dinsdag 30 september 2014

Een nieuwe fase

Zijn haar is steeds sneller vet, af en toe zie ik een pukkeltje op zijn zachte vel. En over de nog intiemere persoonlijke zaken voor zover ik dat al weten mag houd ik mijn mond maar. Op school wil hij liever niet meer dat ik mee kijk in de klas als hij aan het werk is. En ook thuis krijg ik steeds vaker een "máham" als ik goeie tips probeer te geven. Wat niet wil zeggen dat het geen schat van een jongetje is die graag met me knuffelt. Maar het is wat stakeriger dan voorheen, en een stuk mondiger.

Nog een jaar, dan is hij basisschoolkind af. En zijn zus begint ook gevaarlijk hard te groeien. Tel daarbij op dat meisjes meestal nét wat harder gaan in de groei op die leeftijd dan jongens, en dan weet je het wel...

Ik heb dan nog wel een grote eigenwijze kleuterige kleuter thuis, maar toch voelt het anders. Ik ben bang dat we in huize Mammalien langzaam een andere fase ingaan. En wat dat inhoudt voor het Mammalien blog - al negen jaar schrijf ik over het wel en wee van mijn kleine kindertjes - , daar moet ik nog eens over nadenken.

vrijdag 26 september 2014

De eerste indruk

Op een terrasje, lekker in het zonnetje, onder het genot van een biertje vinden Pappalien en ik het heerlijk om voorbijgangers te bekijken en samen zachtjes te becommentariëren. Goedbedoeld onschuldig vermaak. De mensen waar je zo even heel snel een eerste indruk van krijgt zie je waarschijnlijk nooit meer terug.

Net zo iets maar toch heel anders was het afgelopen week. Het huis van de buren staat te koop en er kwamen heel wat kijkers langs. Ik stond verstopt achter de jaloezieën van zoon's kamertje mezelf in onmogelijke bochten te wringen om maar een goed beeld te krijgen van waar ik mogelijk de komende twintig jaar mee moet gaan leven. Mijn bevindingen direct door whatsappend aan Pappalien op zijn werk.

"Zij heeft een donderkop en een oud autootje, hij lijkt op Hank uit BreakingBad en heeft een terreinwagen."
 "Twintigers! Zij ziet er lief uit met die pony, maar hij is een beetje een sukkel op sokken".  Dat soort info. Speciaal voor Pappalien het merk en type auto erbij, zodat ook hij een goede inschatting kan maken op basis van vooroordelen.
Op een bepaald moment stonden er op de oprit twee "sportieve" zilvergrijze fietsen op de oprit, precies hetzelfde, alleen één dames en één herenmodel. Beiden met dubbele fietstassen...

Ik vond die twee homo's ook niet geschikt. Heb niets tegens homo's, maar de kans dat ze kinderen in de leeftijd van onze kinderen in huis hebben is niet groot. (Later bleek één van beide mannen gewoon de makelaar en die ander toverde opeens een vrouw achter zijn rug vandaan...)  Zelfde probleem met veel te jonge stellen, of -erger nog- veel te oude. Maar goed. Stel dat we géén leuke buurkinderen in de juiste leeftijd krijgen, dan wel graag een beetje leuke mensen. Liever een beetje te saai dan dat ze teveel gezelligheid in huis en tuin maken. En betrouwbaar, dat vooral.

Ik kijk stiekem en bemoei me er verder natuurlijk niet mee. Geef mijn bevindingen aan Pappalien door en duim dat de één het niet wordt en de ander wel. Maar lastig is het wel. Toen er een kruising tussen Eucalypta en mevrouw Tokkie in de tuin stond heb ik heel lang nagedacht over de juiste zet (Gaan vertellen dat verderop in de wijk de huizen véél goedkoper zijn? De vuilnisbak legen in de heg? De kat op de tuinstoelen laten pissen? Een van de kinderen héél hard laten krijsen? Een opera opzetten met de stereo op tien? ) Maar voor ik eruit was was ze al verdwenen. Om hopelijk nooit meer terug te komen.

We wachten af.

dinsdag 23 september 2014

Verdwalen

Vorige week bedacht ik me dat het tijd werd om oudste alleen naar zijn tennisles te laten gaan. Niet alleen is het fijn voor mij en de brusjes om wat te besparen op de hoeveelheid taxiverkeer, maar ook is het misschien tijd dat de elfjarige uit groep acht wat zelfstandiger wordt, ook in het verkeer. We zijn nog wel een stukje mee gefietst, want ook al is het een route met drie bochten en een nare oversteek hij wist niet zeker of hij de weg wist.

En het ging prima! Ook de terugweg, hij sms-te netjes voor hij wegging, en even later kwam hij alweer thuis. Zette zijn fiets in de schuur, appeltje eitje.

Vandaag, een week na dato, was er weer tennisles. En hij ging weer alleen op zijn fietsje op pad. Ruim te laat, want dit keer had ik bedacht dat hij ook zelf wel zijn spullen kon pakken en zijn kleren aan kon trekken zonder dat ik daar al te zeer bovenop zat. Al mijn waarschuwingen ten spijt was hij uiteindelijk precies klaar om op de fiets te stappen op de tijd dat de tennisles begon. En zou dus tien minuten te laat komen op de les. Soi.

Maar die tien minuten, daar bleef het niet bij. Welke kant hij op moest, vroeg hij me nog even, toen hij opstapte. Links of rechts? Ik heb hem heel kort even uitgelegd wat de goede route was. Links, bij de supermarkt rechts, dan weer links. Tien minuten later stond hij weer voor de deur. Hij kon het niet vinden, was bij de kapper uitgekomen in plaats van bij de supermarkt, en zijn mobiel bleek ook al leeg.

Ik ben dus maar weer een stukje mee gefietst. Onderweg nog even uitgelegd dat "langs de super" betekent dat 'ie gewoon op het fietspad aan de andere kant van de weg mag blijven fietsen en niet persé de aanbiedingen op de ruit hoeft te lezen...  En toen hij de laatste bocht zag wist hij het weer.

Hij kwam, zo hoorde ik later, precies op tijd om de traktatie mee te pikken die aan het einde van de les werd gegeven. En hij kreeg een complimentje van de tennisleraar omdat hij ondanks alles tóch nog gekomen was. Zijn dag was weer goed. De weg naar huis vinden ging natuurlijk prima.

Ik vind het wat, dat loslaten. Volgend jaar is het menens, dan moet hij twaalf kilometer op zijn fietsje over onbekend terrein naar de middelbare... Nu maar wat oefenen dus. Ook voor mama.