Proudly Present

Ik mag dan al een paar dagen de (tijdelijke) status van alleenstaande moeder van drie hebben, ik heb ze al  flink weten af te matten met allemaal leuke bezigheden. Waaronder een kraambezoekje aan wat over een weekje of vier onze nieuwe huisgenootjes gaan worden.

De witte, met zwarte vlek op haar oortje en op haar heup en een zwart staartje met een wit puntje, heeft superzacht vel maar is een bijdehante dame. Ze is de grootste van het nest. Groter ook dan haar zachtgrijs getijgerde broertje hieronder. Broer laat het echter niet op zich zitten, hij was behoorlijk zijn spiertjes aan het trainen op een nestgenootje. Beide schatjes lieten zich door mij en mijn eigen nestje lekker aaien.

Nu nog namen verzinnen. Tips, iemand? 

Filmkaartje

Wie heeft er interesse in een (1) vrijkaartje voor Dr. Seuss De Lorax? Bioscoop mag je zelf uitkiezen. Wel voor 12 juni te verzilveren.

Kijk hier: http://annexcinema.nl/films/dr-seuss-de-lorax-en-het-verdwenen-bos-3dnl/

Wij zijn net geweest en het is werkelijk waar een hele leuke kinderfilm. Vond ik, vond oudste zoon (9) en dochter (6) ook.

Geef hieronder een reactie en ik mail je -als je de gelukkig bent- om je adres te vragen...

Geintje

"Mam, heb jij wel eens dat één van de bladzijden uit jouw boek gaat rotten?" vraagt hij met met een serieuze blik. Ik bedenk een serieus antwoord, maar dan glinsteren zijn oogjes. "Ik wel. Ik was net op H.yves en toen zei 'ie dat ik de pagina moest verversen. Dus heb ik op refresh gedrukt en toen ging het weer."

Ik moet erg om hem lachen, om zijn zelfbedachte mop en zijn breed lachende gezichtje. "Leuk he, mam, heb hem net zelf bedacht. Ik vond hem ook erg grappig". 

Ritme

Ik ben altijd al een ochtendmens geweest, maar zeker met kleine kinderen is dat ritme nog eens wat verder verschoven. Zowel 's ochtends als 's avonds. Kom bij mij niet na negen uur aanzetten, want dan hang zit ik in pyjama (of wat daarvoor door moet gaan) op de bank en zijn de gordijnen dicht en de deur op slot. En heb ik een keer een feestje, op mij kun je rekenen: na tienen praat ik niet meer en kijk ik vooral wezenloos voor me uit, doe hoogstens nog af en toe een flinke gaap. Een gezellig feestnummer, ik. Ik weet het. Het is allemaal niet meer wat het is geweest.

's Ochtends daarentegen word ik meestal vanzelf en redelijk energiek rond zeven uur wakker. "Doen, wat gaan we vandaag doen!?", tetter ik elk weekend pappalien uit bed, die zelf zo graag nog een keer wil omdraaien. Maar daar heb ik het geduld niet voor. De kinderen trouwens ook niet. Dus dat komt mooi uit.

Maar wat moet je, om kwart voor zeven 's ochtends? Er schijnen wel meer mensen vroeg wakker te worden, maar ik heb ze nog nooit gezien... De speeltuintjes zijn in ieder geval leeg, op wat dauwdruppels na. En bij iemand op de koffie komen om half negen, dat is meestal ook niet zo'n succes. De hond uitlaten, dat kan. Al heb ik geen hond, en ik denk dat ik dat zo moet houden. De mensen die ik op zondagochtend vanuit mijn raam wel achter zo'n beest aan zie sjokken zien er over het algemeen niet zo heel vrolijk uit. En aan hun kleding te zien is het meestal slechts een kwestie van tijd voor ze weer in hun bed duiken.

Het ergste aan vroeg wakker zijn vind ik altijd de vakanties. In zo'n zielig, veel te kleine gehorig k-thuisje, euh, luxe bungalow. Ben je om zes uur wakker van dat kuilenmatras en het gesnurk van de buurman, moet je nog tot minstens vier hele uren wachten tot zwembad en knutselclub er klaar voor zijn. Je man wil uitslapen dus probeer je de kinderen rustig te houden. Maar je hebt geen speelgoed bij je en op de tv is alleen een Duitse weervrouw en zo'n ellendig park-informatiekanaal te bekijken. Naar buiten durf je ook al niet, uit angst dat je kinderen de andere vakantiegangers wakker schreeuwen. De kinderanimatie daarentegen duurt 's avonds in ieder geval tot ver na de bedtijd van de jongste twee. En dochter een keertje later naar bed laten gaan is vragen om veel bozig gechagrijn de dag er op. Zucht. We passen ergens niet helemaal goed in deze maatschappij.

