Op een mooie pinksterdag

Laatst was ik er weer ingestonken, goedkope kaartjes voor - in dit geval de dierentuin - gekocht, zonder dat we gepland hadden wanneer te gaan. Op het moment dat ik ze kocht was de uiterste inleverdatum nog ver weg, dus dat zou wel goed komen een keer. Dacht ik. Tot het opeens nog maar een week of drie was, en de familie-agenda helemaal volgepland stond met andere dingen én de weerberichten voor de rest van de maand alleen maar regen en kou voorspelden.... Op vandaag na dan. Phew. Toch nog gelukt. Een dagje Blijd.orp met het hele gezin.

En wat was het leuk! Zelfs (juist) de twee die in eerste instantie dachten dat dierentuinen sáái zijn konden er bijna geen genoeg van krijgen... Na vijf uur had jongste het wel echt helemaal gehad en was ook dochter moe. De laatste paar hokken zijn we dan ook in flink tempo voorbijgewandeld op weg naar de auto. En eenmaal thuis, zoals dat eigenlijk altijd gaat, waren vooral pap en mam uitgeteld, stonden de oudste twee al snel op de trampoline en zat de uitgetelde kleuter weer vol leven en vol ondeugende plannen....  

Krook was wel heel dichtbij!

Help

Ik zit in de kapperstoel en kijk in de spiegel. Boven die zwarte kapmantel zie ik mijn eigen gezicht. Het haar is nat en met klemmen opzij getrokken, onbarmhartig tl-licht schijnt van boven.

Mijn God.....

Ik probeer snel te bedenken of ik thuis nog ergens een pot vochtinbrengende dagcreme heb of dat ik zo beter direct naar de drogist kan gaan om wat anti-aging rimpelwerende wondercreme te gaan kopen. Een creme met een tintje zou trouwens ook wel helpen. Dat witte gezicht met die grijsgroene vlekken flatteert ook niet zo. Een flinke dot kleur rond de ogen is helemaal een must.

Ik besluit voor nu de spiegel even te negeren en pak het tijdschrift dat voor me klaar is gelegd. Een roddelblad. Ik blader erdoor heen en zie voetbalvrouwen, Nederlandse "sterren" op leeftijd, een Amerikaanse actrice... en dan weet ik weer waarom ik me straks toch beter wat kan inhouden als ik straks langs de make-up afdeling van de drogist loop. Misschien toch maar eerst maar eens een cursusje natuurlijke visagie voor beginners.

Maar mijn haar zit wél weer goed.

Mijn meissie

Memory Lane

Laatst waren we bij een concert. Nou is dat op zich al iets uit een vorig leven, concertbezoek, maar om het helemaal een avond vol jeugdsentiment te maken was ook nog eens op een plek waar ik een groot deel van mijn jeugd heb doorgebracht. Ik heb er gewoond, gesport, op school gezeten, ben er gezoend en dronken geworden. Maar nog nooit een concert bijgewoond - dat kon daar toen nog niet

Alleen de reis er heen gaf me al het gevoel óud te zijn. Je begraaft je even een paar jaar in een buitenwijk tussen de kleine kinderen, en als je weer eens "buiten" komt is alles opeens anders. De bedrijven op het industrieterreintje, de sporthal zelf (waar blijkbaar nu concerten gegeven worden) en - krijg nou wat- mijn oude middelbare school bleek gewoon helemaal wég, vervangen door een paar rijen nieuwbouwhuis....

Om het allemaal nog wat erger te maken was het een concert van de Golden Earring. Een goeie band, maar wel eentje die al optrad voor ik geboren was. Ruim 25 jaar geleden zag ik deze band voor het eerst live, samen met mijn zus. Daarna nog vele keren samen met Pappalien, die ook flink geindoctrineerd is door oudere broers en zussen waar het dit soort muziek betreft. Gezellig. (Had ik al gezegd dat een een avond vol jeugdsentiment was?) Maar ik moet zeggen, de heren mogen dan op leeftijd zijn, ze zijn nog steeds vitaal. Wat je niet kon zeggen van iedereen in de zaal. Mensen, ik heb mijn ogen uitgekeken op het (zeer gevarieerde) publiek. En dat was eigenlijk ook wel leuk.

