Het lijkt wel een lastige patiënt. Hij hangt aan mijn benen, ik mag niet zitten ik mag niet staan. Hij wil drinken, hij wil geen drinken. Toch wel, een fles. Met melk, als ik er net sap in schenk. Boekje lezen. Ben ik halverwege dan klapt hij het boekje dicht met mijn vingers ertussen en gaat een rondje rennen, hard knerpend. "Potje plassen, mama helpen!" Luier aan, luier uit, onderbroek aan. Potje plassen. Er komt een minuscuul plasje, maar dat plassen, dat gaat prima en dát was niet wat hij eigenlijk kwijt wilde. Hij rent nog maar weer een rondje.
Het lukt niet. Niet op het potje. En als hij in een hoekje van de kamer gaat staan roept zijn moeder hem weer terug. Hij verspreidt inmiddels een lucht die mij doet vermoeden dat het niet lang meer kan duren.
NEE, NIET potje! ik durf niet, ik kan het niet, ik bedoel: Snoep, ik wil snoep!
Snoep is altijd beter :-)
BeantwoordenVerwijderenAch ja,,, 't is soms zo'n drempel.
BeantwoordenVerwijderenOnze jongste had de primeur toen we op visite waren bij een oom en tante....
Wat een prachtige lessen om de strijd níet aan te gaan. Ik vind het net een bod doen op de markt: zodra de verkoper (van zindelijkheid in dit geval) merkt dat jij het graag wil, wordt de prijs om het te krijgen verhoogd. Interessante marktwerking :-)
BeantwoordenVerwijderenKomt vast goed. Toch?
BeantwoordenVerwijderen@Mrs T: eh ja, ben bang van wel, meerdere keren zelfs. Waarvan de helft op het potje, de andere helft niet )-;
BeantwoordenVerwijderenOh, zindelijk worden. Soms gaat het van een leien dakje, gewoon heel natuurlijk, en soms is het ook zo moeilijk. Is eigenlijk ook best wel een stap ...
BeantwoordenVerwijderen