Zoon belt met vriendje, hij heeft zin in een speelafspraakje. Vriendje is echter al met een ander bekend ventje uit de straat aan het spelen, en zoon kon daar ook wel heen dachten ze. Een tijdje later zie ik ze, met zijn drietjes op het grasveld aan de overkant van de weg aan het voetballen. Leuk!
Nog weer een uurtje later bellen ze bij ons aan, met rode koude neuzen. Of ze binnen mogen spelen. Op de een of andere manier hebben niet alle vriendjes een binnen, denk ik dan, daarvoor wordt altijd ons huis uitgezocht. Maar ik zwaai de deur open en ze gooien mijn hal vol met schoenen en jassen. We hebben inmiddels zes kinderen in huis waarvan de helft van mezelf. De meisjes doen iets meisjesachtigs op dochters kamer, lekker rustig. De jongens amuseren zich ook prima, maar hebben geweren, pijltjes en heel veel ruimte nodig. Mijn ruimte, en die van peuter. We worden er een beetje zenuwachtig van, maar goed, dat zeg je dan ook weer niet zo snel als goede gastvrouw.
Aan het einde van de middag wordt eerst vriendje en dan het andere ventje opgehaald. Volgende keer komt hij maar weer bij ons hoor, zegt zijn moeder, wijzend op zoon. Dan mogen ze best weer buiten voetballen!
Ik weet nog steeds niet of het een grapje was, dat genereuze aanbod.
Dat is inderdaad een cryptische opmerking. Maar ik denk dat de heren zelf wel bepalen wat ze leuk vinden.
BeantwoordenVerwijderen@Zannemiek: precies, daar ben ik in een mnider gastvrije bui ook altijd bang voor! (-;
BeantwoordenVerwijderenIk denk dat ze het echt meende... Dat kan toch geen grap zijn??? Weet je wat, stuur zoonlief op een regenachtige koude dag naar vriendje toe en laat hem zijn hele verzameling stokken, zwaarden, bogen en pijlen meenemen. En dan laten zeggen: 'Joh, leuk hè? Ik kom eens bij jou binnen spelen, da's ook gezellig voor je moeder!'
BeantwoordenVerwijderenIk begrijp je opmerking, vraagtekens of noem het ergernis maar al te goed. EEn beetje wederzijdsheid kan zoveel deugd doen hé ! Als ik dit lees denk ik spontaan, waren onze zonen maar vrienden. Ik zou er echt voor te vinden zijn dat beetje wederzijdsheid te bespreken. Misschien kan, durf je het toch proberen... hier lukt het met sommige buren en met andere, de dichtsnabije, helaas niet.
BeantwoordenVerwijderenMaar toch effe zeggen dat zo'n toevallig berichtje aan mij als toevallige voorbijlezer toch deugd doet !
Groetjes, Carla
Mmm, ik zou ook niet weten hoe deze opmerking te interpreteren. Wel fijn dat de jongens het zo fijn bij jullie vinden!
BeantwoordenVerwijderenJa, sommige moeders zijn heel goed in grenzen trekken. Bij mij zit ook altijd een heel voetbalelftal (binnen)..liefs Roelien
BeantwoordenVerwijderenIk ken dat zo goed. Ik heb er nu echt paal en perk aan gesteld, vooral omdat zoonlief en ik de drukte van al die kinderen niet echt op prijs stellen.
BeantwoordenVerwijderenHij mag met 1 vriendje binnen spelen en als er meer komen, dan naar buiten.
Dat is soms moeilijk maar het schept veel rust!
Wat een rare opmerking, in plaats om jou te bedanken voor je gastvrijheid! Verder herken ik het wel: puber (18) zit hier regelmatig 's avonds met een stel vrienden terwijl ze er bij andere ouders niet inkomen en dus de straat op gaan. Ook niet altijd erg, maar jammer dat ook op deze leeftijd afwisselen 'bij wie gaan we zitten' geen optie is.
BeantwoordenVerwijderenHuh??? Je moet bij mij de zooi af en toe eens zien hier in de keuken als er een stel gillende tienermeiden met de mixer het beslag op mijn keuken rondslingeren... een hoop gegier... veel lol... en inmiddels ben ik streng (ahum) en mogen ze zelf schoonpoetsen.
BeantwoordenVerwijderenMaar we krijgen er wel wat voor terug, lekkere koekjes, cake, taart, boterkoek... noem maar op. Dan maar een fornuis au bain marie gedoopt met chocola... ze mogen bij mij binnen en buiten kind zijn.
Gelukkig mogen mijn kinderen het (meestal) ook bij hun vriendjes en vriendinnetjes (althans de meeste). Want sommige moeders, vooral diegene die roepen bij het binnen komen "let niet op de rotzooi" die hebben de minste kinderen binnenshuis... maar denk ik dan, ook de minste lol en avonturen!
Herkenbaar! Vroeger dan. Nu spelen ze eigenlijk altijd buiten.
BeantwoordenVerwijderenfijn toch dat ze het zo goed naar de zin hebben bij jullie. Al is het wel druk inderdaad.
BeantwoordenVerwijderenRectificatie: vandaag heeft ventje eerst bij ons twee uur binnen gezeten, daarna hebben ze vijf minuutjes buiten gespeeld, daarna mocht zoon bij hem binnen spelen, een uur of twee. Maar ik weet minimaal één andere moeder waarbij het altijd "nee, tenzij het bij jullie kan" is... En ja, fijn dat zowel zoon als vriendjes graag hier zijn.
BeantwoordenVerwijderenHahahaha, ik lees het al: bij jullie hetzelfde als bij ons vroeger.... op de één of andere manier vonden ze onze voordeur ook vaak als eerste.... ;-)
BeantwoordenVerwijderenOef, ik had hem zitten als ik jou was!
BeantwoordenVerwijderenben ineens zo blij.......ik ben dus niet de enige mama met een "creche/opvang" aan huis voor vriendjes en vriendinnetjes wiens mama geen tijd/zin heeft in "visite"......gelukkig zeggen mijn eigen kleine "terroristjes" altijd aan het einde van de dag hoe leuk het bij ons is, en dat bij ons altijd zoveel mag......en nu maar hopen dat ale vriendjes en vriendinnetjes er ook zo over denken en dat vooral aan hun eigen mamas vertellen.....
BeantwoordenVerwijderen