De mei-sinterklaas

Zo op de eerste regenachtige vroege maandagochtend dag ná de fijne lange meivakantie zijn we allemaal een beetje van slag. Zo was daar opeens een heuse Sinterklaas die ons allen cadeautjes kwam geven.

Sint was in een prima humeur, zelfs toen hij hoorde dat hij vandaag weer naar school mocht. Toen bleek dat het schóól was, en geen peuterspeelzaal was dat even jammer, maar het humeur was niet stuk te krijgen. De mijter en jas gingen uit, de (dé) zomerjas aan en hij huppelde vrolijk naar school. Gevolgd door een iets minder enthousiaste zus en een zeer verdrietig kijkende broer die op de een of andere manier iets minder gemotiveerd waren om naar school te gaan vandaag.

Eenmaal in de klas schoof hij op het stoeltje met zijn naam er op om vervolgens blij rond te gaan zitten kijken. Hij zwaaide me na met een grote grijns op zijn gezicht. Hoop dat hij er vanmiddag om kwart voor drie nog steeds zit, die grijns...

De zomerjas, deel honderdenzoveel

De zomerjas, ik kan er blogjes over blijven schrijven. Hij wil hem niet aan. Maar de winterjas is op mysterieuze mama-weet-er-zogenaamd-niets-van wijze verdwenen en het is nu toch écht te koud om zonder naar buiten te gaan. Maar hij wil hem niet aan.Nee. Weeeeeeeeeh. (En vond hij vroeger jassen uittrekken nog lastig, nu lukt dat prima.)

Omdat ik niet de beroerdste ben gaf ik hem dus maar een keuze. Déze mooi blauw met witte zomerjas, of een andere, die hij vandaag zelf in de winkel mocht gaan uitzoeken. Hij keek me opgelucht aan. "Een andeje". Ik ben altijd in voor een uitje, dus zouden wij samen naar het winkelcentrum, waar we behalve jassen nog veel meer leuke dingen gingen omkopen, zoals snoep en even kijken in de speelgoedwinkel. Maar dat kon natuurlijk alléén maar als hij iets jasserigs aandeed over zijn truitje. Een vest dat nog van broer was geweest, een bodywarmer (helemaal gek natuurlijk, jas zonder mouwen!), of zijn zomerjasje.

En dus sprong hij weer in de paniekstand. Nee. Weeeeeeeh. Niet.

Eenmaal buiten op onze stoep waaide de wind toch wel heel vies om zijn lijfje vandaag en gaf hij zomaar toe. Snel stak hij zijn armpjes in de bewuste zomerjas. Voor één keertje dan, want zo meteen gingen we een andeje kopen.

In de winkels hingen heel veel jassen. Maar zoon wilde er nauwelijks naar kijken, laat staan ze passen. Nee, niet die groene, en die rode ook niet. Hij wilde ze allemaal niet. Na twee kledingzaken was het kwartje gevallen. Als hij dan mocht kiezen, dan hield hij zijn éigen nieuwe zomerjas wel, die hij nu aan had. Die was toch alweer net wat vertrouwder dan al die andere jassen in de rekken.

En zo hadden we mooi weer geld over voor een ijsje.

Inmiddels staat hij op de trampoline te springen, en heeft zelf zijn oude nieuwe jasje aangetrokken.

Even wachten nog...

We zijn drie dagen lang in de Ef.teling geweest. Wie de Eftel.ing een beetje kent weet dus waar de titel op slaat. Niet alleen hebben we drie keer de vierdaagse gelopen in dat park (wat is het groot!! Veel attracties en daar tussenin nog veel meer eetgelegenheden...)  maar ook heel veel moeten wachten.

Bij elke attractie (én voor de toiletten) stonden giga wachtrijen. Je was zo drie kwartier verder voor je ergens een ritje van twee minuten kon maken. Zwaar, zeer zwaar. Voor ongeduldige Mammalien, voor oudste (stuiterbal-moeite-met-wachten-en-stilstaan) maar vooral voor onze kleuter (en dus voor mij): rustig in de rij staan is er bij hem niet bij. Door de rij heen en weer rennen, één van ons vieren beklimmen, bij mensen voor ons in de rij in de tas gluren, praatjes maken, in de billen van tieners die op het hekje zaten porren... en wat ik het ergst vond: uitbreken uit de rij en wegrennen.... waarop wij oudste achter hem aan stuurden die onze opdracht "breng hem terug" altijd heel kindvriendelijk en met zeer creatieve oplossingen wist uit te voeren - veel beter dan een bozige ongeduldige mama dat kan.... Kreun. Doodvermoeiend. Hoewel er ook nog zat mensen waren die het ventje met vertederende blik en grote grijns bekeken, bij mij staat het zweet dan wel op mijn bovenlip.

