donderdag 24 juli 2014

Vakantie kommer en kwel (5/45, 6/45, 7/45)

Zo knalde gisteren de deur keihard dicht door een windvlaag - met kleuters vingers ertussen. Dat was een hoop gegil en gestress natuurlijk. Gelukkig viel de uiteindelijke fysieke schade aan de vingers (en de deur) mee.

Kleuter is sowieso licht geraakt, en niet alleen door die deur. 's Ochtends gaat het prima, einde van de middags is hij verveeld, of moe, of hongerig, en altijd oververhit omdat hij geen korte broek aan durft wil. En dan gaat hij de dwarse gefrustreerde peuter uithangen. Doodvermoeiend, voor iedereen. (Maar vooral voor mij, omdat ik steeds denk dat ik moet bemiddelen, troosten en uit moet leggen.)  

De oudste twee kinderen hebben opeens ook bij vlagen last van hun hormonen humeur. Dan is de een weer verdrietig om redenen die alleen een bijna negenjarig meisje begrijpt, trekt ze de pruillip en vindt ze zichzelf heel zielig. Dan is de ander weer boos of verveeld. Oudste vindt sowieso alles saai en iedereen chagrijnig.

Aan de ene kant wordt er verwacht dat het ouder-entertainment-team continu klaar staat om ze te vermaken, aan de andere kant willen ze dat dan ook weer niet. Soms bedenken we dat we "met zijn allen iets leuks gaan doen" - omdat het tenslotte toch vakantie is en je niet de hele dag als een dweil op de bank dient te hangen - is er altijd minimaal één die er geen zin in heeft. Wel iets wil doen, maar in ieder geval niet dát wat we net bedacht hebben. En natuurlijk zelf geen enkel alternatief kan verzinnen. Tel daarbij de eeuwige strijd om het eten en drinken (wij willen dat zij eten, zij willen niet, of althans niet datgene wat wij ze voorzetten...)  Doodvermoeiend. En we moeten nog zes weken.

Ze beginnen langzaam richting puberteit te groeien, ik weet het. En het is benauwend heet, binnen en buiten, al een week lang. Het is wennen aan de nieuw hervonden vrije tijd nu opeens alle clubjes en schoolactiviteiten niet meer zijn. Aan het met zijn vijven thuis zijn en in elkaars weg zitten. Aan later naar bed gaan, maar nog vroeger opstaan dan anders omdat het slapen niet lukt. Vanmorgen zat oudste om zes uur al achter de laptop te minecraften. Waarop ik, toen ik zelf om zeven uur nog half slapend beneden kwam gelijk maar weer even boos moest worden en regelde dat dat gelijk de laatste computeractie van de dag was...

 Ik weet wel, die eerste week is het moeilijkst. Daarna gaat het meestal wel weer vanzelf. En aan het einde wil ik er meestal nog wel een paar weken bij. Ik moet zelf denk ik nu vooral even van het idee af dat het nu zes weken lang leuk móet zijn. En al helemaal van het idee dat ik daarvoor verantwoordelijk ben.


(En gelukkig is het het grootste deel van de tijd wél gezellig. Het zijn heus hele lieve kindjes. Zeker net weer, als ze -eindelijk- met natte haartjes naar bed zijn en ik ze nog even lekker geknuffeld heb..)

dinsdag 22 juli 2014

Minibreak (1/45, 2/45, 3/45, 4/45)

Om de vakantie goed te beginnen zijn we direct een weekendje weg geweest. Een huisje op een rustig klein saai bungalowparkje, in de buurt van pretpark Hellendo.orn. De omgeving was mooi (bomen, boerenland), maar daar hebben mijn kinderen geen boodschap aan. Het draaide allemaal om het pretpark daar.

