Ridder

Toen ons oudste kind nét een weekje oud was kwam hij aan, vriend Ridder. In een hele grote kist, met kreunende postbode erachter, helemaal vanuit Portugal. Pappalien, die weinig talent heeft voor geduldig afwachten, stond dus al snel hard vloekend met een nog veel meer herrie makende klopboormachine op een wankel trapje in het trapgat een plateautje te timmeren. Vlak naast de kamer waar ik mijn verse baby-tje steeds heel voorzichtig in zijn bedje legde en heel zachtjes welterusten fluisterde, op mijn tenen naar buiten liep. Kersverse papa had echter andere prioriteiten en verlangde van de pasbevallen vrouw vol kraamtranen en gierende hormonen een helpend handje met het vasthouden en aangeven van de klus spullen. Als de baby toch in bed lag...

Gelukkig bleek oudste een kind dat (áls ie sliep) goed kon slapen en niet snel wakker werd van geluid. En heeft de buurman geholpen  om Ridder op zijn plek te tillen. Ook al was het harnas leeg en zat er geen échte vent in, het bleek toch een stuk meer te wegen dan wij samen tillen konden.

Ridder heeft jarenlang in ons trapgat de wacht gehouden. Tot het moment dat we besloten een nieuwe verdieping nodig te hebben op ons huis: de ridder moest plaats maken voor een nieuwe trap. Ik had hem graag buiten op de stoep gezet, vlak voor de tuin, maar ik betwijfel of hij dat in ons klimaat lang had volgehouden. We hebben hem dus naar het asiel gedaan op Ma.rk.tplaats gezet, en al gauw kwam er een mevrouw (met vier kinderen in een niet al te grote auto maar mét open dak) en heeft hem meegenomen. Ze had een mooi oud huis ergens, en dacht er een prima plek voor te hebben. Ik ben benieuwd hoe Ridder het nu maakt.

Ons trapgat, wat zeg ik trapgaten, zijn tegenwoordig een beetje saai.