioen van oudste die fijn achter de computer zou gaan zitten spelen terwijl ik achter mijn boek mijn ogen dicht zou doen in het heerlijke zonnetje buiten op de veranda.....

Ik had me nét geinstalleerd, en *fckerdefckheerstamebij* daar kwam vriendje S. voorbij op zijn step. Ken je dat, van die vriendjes die je op zich helemaal niet onaardig vindt, waar je kinderen dol op zijn, waarvan je het prima vindt dat ze samen spelen. Bij hem thuis of op school, NIET op je rustige vrije middag bij jou thuis. Omdat het dan niet alleen klinkt alsof de derde wereldoorlog is uitgebroken maar je huis er nadien ook ongeveer zo uitziet.

He, S., kom er in! riep ik dus vrolijk. En bedacht me dat ik gelukkig nog niet had gestofzuigd, dat peuter nu echt niet zal kunnen slapen vanmiddag en dat ik vrij zeker weet dat zijn S. zijn ouders een goede aansprakelijkheidsverzekering hebben.

Prin6senfeest

2011-09-13T06:52:00.001+02:00

Er waren eens zes prinsesjes. Niet omdat hun ouders nou zo koninklijk waren, maar meer omdat meisjes van vijf, zes jaar nou eenmaal het idee hebben dat prinses zijn iets begerenswaardigs is, kleding en make-up in belangrijke mate bijdragen aan je schoonheid, en roze de mooiste kleur van de wereld is. En paars. En goud. En glitters. (En ja, mammalien dacht er vroeger ook zo over!)

Zes prinsesjes dus. Van de weeromstuit werd de enige jongen in het gezelschap een stoere ridder. Met een zelfgemaakte maar daarom niet minder gevaarlijke lans.

Er werd een verhaal voorgelezen waarin de prinsesjes een enorm spannend avontuur beleefden. Tussendoor waren er spelletjes: dansen, ballengooien, een geblinddoekte proeverij en meer van wat prinsesjes nou eenmaal graag doen op feestjes. Er waren cadeautjes, lekker eten en drinken. Er werd geschminkt en er werden mooie meisjesachtige (afwasbare) tattoos aangebracht.

En de ridder, die eigenlijk half mee wilde doen met het feestje en half helper was? Hij vatte zijn taak serieus op. Hij deed erg grappig, de dames lachten zich rot om hem. Grappig en druk. En nog drukker. En een paar meisjes dachten dat hij het ook leuk zou vinden als zij bovenop hem zouden gaan springen, waar hij toch wel een beetje van schrok. Toen ik hem vroeg even wat te dimmen was het antwoord: "jamaar mámaaa... ik moet het toch gezellig maken?!" Ahja. En hoe doe je dat anders dan door druk en gek te doen. Het goede voorbeeld én de genen van zijn vader.

Van de blogwereld

2011-09-12T17:15:00.000+02:00

Mammalien was even van de blogwereld. De echte wereld was al hectisch genoeg namelijk. Donderdag kon ik dankzij het ~~boodschappenbriefje~~ gastlogje van dochter nog even doen alsof, maar verder kreeg ik het niet voor elkaar om hier nog wat luchtige logjes te bakken.

Tussen het voorbereiden van het driedaagse verjaardagsfeest (zaterdag, zondag en maandagochtend) door waren er ook voorbereidingen voor de begrafenis (maandagmiddag) met alle bijbehorende emoties. Dubbel, zo dubbel allemaal. En wat een geluk dat het duivelse dilemma waar ik bang voor was, kiezen tussen E.'s begrafenis en mijn dochters kinderfeestje, niet aan de orde was. Bovendien ging het me best goed af het een en ander te scheiden in mijn hoofd. Maar nu ben ik wel helemaal compleet dubbel óp.

De begrafenis was zeer goed bezocht. Goed te zien hoe geliefd hij was. Toen iedereen eindelijk een plekje had en de eerste spreker begon vloog daar opeens iets door de grote hoge ruimte. Het maakte een paar mooie grote bogen, alsof het eens goed rond wilde kijken. Wat het was? Een vogel, een vleermuisje? Carry, meid, misschien heb je toch wel gelijk. Hoewel een cheetah beter past inderdaad, maar dat kan altijd nog natuurlijk.

