Wachtkamerstress

"Gelukkig kom jij alleen maar voor een afspraak met de dokter en niet voor het bloedprikken", fluisterde ik geruststellend in zoon's oor toen we vanmorgen in de wachtkamer zaten en er een meisje met een heel wit angstig gezichtje het bloedprik-kamertje in ging. En dat begreep hij wel, dat bange gezichtje. De laatste keer dat zoon 10 buisjes (!) moest laten afnemen is hem dat niet in zijn koude kleren gaan zitten. Even later hoorde we uit dat kamertje een hoop gekrijs komen. Oei.

Zoon was echter lekker aan het kletsen met de assistentes. Meten, wegen, even kort praten met de arts. het ging prima. Maar omdat het natuurlijk vrijdag de 13e is en voor de zekerheid enzo, gaf de arts ons toch een formuliertje mee met het verzoek om even wat bloed te laten afnemen bij zoon...

Dus zaten we opnieuw in de wachtkamer. Er waren inmiddels zeker vijf man voor ons en er was ook nog een of ander technisch probleem zodat er even niet geprikt kon worden. Maar, Mammalien is niet voor één gat te vangen: we reden naar een locatie een stukje verderop, bovendien dichtbij school, waar het nooit druk is en je direct geholpen wordt. Behalve vandaag ja, vrijdag de 13e. Volgens mij was er maar één prikster in huis en die was iets aan het bespreken met een oude dove en ontzettend langdradige man.

Dus een half uur later zat we er nog steeds. Zoon als een zielig in elkaar gezakt hoopje, bang, nerveus en zich ontzettend aan het vervelen. Ikzelf met tekenen van hyperactiviteit omdat a. het tijd werd dochter van school te halen b. mijn mobiele telefoon bijna leeg was  en c. papalien niet bereikbaar bleek wegens een of andere telefoonstoring?! Bovendien had ik zijn auto en mijn autosleutels weer eens meegenomen en is mijn fiets kapot dus eh... het zou toch lastig voor hem worden.

En toen was daar de redding.Vriendin N. nam wel op en zou dochter van school halen. Bovendien kwam er opeens een kindvriendelijke doktersassistente die zoon zag wegkwijnen en hulptroepen inriep. Hij kon wel even snel tussendoor in de koffiekamer geprikt worden.

Hij was bang, maar de dame in kwestie was heel lief en grappig, er bleek maar één buisje nodig te hebben. Even zoeken, prik, klaar. Eigenlijk viel het prikje zelf hem hartstikke mee. Maar terwijl hij dat zei begon hij opeens te trillen als een ouwe opa. "En dat gekke gevoel in mijn buik en mijn benen, dat komt zeker ook niet door dat prikje", wist hij. Eh, nou, nee, niet direct nee. Sneller van begrip dan mama, die als kind wel altijd tegen dat Beets-tegeltje(*) zat aan te kijken maar het nooit helemaal naar de praktijk wist te vertalen. Al met al vind ik hem toch een stoere vent.

(*) Een mens lijdt dikwijls het meest door het lijden dat hij vreest doch dat nooit op zal dagen...