De groep van dochter (groep 3/4, kinderen van zes tot en met acht jaar) had een uitje. En ik mocht mee als één van de hulpouders. Leuk!
Vanmorgen bleek ik echter niet één van de zéven gewenste hulpouders, maar slechts één van de twéé. Zodat de oorspronkelijke taakomschrijving ("rijd met je auto een stuk of vier kinderen naar de plaats van bestemming") werd vervangen door "zorg dat alle dertig kinderen in flink tempo en zonder ongelukken naar de plaats van bestemming marcheren". Goed. Ik ben de beroerdste niet, en het regende maar een klein beetje. Volgens de juf waren de kinderen niet van suiker, over mij deed ze verder geen uitspraken.
Bij het verlaten van het schoolplein liepen ze allemaal braaf twee aan twee, handjes vast, blij en vrolijk en goed luisterend naar de begeleiders. Een kwartier later begon een aantal onvermoeibare jongetjes wat te keten, in lantaarnpalen te klimmen, belletje te lellen, verkeersagentje te spelen... Een aantal meisjes had het zwaar, want het was toch wel érg ver lopen. En het ging zo hard. En ze hadden hun loopschoenen niet aan. En Felientje had ook al zo onaardig gedaan 's ochtends toen ze Maribelle niet in haar rekenboekje mee liet kijken. En Sandra had gisteren tegen Amber gezegd dat Lotte eigenlijk gewoon DIK was. Zei Amber net tegen Lotte.
En toen moesten we nog een kwartier.
En ach, dat hoort er allemaal bij. Eigenlijk ging het allemaal gesmeerd. Ze zijn er allemaal gekomen, op tijd, zonder grote verwondingen. Het was een leuke voorstelling en ook de terugweg ging prima.
Maar herinner me de volgende keer aan wat elke moeder met hulpouder-ervaring weet (ik ook, maar was het even vergeten): ga NIET naast je eigen kind lopen. Dat kind dat bij juffen en andere moeders wél prima hard en ver lopen kan, altijd grappig en gezellig doet en niet zo snel zeurt. Dat kind dat nu opeens je hand vast wil houden en eigenlijk helemaal niet meer zo op je eigen kind lijkt.
Ongetwijfeld denkt kind hetzelfde van haar moeder: dat gekke mens dat zich opeens inbeeldt dat ze tijdens zo'n schooluitje een surrogaatmoeder voor al die andere kinderen zou moeten zijn. Gek gedoe.
Oeh wat dapper van jou; hulpmoeder. Ik vind mezelf al heel wat als parttime luizenmoeder. Ik moet er niet aan denken eigenlijk hoor, met 30 kinderkes de straat over..hehe.
BeantwoordenVerwijderenGruwelijk, gruwelijk. Complimenten dat je er nog zo opgewekt onder gebleven bent :)
BeantwoordenVerwijderenDapper hoor en sure: ik help je herinneren, als jij dat dan bij mij doet, want die ken ik!
BeantwoordenVerwijderenHoe dan ook, het is je gelukt ze veilig heen en weer te brengen. Tjonge, je had zelf wel juf kunnen worden. Petje af!!
BeantwoordenVerwijderenOh, wat ben ik blij dat ik alle dagen werk! ;)
BeantwoordenVerwijderenEn wat ben ik blij dat dit soort dingen meestal op mijn werkdagen georganiseerd wordt. ;-)
BeantwoordenVerwijderenSjappoooooooooo!!!! Na een desastreuze dierentuin-ervaring, heb ik geleerd het altijd e-r-g druk te hebben wanneer er hulpouders geronseld worden...
BeantwoordenVerwijderenIk heb daar nog geen ervaring mee, maar ik geloof je zo op je woord. Ik weet nu al dat het zo zal gaan. Mijn kind gedraagt zich voorbeeldig in de klas, maar is een draak thuis. En ik ben docent, dus ik kan het weten. Ik heb gezien dat lieve, gewillige kinderen tegen hun eigen ouders heel brutaal en vervelend kunnen doen.
BeantwoordenVerwijderenIk denk dus, dat als het me gevraagd wordt, dat ik gewoon bij een andere klas ga helpen. Of is dat heel gek? ;-)
Bij zoonlief op school hebben ze regelmatig lesgebonden uitjes. En ik probeer een beetje te vermijden om mee te gaan. Want hoewel er maar 17 kinders te vangen zijn, is er met 4 eigenwijze bollebozen in je auto best veel om snel geïrriteerd van te raken. En alle uitjes zijn hier wel met de auto, kinders wonen allemaal uit de buurt van de school en de meeste komen dus ook niet op de fiets naar school. Lopen zou geen succes worden denk ik, dan ben je onderweg zeker een aantal kinders kwijt.
BeantwoordenVerwijderenEn inderdaad niet naast je eigen kind lopen. Dan komt er toch ineens een draak tevoorschijn
Gelukkig was ik vroeger alleen hulpouder voor kinderen met leesmoeilijkheden. Dan kreeg je ze gewoon één voor één. Ik moet er niet aan denken met zo'n stel, zeg.
BeantwoordenVerwijderenMaar heel dapper van je!
Janny
Ben ook vaak hulpouder geweest. Soms waren mijn eigen kinderen trots dat ik meejufde, soms vonden ze het een beetje genant en hoopten ze maar dat ik geen blunders maakte. Als een kind moeilijk doet als de eigen moeder helpt kan het ook wel een beetje jaloezie zijn: omdat haar aandacht op dat moment niet of maar een klein beetje naar haar eigen kind gaat.
BeantwoordenVerwijderenToen mijn dochter in groep 7 zat had haar school andere voorjaarsvakantie dan de school waar ik les gaf en heeft ze een keer een dag in mijn klas gezeten, voor de lol. Mijn leerlingen vonden dat wel vreemd, want dochter wist alles beter en stak continu haar vinger op en zo en ik kon dat niet negeren. Maar er zijn genoeg leraren die hun eigen kind in de klas hebben en meestal is het gewoon een kwestie van een andere pet op zetten.
Dappere hulpmoeder, ik vind jou een kanjer. Dit zie ik gewoon niet zitten. Ik wordt gek van al die prikkels.
BeantwoordenVerwijderenBedankt voor de TE LATE waarschuwing...net autorit toegezegd voor over twee weken...maar is 20 km. hier vandaan, dus gelukkig te ver om te lopen....radio hard en net doen of ik nix hoor...lalalalla...
BeantwoordenVerwijderenGroetjes, Margot
En ik ben een juf van zo'n bende ;-)
BeantwoordenVerwijderen