dinsdag 29 juli 2014

Monopoly - vakantiedag 12/45

Ze woonden twee huizen verderop. De een was twee jaar ouder dan ik, zijn broer een jaar jonger. Vóórdat ze door vriendjes werden verteld dat het voor jongens niet stoer is om met meisjes te spelen hebben we heel wat afgespeeld. Onder meer monopoly.Wekenlang. Ze waren allebei beter. Tactischer, fanatieker en speelden net wat valser dan ik. Ik verloor dus áltijd. En het spel was niet klaar wanneer ik door mijn geld heen was, ze boden me altijd heel lief de mogelijkheid aan "rood" te staan. Zodat we toch nog konden doorspelen. Ik in een kansloze positie met twee armoedige straatjes, zij met de hotels op de kalverstraat. Kreun.

En toch trapte ik er steeds weer in, het was kennelijk toch wel leuk om met ze te spelen. Of de antipathie die ik tegenwoordig heb tegen gezelschapsspellen uit die tijd stamt, ik weet ik niet. Ik heb in ieder geval in real life - op de hypotheek - gelukkig nooit leningen of schulden, en probeer altijd ruim minder uit te geven dan er binnenkomt. (Maar heb dan ook nog steeds geen hotels op de kalverstraat of andere goede investeringen gedaan, dus zo heel veel komt er ook weer niet binnen.) 

Waarom ik dit nu schrijf? Vandaag hebben de oudste twee het monoply spel ontdekt. Mijn oude spel van zo'n 35 jaar terug, waarbij ze zelf  f 600,- (gulden!) moeten uittellen voor huur onbebouwd op het Velperplein (het schijnt dat vriendjes spellen met chipkaartjes en rekenmachines hebben, maar hé, ik ben niet alleen zuinig, ik vind het ook fijn als mijn kinderen leren om te rekenen! :-) ) 

Enig om te horen, hoe ze als zeer beginnend speler de grootste tactische fouten maken, hoe ze onderhandelen, de regels buigen en af en toe fikse mot hebben. Hoe graag ze het nog even snel af willen maken vóór bedtijd terwijl ik de bui al zie hangen dat het nog zeker een paar uur gaat duren. Ik vind het geweldig.

maandag 28 juli 2014

Vakantiedag 11/45. De zondvloed

Oudste zoon en ik zijn vanmorgen naar Den Haag gereden, naar het Omni.versum. Mooi, die film op het grote doek, maar vooral de weg erheen was een ware belevenis. Wat een zondvloed! Het rijdt alles behalve lekker, zo op de snelweg in mijn citybugje. Op de terugweg kwamen we regelmatig op de wat kleinere wegen flinke overstromingen tegen. Heb me bij de ingang van de Mac nog fijn leedvermaakt met het kijken naar de mederwerkers die met de fiets door een halve meter water moesten peddelen en ondertussen van boven ook nog zeiknat werden geregend.

Thuis bleken een deel van de tuin en mijn platje er ook heel bijzonder uit te zien. Binnen lijkt het vooralsnog droog. Zoon was al snel omgekleed voor de tweede helft van de dag: pyjamadag. (Bijna nog leuker dan een dagje weg, de hele dag in pyjama achter een beeldscherm hangen...). En na een korte pauze waarin de lucht even opklaarde regent het nu gewoon weer flink door. Denk dat ik dochter, die nu bij een vriendinnetje speelt een paar straten verderop, straks maar in de opblaaskano moet gaan halen.

Soms zou je een échte camera moeten hebben in plaats van zo'n ding op je mobiel.
Het ziet er in werkelijkheid zo mooi uit, die spiegeling van voeten en achtergelaten
barbie's  in de ruit voor het zwembadje op het platte dakje.



zondag 27 juli 2014

Zomervkantie 8/45, 9/45 en 10/45

Vrijdag kwamen er vriendjes spelen voor de oudste twee en ben ik met mijn moeder naar de opticien geweest. Die haar niet met een bril weg liet gaan maar met een briefje voor de oogarts omdat ze duidelijk flink wat staar zag. Mijn moeder moet nu even aan het idee van een operatie(tje) wennen en heeft voor de zekerheid de folder over staar maar diep weggeborgen in haar tas.

Zaterdag hebben we de taken verdeeld. Gisteren nam Pappalien de kinderen mee naar het zwembad, ik deed de weekboodschappen en had verder het rijk alleen om zo m'n ding al dan niet te doen. Ook lekker! Hoewel ik eerst geen idee had deze onverwacht vrije tijd in te vullen en me daarna ontzettend zorgen ging maken omdat ze maar niet thuis kwamen. Om mezelf niet gek te prakkiseren ben ik de auto maar door de wasstraat gaan rijden. Eenmaal thuis bleek de antenne er niet meer zo stevig op te zitten maar waren gelukkig wel mijn lieverdjes heel terug gekomen. 's Avonds uit eten bij het family all-you-can-eat-buffet-met-ballenbak-gebeuren. Vanmorgen de kinderen fijn uitgelaten in de indoorspeeltuin tot dochter naar huis wilde vanwege (de zoveelste) zere buik en kleuter ook moe was van al het klimmen en springen. 

Mooi vermaak alles bij elkaar. Hoewel het ook wel eens tijd wordt dat de kinderen úitrusten (slapen?!) en ontspannen in de vakantie. Die buik van dochter zit mij wel een beetje dwars. Of het nou gewoon de stress-buikpijn is die nogal heerst in de familie of dat het iets met (ongezond) eten te maken heeft of iets anders? Oudste zoon, nooit ziek, hoest al meer dan een week zijn longen uit zijn lijf als een heuse opa. En bovendien valt het vel van zijn rode schoudertjes af, maar dat zal wel te maken hebben met dat kinderfeestje in het zwembad van de week, op die gloeiendhete dag vol zonneschijn. Kleuter is ok, man ook. En ik, ik heb alleen maar last van de periodieke zal-ik-dan-toch-mijn-haar-maar-weer-eens-flink-laten-knippen blues.