Hoe veel ik ook van opruimen houd, meestal gaat het dan gewoon om spullen zonder waarde die me in de weg staan. Ik ben daarentegen wel een enorme bewaarster waar het gaat om dingen waar emotionele waarde aan zit. Oude brieven van lief aan mij, van mijn opa aan mij oma, een boek met een opdracht, foto's, een cadeautje dat ik ooit van een bijzonder iemand heb gekregen, een tekening die ik maakte op de kleuterschool, de speld die aan mijn luiertje zat lang geleden, in het pre-wegwerpluier-tijdperk, dat soort dingen waardeer ik. Man heeft de trouwring van zijn de oma en wij hebben allebei in nog ergens in een doosje de ringen die we droegen bij onze vorige partners. Natuurlijk doen we die nooit weg.
En stiekem hoop ik dat mijn kinderen dat soort dingen ook zullen waarderen. Dus ben ik gisteren druk geweest om drie mooie doosjes te vullen met spulletjes uit de eerste babyjaren van elk van onze kinderen. Per kind een paar ienieminie kleertjes, een haarlokje, een schriftje met behaalde mijlpalen en wetenswaardigheden over de bevalling. Over een tijdje hier en daar nog wat aan te vullen met de favoriete knuffel en de melktandjes, zodra die worden losgelaten.
Ooit, als ze groot zijn en op zichzelf wonen krijgen ze die doos mee. Met de andere vierhonderdvijfenzestig vuilniszakken vol met tekeningen en knutsels die ik nu onder geen voorwaarde weg mag doen van de makers zelf. Dus ik raad ze aan om goed op te letten op school en een vet betaalde baan te zoeken, dan wel een beetje op stand te trouwen, want een huis met flink wat bergruimte is absoluut noodzakelijk.
:-)
BeantwoordenVerwijderenHeb ik ook zo'n bewaardoos voor de jongens. Af en toe roepen ze nu zelf: oh dit mag niet weg, dit moet in mijn doos.
:D
BeantwoordenVerwijderenIk heb ook zo'n doos voor alle meiden.
Super leuk!
Dat is een nadeel van bewaren, je creëert rommel. Vandaar dat ik meestal ook alles weggooi.
BeantwoordenVerwijderenIk heb helaas nog maar heel weinig van toen ik jong was. Dat gaat de meiden hier niet gebeuren. Ik bewaar heel veel voor hen. Ik hoop dat ze er later blij mee zijn.
BeantwoordenVerwijderenHaha.
BeantwoordenVerwijderenIk raad je wel aan het ze pas te overhandigen als je denkt dat ze het idd op waarde schatten. Hier heb ik eens uit de vuilnisbak een aantal van dat soort aandenken van st.zoon gevist ... (ik heb ze nog steeds ergens opgeborgen, als hij die studie heeft afgerond en die vetbetaalde baan heeft, krijgt ie ze wel terug)
stiefzoon was toen zo'n 17 jaar ..
BeantwoordenVerwijderenIk heb ook bewaardozen vol met spullen van en voor de jongens. Dat hoeft van hen dus echt niet ....
BeantwoordenVerwijderenIk probeer het een beetje te beperken, voor je het weet krijgen ze een 24-delige encyclopedie mee aan fotoalbums! Maar het valt nog niet mee om dingen weg te doen en dus staat de zolder hier ook te vol. Daar laat ik spulletjes emotioneel afkoelen, meestal kan het na een jaar makkelijker weg..
BeantwoordenVerwijderenGisteren nog een tv-programma op RTL4 gezien met mensen met een veeeel te vol huis. Da's dan ook weer niet de bedoeling ;)
Grote goedheid, ze zijn ook allemaal hetzelfde..niks mag weg! en ik kan ook weinig tot niks wegdoen. Al begin ik nu langzamerhand wel steeds meer weg te gooien. Ik ben zelf al klein behuisd dus dan wordt het sowieso lastig om dingen te bewaren. Wat vliegt de tijd als je de spulletjes door je handen laat gaan he?
BeantwoordenVerwijderenHaha, heel herkenbaar...
BeantwoordenVerwijderenJa, ik heb ongeveer nu drie dozen vol met dingen voor de jongens, die ik bewaar. Ik zat er laatst aan te denken, dat ik het nu echt moet gaan reduceren zodat ze later inderdaad maar 1 doos of kist met bijzonder spul mee krijgen ...
BeantwoordenVerwijderenIk heb amper spullen, maar ongeveer tig foto-albums van mijn toen ik klein was. Errug leuk. En van Jill heb ik van alles nog dat van haar is, dat ze ooit meekrijgt. Ik moet het alleen dan even bij elkaar gaan zoeken. Komt goed!
BeantwoordenVerwijderenTot op heden hechten mijn 26-jarige en (bijna) 24-jarige nazaat niet aan jeugdrelikwieën. Ze willen geen oude foto's of video's bekijken waar zij als kind op staan. Misschien verandert het nog, dus ik doe niet veel weg. Zelf vind ik het bijvoorbeeld jammer dat ik niet weet hoe ik er als baby uitzag, aangezien de eerste foto zo rond mijn eerste verjaardag werd gemaakt.
BeantwoordenVerwijderenVoor mijn kinderen heb ik ook de beginkleertjes, eerste schoentjes, plukje haar en nog veel meer leuks bewaard. Is zó leuk om er in te snuffelen... genieten hoor.
BeantwoordenVerwijderenHeb ook wel twee dozen van dag één van zijn geboorte voor hem. Maar ik beperk me wel, want anders dan wordt het een hoop en dat brengt chaos bij mij.. Dus liever een paar mijlpalen in een doos voor later voor hem. Ieder zijn ding. :-)
BeantwoordenVerwijderenDat zijn hele bijzondere doosjes. Kan niet anders dan dat ze dat waarderen! Ik koester alles dat ik uit het verleden heb. Aan de andere kant koester ik ook alles wat ik uit Bevelvoerder's verleden heb. hij koestert dat zelf dan weer minder....ik heb 3 zonen....we zullen zien wat ze willen hebben later...zij, of min toekomstige schoondochters....
BeantwoordenVerwijderenMijn moeder heeft al die spullen nog van mij. Wie weet zullen ze ooit in mijn eigen huis staan. Voor mijn kinderen houd ik al vanaf het eerste begin dozen bij. Die van de dochter zit nu echt stampvol. Deze gaat op zolder en ik begin nog een tweede doos. Daarna moet het wel klaar zijn, dus ik probeer selectief te zijn.
BeantwoordenVerwijderenMaar dat ene jasje, dat de baby de hele nazomer droeg, dat zo schattig stond, dat kan er ook nog wel bij ;-)
èn alle bij elkaar gespaarde zooi van de één-na-de-andere-supermarkt-spaaractie natuurlijk. Want zelfs als je je kroost eens weet te overtuigen dat 'we aan deze spaaractie niet mee hoeven te doen' komt er altijd wel weer een oma of opa met een tas vol van het gespaarde goed aanzetten. Grrrr.
BeantwoordenVerwijderen