En nu is het klaar, in allerlei opzichten. Natuurlijk zal ik niet van de ene op de andere dag niet verdrietig meer om hem zijn. En ik hoop nog heel lang blij te kunnen zijn voor en mee te leven met (de verjaardagsfeestjes van) dochter, maar we hoeven er nu niets meer aan te doen en kunnen het gewone dagelijkse leven weer oppakken.

Een nacht goed slapen zou fijn zijn. Dan ben ik hier morgen weer terug met een of ander verhaaltje over peuter die zijn potje niet op tijd kon bereiken of wind ik me gewoon weer een klein beetje op dat de melk ondanks de uiterste houdbaarheidsdatum van volgende week toch klonterig is. Dat lijkt me wel even spannend genoeg voorlopig. Of ik houd me aan mijn goede voornemens en ben gewoon heel Zen en praktiseer het Carpe Diem.

Gevonden onder haar bed

2011-09-08T11:20:00.000+02:00

Ik vertaal even (of zien jullie het aan de tekeningetjes ertussen?!): minitaart, oliebol, cake, lik-lolly, eierkoek, kesrtdiner

Ze zal toch wel genoeg te eten krijgen?

Dag liefie

2011-09-07T08:28:00.004+02:00

Eerlijk, nuchter en vriendelijk voor iedereen, onverstoorbaar en zo sportief.

Rust zacht, zou ik bijna zeggen. Maar jij hebt wel genoeg gerust, dat is niets voor jou.
Als er een hemel is, dan voor jou zeker een met een mooi plekje waar je nu weer lekker kunt rennen en sporten.

Ik ben blij dat je mijn en onze vriend was.

Stervormig herfstbloempje

2011-09-06T09:56:00.002+02:00

Lang voordat de zaadcel de eicel had gevonden wisten we al hoe onze dochter zou gaan heten. Dat hadden we bedacht ergens in de vierde maand van mijn eerste zwangerschap. Vijf maanden later - na wat bloederig knip- en trekwerk- bleek de meisjesnaam echter nog even niet nodig.

Voor de zekerheid plantte ik later dat jaar maar wat van deze mooie bloemen in de achtertuin. En ja hoor, in het vroege voorjaar van 2005 werd het duidelijk dat onze dochter op weg was. Begin september (van datzelfde jaar ja, ik ben namelijk geen olifant, qua dracht) werd ons sterrenbloempje geboren. Precies in de tijd dat in de tuin haar naamgenootjes weer volop in bloei staan. Zo ook nu weer. Achterin de witte, in de voortuin de paarse en -nieuw dit jaar- roze voorin de achtertuin tussen de sneeuwballen op stam. Heerlijk, ik houd ervan als dingen kloppen.

En dochter? Die heeft de natuur niet nodig om te weten hoe laat het is, die heeft een kalender. Waar ze elke dag een kruisje zet en steeds dichter bij de dagen komt waar de letters H O E R A en F E E S T staan....

Regen

2011-09-05T15:10:00.001+02:00

Ik ben echt niet bang voor water hoor: zo ben ik vanmorgen bijvoorbeeld nog naar babyzwemmen geweest en een heet bad vind ik ook erg fijn. Maar regen, van die koude regen, en wind. Daar heb ik niet zo op. Tenminste als ik buiten ben.

Vannacht beviel het me wel. Wij slapen op de bovenste verdieping. Een bouwwerk met aan drie kanten ramen en een dakkoepeltje. Niets fijners dan vanuit mijn warme zachte dekbed genieten van het noodweer buiten.