Zouden er pillen voor zijn?

Dagje uit

Voor de kassa in de rij. 

Let ook op de matchende shirtjes van de heren.

En De Hoed, die oudste persé mee wilde nemen. Een terugkerend thema. 

Dochter doet een rondje in de vliegende bijtjes.

Oudste houdt wel van een beetje spektakel en doet de "vrije val". 

Commentaar van de 9-jarige een tijdje later: 

"Ik denk dat dit park echt leuk is voor kinderen van 2 tot 10 jaar".

Papa met hoed. 

  

A day at the races Mama met hoed.

Heerlijk even verkoeling. Wat maakt het uit

 dat je geen zwembroek en handdoek bij je hebt.

Grote praat bij een kleine pauze tussendoor.

Strandje

Het was heerlijk, het weer was heerlijk, het strandje niet te druk en redelijk overzichtelijk. Er was een klein speeltuintje, en in het ijskoude water lag een plastic opblaasding waar stoere kindjes op konden klimmen en vanaf konden glijden. Mama had haar zwemspul niet meegenomen dus een goed excuus om niet verder dan de knietjes erin te hoeven.

En opeens was daar het moment waar we al jaren naar uitkijken: papa en mama liggen op hun dikke billen op een handdoekje toe te kijken hoe de van zwemdiploma en zonnebrand voorziene kindertjes aan de waterkant zoet in de weer zijn met kastelen bouwen en slotgrachten graven. Als we peuter niet hadden gehad hadden we eindelijk heerlijk relaxed achterover kunnen gaan leunen.

Ongewenste cadeaus en de etiquette

Tijdens mij blogrondje kwam ik Toep tegen. Ik las dat ze hard bezig is met afstuderen en nog wat mensen nodig heeft die een enquete over etiquette willen invullen. Leuk! (Ook meedoen? Zie:  http://toep.wordpress.com/ )

Eén van de vragen was: "Wat doe je als je een cadeau krijgt wat je eigenlijk niet leuk vindt?" Euh, tja. Dat is nou typisch één van die dingen waar ik altijd moeite mee heb. Ik durf namelijk nooit te zeggen dat ik iets niet leuk vind, want wil de gever niet beledigen. Ik vind het lief dat ze aan me gedacht hebben en iets willen geven. Aan de andere kant, een cadeau in een hoek gooien of weggeven, dat is toch ook niet de bedoeling van de gulle gever geweest? Ik vind het vaak zo zonde van het geld. Ik heb ik liever niets, dan een stapel cadeau's die ik na afloop van het feest naar de kringloop draag.

Ik ben erg kritisch, ook als ik iets voor mezelf koop. Dan wil ik zeker weten dat ik de allerleukste, beste koop doe. Ik doe niet snel dingen weg, dus als ik iets aanschaf moet het ook naar mijn zin zijn. Of het nou om een fotolijstje of een koekjestrommel of oorbellen gaat. Dat anderen mijn smaak niet altijd kennen snap ik, dus zoiets uitzoeken is best lastig. Rode wijn of port, bloemetjes en plantjes, dat is bijna altijd goed, daar ben ik dan weer niet zo kritisch op. Maar als mensen me écht weten te verrassen met iets wat ik heel erg leuk/mooi/lief/lekker/bijzonder vind en zelf niet zou hebben uitgezocht, dan is dat natuurlijk helemaal super.

Ik kan me nog wel wat verkeerde cadeau's herinneren. Een paar handdoekhaakjes voor ons nieuwe huis. Die lelijke kleredingen hebben er nog een tijdje gehangen ook, omdat ik het niet netjes en zonde van het geld vond om ze niet op te hangen. Tot ik laatst wakker werd en ze gewoon van de muur getrokken heb en nieuwe ben gaan zoeken (en deze vond ik wel leuk: http://www.loulechien.com/prod3580/speelse-vogel-kapstokhaakjes/wit-groen/qualy/cat58)  
Een wit kanten sjaaltje waar ik me altijd tuttig in voel, een paraplu die ik bij de andere 13 nog ingepakte plu's in mijn auto gooi. Of dingen die ik helemaal niet gebruik: kaarsen, waxinelichtjes, waxinekaarslichtjeshouders, theezeefjes? Soms blijven cadeautjes gewoon in de verpakking en geef ik ze net zo fijn weer door aan de fancy fair of de tweedehandswinkel of een volgende jarige. Vooral de cadeautjes in de categorie "altijd en voor iedereen goed", de frutseltjes en prutseltjes van precies een tientje zijn daar uitermate geschikt voor. Een goed gebruik bij mijn oude tantes vroeger, die niet altijd even veel geld hadden of wilden uittrekken voor eigen luxe of cadeautjes voor anderen. Een fles "Boldoot" en in mindere mate een fles jenever was altijd een dankbaar doorgeef-cadeau dat jarenlang in de familie circuleerde en op elke verjaardag wel weer een keer boven water kwam. Nieuw papiertje er om en klaar. Maar of dát nou het idee is van iemand verrassen met een persoonlijk uitgezochte attentie...

