Let there be light!

Klaar. Kerst, oudjaar, de kortste dag, het decembergedoe... we hebben het weer gehad. Op naar het gewone leven, met als het meezit een beetje meer licht 's ochtends en 's avonds. Vanmiddag hield ik het niet meer en is de kerstboom afgetuigd. De ballen en slingers deden dochter en ik, Pappalien vouwde de boom weer terug in de vuilniszakken. Ik mocht de lampjes. De lampsnoeren.

Na een half uur ontwarren, mezelf streng toespreken, veel gevit op bemoeizieke kinderen die in mijn persoonlijke ruimte en in de scherven van de gebroken lampjes gingen staan, een enorme trots dat ik er toch één snoer helemaal en twee bijna ontward uit de boom in de doos heb weten te krijgen...  heb ik de schaar erbij gepakt. Het is allemaal wel duurzaam en zo, die herbruikbare snoeren, maar mijn geestelijke gezondheid is me ook wat waard, en volgend jaar koop ik dus gewoon een nieuw snoer voor 4 euro bij de b.lokker. Twee. Ik heb er één doorgeknipt in de hoop de ander te kunnen redden. Dacht ik. Toen ik ze dan echt uit elkaar had bleek ik per ongeluk ook het andere snoer eh.. doorgeknipt te hebben. In de vuilnisbak dus. Weg ermee.

En toen was het hek van de dam. Hoe heerlijk leeg was mijn huis nadat ik alle kinderen naar boven had gevloekt, de kerstboom samen met man naar de schuur was verdwenen, alle zelfgeknutselde kerststukjes en -frutsels de vuilnis in verdwenen waren. Helemaal high van alle lucht en ruimte in de woonkamer was ik niet meer te stoppen. Even lekker stofzuigen, dweilen, de bank nog even wat anders zetten en hup, weer wat ruimte en licht erbij. Aftandse varen verbannen naar de tuin (waarna ik opnieuw kon stofzuigen),  lego bouwsels van de eettafel naar de kamer van zoon versleept.. 

... en toen kwam de familie weer terug. En begon met stoelen en dekens tenten te bouwen op de plek die ik zo fijn open had weten te houden in de kamer. Want zo'n open ruimte, dat inspireert niet alleen mij blijkbaar.