En ook vanmiddag. Net toen het tijd was om de kinderen van school te halen werd het me toch donker! Regen, hagel, het leek verdorie de zondvloed wel. Ik weet niet waar we al die regen aan verdiend hebben dit jaar, maar vanmiddag kon het mij even helemaal niet schelen. Ik nam nog een slokje van mijn hete thee, knipoogde naar peuterpuber - voor de gelegenheid even verdoofd met een dubbele portie Teletubbies en warme melk- en haakte vrolijk verder. Dit alles in de wetenschap dat mijn schatjes vandaag eens een keer niet door mij maar door de vader van vriendjes N en M werden opgehaald. O,o,o wat zullen ze nat zijn geworden, de arme schatjes op¨hun teenslippertjes ~~en de vader van ook~~ dacht ik gniffelend en nam nog een slokje hete thee.

Morgen is het mijn beurt om N en M mee te nemen. Om kwart voor drie en om vier uur sta ik buiten te wachten. Maar ik zal zo even een mailtje sturen naar de weergoden of er dan een lekker warm nazomerig zonnetje kan schijnen.

In het kader van count your blessings...

2011-09-04T15:54:00.008+02:00

... mijn peuterpuber. Weer zo één met een creatieve, onderzoekende geest. Als hij eindelijk even stopt met kijken of zijn speelgoedautootjes in glazen vol appelsap passen en geprobeerd heeft of smeerkaas beter op het kussen of beter op de bank kleurt probeert hij drakenvleugels uit de plastic playmobiel draak te trekken en mijn plantjes ermee te versieren, zijn sokken op te eten, mijn haakwerk uit te halen, zusjes haar te bewerken met de haaknaald, bibliotheekboeken uit te dunnen (het aantal bladzijden kan zeker gehalveerd) en met zijn kleine sterke pootjes de rest van de familie van de bank af te trappen. Dan gaat hij er lekker voor zitten en is het een kwartiertje tv kijken...

En daarna is het tijd voor een heuse trialoog met baby dino ("jojis") en grote dino ("mama")...

Je weet gewoon niet meer wat je aanmoet met dat gekke weer weer

2011-09-03T22:47:00.000+02:00

Woordeloze woensdag was het

2011-09-01T13:27:00.000+02:00

.. gisteren op mijn blog. Geen inspiratie voor leuke plaatjes of grappig bedoelde teksten die nergens over gaan. Het bezoek 's ochtends aan vriend E. viel me zwaar. Op weg erheen was ik zenuwachtig, alsof ik een sollicitatiegesprek had. Ik was gewaarschuwd dat het niet goed met hem ging en inderdaad: hij is er beroerd aan toe en zo zag hij er ook uit. De chemo heeft niet aangeslagen, of niet genoeg in ieder geval. Wat er in bed lag was een schim van de E. die ik kende. Zo vertrouwd nog steeds, maar ook zo vreemd. Hij was suf van de medicijnen, is moe en eten lukt ook al niet meer. Over de weg terug naar huis heb ik extra lang gedaan om even helemaal alleen uit te huilen en een en ander even te verwerken (thuis bij manlief ging dat trouwens ook wel weer goed). Het is namelijk gewoon kut. Wat een klere-ziekte. Arme jongen.

En wat kan ik er aan doen? Voor E. niets meer, behalve duimen en hopen, aan hem denken. Misschien nog een keertje op bezoek als zijn conditie dat toelaat. Heel hard hopen dat mijn familie en ik gespaard blijven. En verder doneer ik maar weer eens wat geld aan het onderzoek naar kanker. Smeer ik mijn kinderen vanaf nu elke dag helemaal in met zonnebrand, tien keer per dag. Ik zelf ga hardlopen, gezond eten. Mijn naasten nog meer liefhebben, elk moment van de dag plukken. Mijn zegeningen tellen.

Wat voor stoornis is dit?