Eigenlijk, achteraf, was dit park nog een beetje hoog gegrepen voor kleuter. Voor een gewone kleuter vind ik het al heel wat: al dat lopen (gelukkig hadden we een buggy mee!), al die indrukken en dan met name al die enorme wachtrijen. En laten wij nu net een kleuter hebben die alles behalve gewoon is. (*) 

Hij heeft ook heel veel dingen wél leuk gevonden hoor (zoals die Wildwaterbaan, waar vooral papa en ik heel erg nat werden!) Eigenlijk kwam het er op neer dat het allemaal nét iets te veel was. Te veel wachten, te lange dagen, te veel ongezond eten, te veel spanningen en indrukken. Niet alleen het park zelf maar ook nog eens dat huisje waar we in sliepen en al het onbekende daar... het ventje is een gevoelig type. En dan zo halverwege de middag, dan is het gewoon óp en dan komen de nukken en de (drift)buitjes.

Gelukkig (voor mij) was het na drie dagen klaar en konden we naar huis. "Bijna thuis!", riep ik dus vrolijk naar de ietwat bleekneuzerige achterbank, onderwijl de laatste pakjes yoghurtdrank uitdelend. Helaas bleek de A2.7 afgesloten, en bleef man maar naar de zich daar niet van bewust zijnde Tom.Tom luisteren in plaats van naar mij, zodat we zigzaggend door het land heen gereden zijn en keer op keer bij die afsluiting terecht kwamen of anders in een vette file reden. In plaats van drie kwartier waren we al anderhalf uur onderweg en nog geen zicht op verlossing. "Even wachten nog...", riep ik, zelf al flink wat minder Zen, naar de achterbank. Waar oudste begon te kreunen van het ongemakkelijk stilzitten op zijn kleine plekje in het midden en jongste de feestvreugde nog wat verhoogde door al zijn Fristi en de resten van drie dagen patat, donuts en pannenkoeken over zichzelf en broer heen te spugen....

Maar toen waren we er opeens: bij onze wasmachine en douche, kleuters favoriete dvd, onze teerbeminde katjes. Wat een genot om weer thuis te zijn!

Eerlijk is eerlijk, ondanks wat ik gisteren schreef, met onze oudste twee is het tegenwoordig prima vakantie vieren, zij redden zich wel. Het Louvre is vast nog te hoog gegrepen voor ze, maar zo'n paar dagen in een kindvriendelijke omgeving vol vermaak is goed te doen. Zelfs uit eten (ze verkochten ook patat) was gezellig!

Ik zei het al. Even wachten nog. En dan kunnen we vast gewoon zonder zorgen en gedoe met drie kinderen op vakantie.



* Ik las net bij Josine in haar blog "jongens zijn geen meisjes" allemaal dingen die ik heel erg herken. Laat ik nu ook een redelijk volgzaam, sociaal en oplettend meisje hebben en twee jongens die zo hun eigen ideeen hebben... Oudste is inmiddels wat wijzer en voor rede vatbaar, ik denk dat jongste er ook nog wel overheen groeit, al zullen het nooit meisjes worden, haha

Kiekeboe

Ontspannen op vakantie

Eén van de redenen dat ik sinds ik kinderen heb soms als een berg tegen op vakantie gaan opzie is dat het zo vermoeiend is. Het schijnt dat je op vakantie zou kunnen uitrusten, alle zorgen even achter je kunt laten. Ik merk daar niets van. Ben ook altijd weer opgelucht als het klaar is.

Vooraf en achteraf is het altijd een heel gedoe. Ik ben vóóraf altijd druk met het huis opruimen (je laat geen vies onopgeruimd huis achter, toch?), plannen en organiseren, inpakken. En achteraf moet ik weer uitpakken en bergen met was verzetten. Per kind verdwijnen er altijd sowieso drie paar kledingsetjes per dag in de koffer: je weet het maar nooit met het weer, en ze weten het toch altijd weer zo vies te maken dat ze elke dag schone kleren blieven.

