Ijsdansen, de tussenstand

Daar stonden we gisteren, op het ijs. Omdat peuterzoon een koudefobie heeft (van zijn moeder geërfd) moesten we in shifts het ijs op. 's Ochtends papalien met de oudste twee kids, 's middags mocht ik mee en bleef papa bij de dvd-speler met Diego peuter.

Papalien had allemaal excuses om zijn gloedjenieuwe Zandstra's toch maar in de doos aan de kant van het ijs te laten staan en is na een half uurtje afgedropen richting warme chocolademelk.

Dochter vindt het dit jaar opeens wel leuk. Ze krabbelt lekker op de dubbele ijzers en waant zich een kunstdanseres ("Mama, gaan we ijsdansen? Doen we samen een pirouette, goed!" Eh.. ) 

Zoon kent-geen-kou ("waaróm moet ik mijn jas dan dicht?") gaat op zijn ijshockeyschaatsjes. Hij maakt serieuze schaatsbewegingen en heeft als motto: als ik maar hard genoeg ga val ik niet om. Aan de andere kant, dat remmen is ook zo ingewikkeld, dus komt hij regelmatig met een al dan niet opzettelijke buik- of rugsliding voorbij gegleden. Onderwijl sneeuwballen gooiend naar zijn vriendjes.

En ik, mensen, wat was ik een held. Na twintig jaar weer op de schaats (die drie keer de afgelopen drie jaar tellen niet mee) en wat een ge-wel-di-ge rondetijden. Zo sierlijk, zo gracieus, je zou niet zeggen dat ik vierhonderd kilo zwaar en evenzoveel jaren oud ben en nog in de moeilijke dagen van de maand ben ook. Jammer van die valse scheur in het ijs die me bij mijn schaats greep toen ik net al héél ver was zonder te vallen en gelukkig buiten het zicht van de gezellig kletsende club met buren/kennissen. En nee, geen heupen gebroken of rug verrekt, zo oud en gammel ben ik gelukkig ook weer niet. Maar ik denk wel dat mijn been en bil morgen spannende kleurtjes hebben. Tot nog toe heb ik niet durven kijken.