2011-08-29T11:05:00.005+02:00

Vlak voor de werkster komt ben ik altijd als een gek aan het opruimen, en stofzuig ik ook nog even als het lukt. Heb ik een kraamhulp in huis, dan sta ik met een krom lijf van de hechtingen háár koffie in te schenken en brood te smeren. Het idee dat er zo´n kraamhulp komt om schoon te maken en op m'n verse babietje te passen zodat ik een beetje rusten kan, dat lijkt super. En de eerste dag, dat lukt ook altijd wel. Maar daarna voel ik me verplicht op te staan en de gastvrouw te gaan spelen. En na een tijdje tel ik de dagen af tot ik het huis weer voor mezelf heb en geen geforceerde gesprekken meer hoef te voeren met iemand waar ik helemaal niets mee heb. Ik wil gewoon ongegeneerd mijn vieze voeten op mijn eigen tafel liggen, een stomme soap kijken, bijkomen van de nachtvoedingen. (~~En niemand iets vertellen of ik al dan niet gepoept heb. Als het niet lukt bel ik wel even met de huisarts ofzo.)~~

En dan de kinderoppas. Meestal gaat het prima, die meisjes van 17, die doen wat ze moeten doen en weten dan niet hoe snel ze weer weg moeten als wij ouders weer thuis zijn. Maar nu hadden we een nieuwe, ~~een wat oudere~~ een zeer ervaren dame die graag laat weten dat ze weet hoe je opvoedt. Niet mijn type vriendin, maar ze houdt de kinderen lekker bezig: knutselen, spelen, van alles.

Ik laat me voor ik vertrek nog even van mijn beste opvoedkundige kant zien, wat de kinderen maar vreemd vinden en opeens extreem probleemgedrag gaan vertonen. Maar het allerergste, na afloop van het oppassen, zo rond lunchtijd, hoor ik mezelf ineens vragen of ze ook een broodje wil... Arrrghhhhh!! Muts! Heel beleefd hoor, maar ik ging er niet vanuit dat ze ja zou zeggen. Niet dat ze niet aardig is, maar als ik al wil socializen dan toch liever met iemand uit mijn eigen familie of kennissenkring, die mensen waar ik zo vaak tegen zeg dat ik te druk ben omdat ik moet werken/oppassen/alleen wil zijn/weet ikveel.

Dus ik heb de tafel gedekt in plaats van de kinderen met een boterham in de hand naar buiten te schoppen, zelfs nog handen laten wassen en kindertoetjes schoongeveegd. En zij vond het gezellig. En heeft wel 15 boterhammen gegeten. Zo lang heb ik nog nooit geluncht. En toen was het eindelijk zover dat peuter in bed lag, dochter en vriendin gingen spelen en zij op haar fiets stapte. Moest ik alleen nog even de uren betalen dat ze hier was geweest. Maar, vroeg ik me af, moet ik de tijd voor die lunch nu ook nog betalen, of toch maar niet?

Pffffft. Ik weet het niet hoor, maar ik denk toch dat ik maar eens hulp ga vragen. Iemand?

De Veldwachter

2011-08-27T10:27:00.000+02:00

Mijn moeders vader is geboren in 1899. Mijn vaders moeder in 1892 en haar man, mijn opa, was zelfs nog een jaar of 10 ouder dan zij geloof ik. Mijn jongste is uit 2009, is me dat een verschil?! Niet alleen de jaartallen maar ook de hele wereld om hen heen. Onvoorstelbaar bijna.

En wat te denken van deze foto? Er was wat discussie of het nou de vader van mijn vaders moeder was, mijn vaders opa dus, of misschien daar nog de vader van, zijn betovergrootvader? Het was in ieder geval een echte serieuze stoere veldwachter. Dat is niet zomaar iets, he. Een man met aanzien. Niet te vergelijken met zo'n suffe hedendaagse stadswacht op scooter natuurlijk.

De andere kant van de familie hebben we ook nog even bekeken. Leukleukleuk allemaal. Al is het nog even onduidelijk waar ons blauw bloed en aristocratische neuzen vandaan komen.

Akkefietje

2011-08-26T08:16:00.003+02:00

Zoon knerpt niet snel. Dus als hij thuis komt, beetje beteuterd kijkt en vertelt dat een jongen hem in de speeltuin heeft omgeduwd en met zijn hoofd keihard tegen de grond heeft geduwd, tot twee keer toe, dan is er wat aan de hand. Dat was dinsdagavond. Er was niets gebeurd, zoon had niets gedaan. Hij deed het zomaar!