Verder is het op zo'n vakantieadresje voor mij zelden rustig zitten. Ben aan het zorgen, opletten, voortdurend alert op wat er zou kunnen gebeuren. Inmiddels zijn we uit de fase dat tijd en samenstelling van melkflesjes en fruithapjes nogal nauw luistert, breekt de pleuris niet meer uit als we de favoriete knuffel niet ingepakt hebben en hoef ik ook niet meer de hele dag op te letten dat ze zich bezeren aan ongelukkig geplaatste trapjes of hun fikkies in de open haard steken. Twee van de drie hebben hun zwemdiploma's en van eentje (..) weet ik zeker dat ze niet zomaar zal verdwalen als wij haar even uit het oog verliezen....

Het voortdurend opletten is tegenwoordig dus wel iets minder geworden. Maar toch. Ik maak het mezelf veel te moeilijk, loslaten is niet mijn sterkste punt. Dat van hun ook niet trouwens. Ze zijn gewend en vragen zéker op vakantie (waar in dat kleine rothuisje verder niet zoveel te doen is als thuis en er ook al geen vriendjes om de hoek wonen) om aandacht ende vermaak. Om half zeven staan ze op, om half acht is die bal en het bos buiten niet leuk meer en willen ze wat "doen". (Wat gaan we nu doen, mama? Schat, het subtropisch zwembad en de achtbaan gaan pas om tien uur open... )

Onnodig te zeggen dat we natuurlijk géén dingen gaan doen die ze niet alle drie leuk vinden, laat staan iets dat wij volwassenen graag doen en waar kinderen heel chagrijnig van worden - zoals uit eten bij een heus restaurant of langs een bezienswaardigheid, de sauna in of gewoon rode wijn slempen op een terras. Niet omdat ik vind dat ze dat niet moeten leren (zich aanpassen of bezienswaardigheden leuk gaan vinden bedoel ik, dat slempen hoeft niet persé), maar vooral omdat ik het niet leuk vind mijn favoriete ding te doen als de rest zich niet vermaakt. Andersom hebben wij een fijne vakantie als de kinderen lol hebben.

Dus ga ik de komende week met frisse moed langs achtbanen en speeltuinen, doe ik misschien zelfs wel een spelletje kaart als het echt niet anders kan en probeer ik kleuter warm te laten lopen voor bizarre vakantie-achtige activiteiten zoals voetballen. Lees ik mijn boek wel uit als we weer thuis zijn.

Nieuwe kleding en een ander kapsel

Nee, hij wil die jas niet aan. Het is een zomerjas, een hele stoere, van een heus merk en in vrolijk rood en blauw en wit. Zit hij niet lekker? Is hij niet mooi? Moet ik een andere zomerjas gaan zoeken, een vest? Dat is het allemaal niet, het is gewoon niet zijn oude vertrouwde jas die hij altijd aan heeft, dus wil hij hem niet aan. Dat die oude jas een lekker dikke donsjas is en het inmiddels 20 graden is buiten, dat is geen argument.

Ik zucht maar weer en weet, ook deze fase gaat over. Tenminste, dat is bij zijn oudere broer ook zo gegaan. Wat heb ik een trucs uitgehaald om oudste in zijn peutertijd nieuwe schoenen en nieuwe jassen aan te laten trekken (op de een of andere manier was het met shirts en broeken geen probleem). Voor nu geef ik mijn jongte nog maar even zijn zin en de oude kapotte winterjas tevoorschijn uit mijn Zeer Geheime verstopplek. Want hij moet zo naar de kapper, en dat is vast ook heel stressvol. Als hij tenminste op oudste lijkt. Die vond dat altijd zo vervelend, het stil zitten bij de kapper, het gekam en gekriebel en - o gruwel - het "nieuwe" haar dat er dan geknipt werd.... 

En om maar weer te bewijzen dat alle kinderen, zelfs binnen een gezin, anders zijn en hun moeder graag verrassen, huppelde hij zeer vrolijk de kapperszaak binnen en was alleen even boos dat broer hem vóór was op die stoel. Ze kletsten allebei honderd uit en lieten braaf hun haartjes in model knippen. Even later liep ik met twee vrolijke en keurig geknipte jongetjes weer in het zonnetje. Eéntje zonder jas en zonder gel (dat mag er absoluut niet in want dat voelt zo naar), en ééntje met gel in een lekkere dikke donsjas.