Van het concert des levens en de gebruiksaanwijzing

Ondanks dappere pogingen om niet terug te blikken op het afgelopen jaar had ik mezelf toch mooi tuk toen ik min of meer per ongeluk mijn blogjes van 2011 nog eens door zat te lezen. Een bijzondere ervaring (en dan heb ik het niet eens over de taalfouten, ik zou toch ook eens voor publiceren een berichtje moeten teruglezen!)

Ten eerste val ik in herhalingen. Zo schrijf ik bijvoorbeeld in de categorie "dingen die niet veranderen" elk jaar met kerst een mopperblog en net na nieuwjaar iets optimistisch over schoonmaken en lengende dagen en zo. Maar verder is er ook veel in de categorie "het kwartje viel pas later". Zo zag ik een patroon in de blogjes over abnormaal vervelend gedrag bij één van de kindertjes, kort daarop gevolgd door blogjes over een of ander griepvirus dat het betreffende kind heeft getroffen. Ahaaaaaa. Stomme ik.

Net zoals bij een (goede) film, als je eenmaal weet hoe het afloopt zie je bij de tweede keer kijken opeens allerlei details en nuances die je de eerste keer gemist had. Zo was daar aan het einde van het jaar het  A D D labeltjes plot. En zie ik nu tal van eerdere blogjes waarin ik alle symptomen beschrijf. Het is allemaal zo simpel, als je het eenmaal weet. En wat te denken van de (niet allemaal gepubliceerde) blogs (en mails) over de kanker van E., mijn angsten toen hij voor het eerst naar de huisarts ging, de hoop en angsten tijdens de behandeling, de twijfels over hoe... Die teksten herlees ik nu met hele andere gevoelens dan toen, nu de hoop en de angst weg zijn en er berusting maar verdriet en gemis voor terug zijn gekomen.

Tot slot was het fijn geweest als ik in de nacht van 2 op 3 mei, toen ik gek werd van de opeens opkomende vreselijke pijn en de angst voor iets ernstigs, had geweten wat ik nu weet (en de medische wetenschap mij pas een maand of drie na dato hebben weten te vertellen): een lullig kindervirusje dat een onschuldige maar zeer vervelende kwaal in de vorm van een beschadigde zenuw heeft veroorzaakt.

Maar goed, ik heb ook ergens gelezen (niet op mijn eigen blog gelukkig): Van het concert des levens krijgt niemand een program. Hoeft ook niet hoor. Ik ben dan wel nieuwsgierig van aard, maar om nu precies te weten hoe en wanneer je gaat eindigen, dat is toch wat eng misschien. En saai. En of je er prettiger van gaat leven is ook maar de vraag. Aan de andere kant zou ik soms wel eens een wat duidelijkere gebruiksaanwijzing willen hebben. Dat die kwartjes wat eerder vallen.

En nu wil ik eigenlijk alleen nog maar even weten wanneer ik verdorie die rechterarm weer eens volledig vanzelf omhoog kan krijgen, ik ben het behoorlijk zat aan het worden. Ik wil weer tennissen, en op de kast in de keuken moet hoognodig eens gestoft worden.