De dag erop, we zitten in de auto, vertelt hij tussen neus en lippen door dat diezelfde jongen hem op school in de gang tegenkwam en hem met zijn hoofd tegen de deur aan heeft geslagen. Watkrijgenwenou?! ~~Mammalien-bijt-op-tong-want-mag-niet-vloeken.~~ Ook pappalien kon het niet echt waarderen (understatement). 's Nachts lag ik wakker met zorgen over een opgroeiend psychopaatje dat de pik op mijn arme onschuldige zoontje heeft. Zoon zal toch geen type zijn dat pestkoppies aantrekt? Echt afschrikwekkend ziet hij er niet uit, integendeel. Dus zat ik vanmorgen bij de juf met het verhaal. Zij zou er werk van maken.

En dat deed ze. De juf had inderdaad met die jongen gepraat. Maar ook met zoon. Want zoon bleek toch wel een beetje aanleiding gegeven te hebben, hij had met zand gegooid volgens de tegenpartij(*). Aha... het oud-hollands zelfgebakken modderballen gooien! Dat is inderdaad een lokale sport hier. Sommige jongens vinden dat leuk. Zoon doen dat niet om te pesten dus, maar gewoon omdat dat het spel is. Blijkbaar had deze jongen het even leuk gevonden en toen niet meer. En dat had mijn zoon dan weer niet zo goed begrepen en misschien was er wel een beetje modder per ongeluk wat op de verkeerde plek terecht gekomen, dat geloof ik graag. Maar in plaats van even duidelijk en netjes stophouikikwilnietmeer had de jongen er maar op los gebeukt. En de dag erop nog een keer. Vergevingsgezind is anders, maar goed. Dat heeft de juf hem hopelijk aan het verstand gepeuterd. Later kwamen ze elkaar weer tegen "en deed hij niks" volgens zoon.

En de mijne? Die had dus wel degelijk (een beetje) aanleiding gegeven. Omdat een moeder zich toch ergens zorgen over maken moet maak ik me dan maar weer zorgen over het feit dat zoon zo lekker in zijn eigen wereldje zit dat hij het helemaal niet door heeft. Zijn wereld is druk, vol actie en fantasie, hij vermaakt zich er prima. Met (liefst wat drukkere fantasierijke) vriendjes maar ook alleen. En dat hij daarbij niet altijd oog heeft voor de rest van de wereld met andere mensen die hij soms per ongeluk wat in de weg zit, en dat sommige mensen daar wat minder goed op reageren, dat is iets waar hij zich dan weer niet druk om maakt. Daar heeft hij een moeder voor.

Mooi he, die natuur

2011-08-25T09:42:00.001+02:00

Gisterenavond samen met oudste naar EO life gekeken, vinden we leuk. Prachtige opnames en leuke weetjes over gekke beestjes. Zoon vond de bombardeerkever wel wat: hij spuit met hoge druk zijn vijanden omver met een of ander gemeen zuur vanuit zijn achterkant. En het leek wel een stripverhaal, na afloop zag je de rookwolken om zijn kontje optrekken. Kijk, dat is nou helemaal wat mijn zoon leuk vindt.

Fascinerend vond ikzelf ook een van de weinige insecten mét moedergevoel: een lekker hippe felrood met zwarte vlekken wants keverbeest (waarvan ik dan natuurlijk direct de naam weer vergeten ben). De godganse dag is ze eten aan het verzamelen voor haar tros met kleine rode kever baby's. Het grut blieft slechts één soort vruchtje, en dat is een tamelijk zeldzaam vruchtje. Mams sjouwt zich een ongeluk, de kleintjes eten en eten en eten. Op een dag heeft mams zit letterlijk doodgewerkt en ligt ze op haar dooie rug. De kindertjes hebben nog één laatste voedzaam feestmaal - inderdaad, mama zelf - voor ze de wijde wereld intrekken. Wat papa wants al die tijd uitgevoerd heeft, daar ging het niet over.

Pappalien is vanmorgen naar Zwitserland vertrokken voor een minivakantietje. Ik ga zo maar eens boodschappen doen. De kinderen hebben honger.