donderdag 29 januari 2015

Van gevulde slak naar gewone knak

Laatst kregen we - via een omweg te horen - van een zus van man dat wij 'best wat meer konden geven' aan een gezamenlijk cadeau, omdat wij zogenaamd 'rijke stinkerds' zouden zijn. Helaas. Vroeger schoten we nog wel eens uit onze slof waar het cadeaus betrof, inmiddels moeten we ook nadenken over wat we doen met ons geld. Nieuwe auto's, dure vakanties, dat zit er allemaal even niet in. Ik heb niet eens geld voor mijn pensioenverzekering. We zijn nog niet aan de bedelstaf, maar het houdt (we houden) niet meer over. En dan afgeschilderd worden als 'vrek' omdat we niet méér dan de rest betaalden aan een cadeau zat me dus helemaal niet lekker.

Inderdaad, man heeft een leuk salaris, waarschijnlijk meer dan zus en haar man. Maar wij zitten ook wel in een iets andere situatie (en zijn lang niet zo zuinig en uitgerekend met de uitgaven als zij altijd zijn geweest). Wij hebben een leuk huis, maar gekocht in de tijd dat de prijzen huizenhoog waren, mét beleggingshypotheek natuurlijk die we elk jaar minder geld waard zagen worden, lang leve de economische crisis. Tel uit je verlies. Bovendien, waar we vroeger twee leuke salarissen hadden om met zijn twee te kunnen uitgeven aan leuke dingen, moeten we het nu met één salaris en een variabel beetje doen voor vijf man. Die drie kleintjes eten dan wel niets, maar kosten toch best veel geld zo alles bij elkaar.

Zus en zwager genieten van de midlife: lekker met zijn tweetjes, kinderen uitgevlogen. Ook een leuk huis maar goedkoop gekocht en helemaal afbetaald inmiddels. Een tweede huis voor wat extra inkomsten. Vinden het heel normaal om zes keer per jaar op vakantie te gaan en dure kleding aan te schaffen, nieuwe auto's te kopen.

We hebben het helemaal niet slecht hoor, daar niet van. Bovendien was zowel het  krijgen van drie kinderen als het opzeggen van mijn vaste baan een eigen keuze. Ik zelf ben bewust een stuk zuiniger gaan leven. Koop niet elk paar schoenen dat ik leuk vindt en stel een kappersbezoek wat langer uit, we gaan praktisch nooit meer samen uit eten. Geen probleem, is prima te doen. Het feit dat ik thuis ben/werk levert voor man en kinderen ook veel gemak en rust op.

Maar nu moet de omgeving daar nog een beetje aan wennen. En moet je wel eens uitleggen dat wij geen geld hebben voor een dure wintersport of een safari in Zuid Afrika.

Ik leef dan ook graag mee met de man uit die briljante T.elfort reclames, die failliete miljardair die toch blijmoedig blijft glimlachen en overal een oplossing voor heeft: "Tja, wie had dat gedacht. Van X5 naar lijn 5 ('een soort grote auto met chauffeur, maar er zitten ook nog andere mensen in' zegt zijn zoontje dan. Haha.) Zoiets. En zo bekeken valt het bij ons nog wel mee. Van een sportwagen en een Al.fa 156 naar een tweedehands burgerlijke familiebus én een Aygootje. En genoeg geld om gewoon mee te betalen aan gezamenlijke cadeaus.

Zie hier een link naar alle reclamefilmpjes.van Telf.ort. Ik word er altijd wel vrolijk van.

maandag 26 januari 2015

Wat mij nou wel prettig zou lijken

Verbeeld ik het me of zijn de dagen weer korter aan het worden? Vanmorgen op weg naar school was het gewoon weer donker, en nu eigenlijk nog steeds. Gadverdamme, ik ben geen mens voor lange donkere dagen. Het kost me zoveel energie om mezelf aan het werk te zetten.

Een vriendje van de universiteit van vroeger, ging stage lopen in Finland. In de winter. Ondanks blonde vrouwen en veel drank vond hij het toch  geen goed idee om daar nog langer te blijven. Ik ben het met hem eens.

Trouwens, die hele lange dagen daar dicht bij de pool. wanneer het maar niet donker wil worden, dat lijkt me ook niet prettig. Leuk voor een keertje, maar weken achter elkaar, daar word je toch gek van?

Regelmaat, moet er zijn. 's Avonds na negenen mag het gaan schemeren, 's ochtends rond half acht moet het weer licht zijn. Daarbij wens ik een prettig klimaat, ergens tussen de 12 en de 25 graden, Een paar dagen per jaar vorst en sneeuw voor wat ijspret is goed, maar wel zon. Regen voor de plantjes en harde wind vooral als ik binnen in m'n warme bed lig of voor de open haard hang.

zaterdag 24 januari 2015

Kinderarbeid




Af en toe moet ik een recensie schrijven, over een stuk speelgoed, een boek. Daar zet ik natuurlijk mijn drie (soms vier, soms vijf) koppig testpanel voor in. Dit keer werd het me wel heel makkelijk gemaakt. Dank dochter. Je hebt de kost- en inwoning van deze maand weer verdiend.