Het waren de twee warmste en benauwdste dagen van het jaar (hoop ik dan toch), maar daarom misschien ook wel super-rustig in dat park: we hoefden bijna nergens langer dan vijf minuten te wachten en konden regelmatig ook gewoon een rondje blijven zitten. Oudste heeft dit jaar voor het eerst (alleen, wij durven niet) de over-de-kop-achtbaan gedaan en ook de andere twee kinderen durfden weer iets meer qua spannende attracties. En zaterdagmiddag, in die gloeiende hitte, zijn we zijn heerlijk afgekoeld in het spectaculaire waterglijbanengedeelte van het park. Aanrader. 

Maar ook wel slopend. Ik heb regelmatig tegen de huigjes van mijn gapende kindjes aangekeken, en de wallen zijn nu nog steeds niet weg. Het waren dan ook heel wat kilometers lopen, best wel wat spanning, en vooral een heel warm en gehorig huisje. Met twee jongetjes op één kamer die allebei niet zo goed in slaap kunnen komen én s' ochtends vroeg wakker zijn... (Of had ik daar al over geblogd...)

Het was leuk. Maar wat vonden we het allemaal ook weer fijn om terug in ons eigen huis te zijn!













maandag 21 juli 2014

De vakantiebungalow en de nachtrust

De eerste nacht heb ik me krampachtig vastgehouden aan de rand van onze anderhalfpersoons boxspring om te voorkomen dat ik in de kuil in het midden zou belanden. Niet alleen bar slecht voor je rug maar zwaartekrachttechnisch gezien ook gevaarlijk met een 90 kilo zware man naast me, die van de andere kant zomaar ook in diezelfde kuil zou kunnen vallen.

De tweede nacht heb ik dus een eenpersoons matras dat nog over was uit de kinderslaapkamer naast het grote kleine bed gelegd. Fijn op de grond, lekker stevig. Een beetje te stevig, bedacht ik me vanochtend... Geen angst dat Pappalien me zou pletten, want was nu in zijn eentje gevangen in die enorme kuil, en daar kom je niet eenvoudig uit wist ik nog.

En toch kon ik niet slapen. Nog nooit zo'n rustig bungalowpark gehad, daar niet van. Maar het was nog steeds gruwelijk benauwd op het zoldertje na de tropische temperaturen van de dagen ervoor. Er zaten muggen en vliegen. En bovendien heb ik na een paar dagen doorslapen altijd wel weer eens de neiging om fijn wakker te gaan liggen. Zeker in een vreemde omgeving. Dus ik heb gewoeld en gedraaid, tot ik uiteindelijk tegen dageraad weer in slaap viel...

.. en weer wakker werd van een getik op de deur. Zes uur, zie ik op mijn horloge. Ik trek mijn matras opzij, deur open. Alle lichten zijn aan, de deur van zijn slaapkamertje, waar kleuter nog lekker ligt te slapen, staat open. "Mama," piept oudste zoon die gisteren al flink wat slaaptekort had, "ik heb zo'n hónger en ik weet niet waar de bordjes staan..."

Pappalien is wakkerder dan ik: hij stuurt mij terug naar mijn plaats en ik hoor hem instructies geven: dat en dat kastje, klim maar op een stoel. Ik doezel weer bijna in maar weet zeker dat ik over een minuut of vijf een enorme knal hoor als al het glaswerk straks op de grond ligt.

Het valt mee. Ik hoor alleen de wc doortrekken (een orkaan, lijkt het, op de vroege morgen in zo'n bordpapieren huisje), de stoelpoten over de vloer schrapen en het pak ontbijtgranen openscheuren. En kleuter. Gaaaaaap, zegt ie. Ik zie met mijn ogen dicht hoe hij zich in de kamer ernaast uitrekt. "Muhlijhijn!", brult ie keihard. En rent naar beneden op zoek naar broer en vermaak.

Zes uur tien is het. Een nieuwe dag op het rustige vakantieparkje breekt aan. Ik hoop dat de tablets genoeg opgeladen zijn. Of anders dat de medevakantievierders in de buurt óf stokdoof óf heel vergevingsgezind zijn.