O God, het is bijna kerst. En dan moet iedereen opeens verdraagzaam zijn, vrede zij met iedereen enzo.
En veel eten in huis halen en dure versierselen kopen, dat ook. Maar daar gaat het nu niet over. Maar omdat ik het hele jaar al verdraagzaam ben en ik graag net doe alsof ik géén suf schaap ben dat de grote massa volgt een klein protestje in de vorm van een mopperblog.
Een top tien van irritaties dus. (*)
1. Met stip op één: geen reactie krijg op een klacht. De NSO bijvoorbeeld, waar ik voor de zoveelste keer een klacht had, al heb ik het niet officieel zo genoemd. Ironisch genoeg over het feit dat ze niet goed communiceren en niet luisteren naar mijn kind dat niet durft te zeggen wat hij op zijn hart heeft. Blijkbaar nemen ze mij net zo min serieus als dat ze hem nemen.
2. De Prénatal webshop. Twee weken geleden heb ik iets besteld, betaald, en inmiddels is er niets bezorgd en weet niemand hoe of wat. Maar ze zouden me terugbellen. Niet dus. Heel onprofessioneel.
3. Bij gebrek aan vast eigen inkomen heb ik laatst een paar goede doelen afgezegd waar ik maandelijks geld naar overmaakte. Dat moet telefonisch, want simpel opzeggen, daar kom je niet mee weg. Eerst moet je uitleggen waarom, en dan moet je je verdedigen tegen allerlei tegenvoorstellen. Een kleinere bijdrage dan? Niet-financieel steunen (
nu u minder inkomen heeft heeft u meer tijd blijkbaar?) Het lijkt verdorie wel een assertiviteitstest! Nee, nee, nee. Nu even niet! In plaats dat ze nu gewoon blij zijn dát ik al die tijd heb gedoneerd...
4. De sneeuw. Was het net zo lekker schoon op straat, begint het verdorie weer opnieuw te sneeuwen.
5. Mijn geliefde dreumes, de allerlekkerste dreumes van de wereld, die een ZwaanKleefAan periode heeft en me geen 5 seconden los kan laten...
(nee hoor schat, je bent lief, geintje van je moeder, als je 20 bent gaat ze het missen en is ze jaloers op je vriendin...)
6. De arts in het ziekenhuis die beweert nóóit twee benen gelijk te ont-spataderen en dat er toch echt een dagopname bij hoort. Terwijl in het glossy magazine van hetzelfde ziekenhuis een mooi verhaal staat van een mevrouw die zo blij was dat het hier in dit ziekenhuis allemaal zo vlotjes gaat, ze aan twee benen tegelijk geholpen kon worden en bladiebla.
7. Verkopers aan de deur. Meestal van energie- of telefoniebedrijven, zich keurig voorstellen en een uit hun hoofd geleerd, zeer langdradig verhaal ophangen. Meestal net voor etenstijd, als ik sta te koken en de kindjes op hun lastigst zijn. Opzouten! Als ik iets wil ga ik er zelf wel naar op zoek.
8. Vacatureteksten waarin - ongeacht de functie- iedereen altijd een teamplayer moet zijn (én zelfstandig moet kunnen werken), pro-actief zijn, de kar moeten willen trekken en bladiebla. Vroeger zochten ze nog wel eens een duizendpoot, maar dat is tegenwoordig blijkbaar uit.
9. Ik erger me er aan dat de kerst tegenwoordig in september begint als je de tuincentra moet geleven, dat je in de zomer een winterjas moet aanschaffen als je niet mis wilt grijpen, en je je bruiloft minimaal twee jaar van te voren schijnt te moeten voorbereiden
(nee, lieve vrienden en familie, voorlopig trouwen we niet. Veel te duur en veel te veel gedoe)
10. Euh... weet even niet. Niet wat geschikt is voor een openbaar blog. Voor je het weet leest die bemoeizieke zorgzame klassenmoeder van de groep van X mee.
Maar wat vind jij? Waar erger jij je aan?
(*) Een kleine greep uit mijn persoonlijke irritaties. Dat er ook écht hele nare dingen gebeuren in de wereld, bijvoorbeeld op kinderdagverblijven in de hoofdstad, dat is even te serieuze kost voor een luchtig mopperblogje. Ik heb geen idee wat ik daarmee aan moet, behalve er heel erg verdrietig van worden...
