Knap met knopjes

Nee, nu even niet, brom ik tegen peuter die naar me toe schuift en iets mompelt iets over "pelletje". Zus heeft hem gisteren op mijn iPad een spelletje met boerderijdiertjes en geluiden laten zien, en dat vond hij erg leuk. Maar nu is het geen tijd om te spelen, we gaan zo naar buiten. Ik leg de iPad dus weg. Buiten bereik van peuter, in de oplader. Dan ga ik boven even snel een wasje draaien.

Als ik weer beneden kom is het stil, heel stil. Peuter zit, nee hangt op de bank. Mijn iPad ligt nu op zijn schoot. Op de een of andere manier heeft hij hem van het aanrecht af weten te krijgen. Snoertje eruit gehaald, opengedaan, aangezet, ontgrendeld. En op het scherm zie ik het spelletje met de boerderijdiertjes. Zijn vingers tappen behendig op het scherm. Hij heeft alleen de volumeknop nog gemist zodat het schaapje even niets laat horen  maar daar mist niemand wat aan.

Peuter is twee jaar en negen maanden, hij kan de zin "mama, mag ik even een spelletje op jouw iPad doen nu, alsjeblieft?" nog niet maken, of misschien ziet hij het nut daar niet van in. Hij is namelijk nogal van de zelfstandige, initiatiefrijke soort en regelt graag zijn eigen zaakjes. Niet lullen maar poetsen. Bovendien is hij best knap met knopjes.

Ik schat in nog een jaar of twee, en dan zijn mijn kinderen zo ver dat alle computers in het huis doen wat zij willen. Zit er een mama-filter op mijn pc zodat ik niet te lang kan internetten en tonen tv, de dvd-recorder, ipad, laptop én de magnetron alleen nog maar Funniest Homevideos en Vrijland op het scherm in plaats van saaie documentaires of DeWereldDraaitDoor. En ik maar vragen: "Peuter, mag mama nu alsjeblieft even op haar eigen iPad een paar blogjes lezen, alsjebliehieft??"