En jij? Hoe ga jij om met cadeau's waar je eigenlijk niet op zit te wachten?

En toen was het opeens tropisch

Wekenlang is het slecht weer, zit ik me ter verheugen op de dag dat ik lekker met mijn zomerse jurkje in de tuin kan gaan zitten. En dan is het zover. Heerlijk, 's zomers weer.

Afslanken! Zomerjurkjes kopen en bruin worden. Dat moet ik doen. Hoezo onvoorbereid de zomer in? Maar daar blogde ik al eerder over.

Inmiddels heb ik nog steeds geen nieuwe zomerjurkjes en is mijn lijf nog net zo wit en iets te gevuld voor het mooie, maar heb ik de verwachtingen wat bijgesteld. Check. Klaar.

Ik installeer me dus in de tuin. Op een luie stoel, met boek, zonder megaverpakking punselies. Zit ik alweer vijf minuten te genieten van het mooie weer en al dat groen, bedenk ik dat het toch wel erg véél groen is. Iets te hoog, buiten de perkjes, wat veel onkruid. Kortom, van dat zitten komt ook weer niets terecht. Bij 29 graden sta ik met dikke tuinhandschoenen, snoeischaar, en een flinke bezem me in het zweet te werken aan m'n tuintje. Waarom bedenk ik dat niet eerder, als het nog een beetje koeler is? Voorbereiding, mammalien, voorbereiding.

Maar eigenlijk is het ook wel lekker, een beetje werken in plaats van zitten. En vast beter voor de lijn!

Wat doen jullie met je vrije tijd in dit weer?

En toen kwam ik deze tekst weer tegen

Imagine there's no heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people living for today

Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people living life in peace

You may say 
I'm a dreamer, but I'm not the only one ...  


etc.


(John Lennon)

Grote zus en kleine broer

Ze schelen drie en een half jaar, dus dan mag je haar écht wel een grote zus en hem een klein broertje noemen.

Soms valt het niet mee, zo'n klein broertje. Als je lekker aan het spelen bent en hij komt als olifant in de porseleinkast je kamer in stormen om alles wat jij met veel zorg hebt uitgestald in één klap van tafel te vegen. Kapot, ook nog, als je pech hebt (gelukkig is papa handig met zijn lijmpot). En soms valt ook een grote zus niet mee. Als grote zus en haar vriendinnen steeds het traphek voor je neus dichtdoen en de deur barricaderen,  terwijl jij gewoon óók mee wilt spelen. Het mag dan een voor peuters onbegrijpelijk spel zijn, maar het is wel leuk want ze giechelen er behoorlijk bij.

Maar meestal is het gewoon wel heel erg leuk om een kleine broer te hebben. Die kun je 's ochtends uit zijn bedje halen, waar hij je met een grote grijns begroet en je naam zingt. Je kunt hem kleertjes aantrekken, hem bevelen wat hij wel moet en niet mag doen. Zo'n peuterbroer is een soort kruising tussen een pratende babyborn pop en een huisdier die je kunstjes leren kan, maar dan nog leuker. Trouwens, een grote zus hebben is ook heel fijn, want die helpt je met je schoenen, en haalt drinken voor je, wil met je spelen en kan veel van je hebben. En neemt je mee die hoge glijbaan op. En af. En op. En af. Net zo vaak als jij wilt, veel vaker dan je moeder of je vader daar zin in hebben. (Bovendien heeft zus een beter formaat om de kruip sluip dingen te doen die jij leuk vindt, die ouders komen geheid onderweg vast te zitten of gaan door hun rug...)  

En ik? Ik vind het zo leuk om te zien, hoe ze samen kunnen aanrommelen. Tot bij beide de honger en/of vermoeidheid toeslaan, dan kom ik opeens handen tekort om ze uit elkaar te houden en ieder apart hun portie broodnodige moederlijke aandacht te geven. Is niet gek. Ik knijp voorlopig even mijn handen dicht en hoop dat ze over een jaar of tien, twintig.. honderd(!) nog steeds zo leuk met elkaar om zullen gaan. Al zal die glijbaan dan wel plaats hebben gemaakt voor ander vermaak...