zaterdag 18 oktober 2014

Hoe je jezelf soms heel zielig (en een beetje kinderachtig) kan vinden

Ik trek en ik duw, ik beargumenteer en smeek (nou ja...). Ik masseer al twee jaar in en opeens was het zover: Papalien ging akkoord en er werd (per direct zo'n beetje) verhuisd. Dochter kreeg in plaats van het kleine kamertje aan de achterkant die hele grote aan de voorkant. Papalien met zijn pc en ál die dozen vol met verzameling propte zich in het kleine kamertje aan de achterkant. Ik verhuisde met mijn pc en mini-bureautje en een kastje naar het hoekje op zolder. Geen probleem, vond ik. Klein plekje met mooi uitzicht, en alle dozen netjes op de plek waar ze horen (namelijk: bij de eigenaar, in zijn eigen kamer!). En vooral natuurlijk: genoeg ruimte voor meissie om te spelen.

Ik ben de hele week met spullen heen en weer aan het sjouwen, Papa heeft behangen in zijn eigen kamer en de zware meubels heen en weer gesleept. Ik maak me nog druk over een gezellige inrichting van dochters kamer, zoek naar gordijnen, vloerkleedjes, pak dozen speelgoed uit...

En wie krijgt er een bedankje na een stille hint van mijn kant?

Juist. Papa.

Op mij is ze boos omdat ik na een ellenlang bedritueel niet nog even vijf minuten wacht tot ze uitgetreuzeld is. Omdat ik over haar praat op school, met de juf en de ouders, als er weer eens mot is tussen de meiden. Papa is onschuldig, die was vandaag pas weer om acht uur thuis van de bedrijfsborrel.

Potver. Zal het lot van de betrokken thuisblijfmoeder wel zijn.

vrijdag 17 oktober 2014

Moeilijke vragen

Kleuters gedachten gaan vaak een stuk verder dan zijn uitdrukkingsvermogen. Best lastig. Zo vroeg hij me van de week, midden op het overvolle schoolplein "mama, waarom heb jij eigenlijk geen baby in je buik?". Ehm... Tja. "Dát vertel ik je straks thuis wel, als het wat minder herrie om ons heen is", verschafte ik mezelf wat bedenktijd. (Bovendien hoeft de opa van ventje K. niet te weten hoe het met mijn anticonceptiemethodes zit....)

Maar wát hij nu precies wilde weten?  De bloemetjes en de bijtjes? Mijn sexuele activiteiten van de laatste paar maanden? De ins- en outs van het hormoonspiraaltje? De besluitvorming op familie-plantechnisch gebied?  "Wil je soms een klein broertje of zusje?", bedacht ik me ineens. Aan zijn geschokte uitdrukking te zien was dat niet echt zijn de bedoeling. Het ging hem duidelijk meer om het proces dan om het eindresultaat. Hij begon snel over een ander onderwerp.

Gisteren in bed begon hij er weer over. Dat het voor kinderen helemaal niet leuk was om in mama's buik te zitten. Hij bekeek zichzelf, hij bekeek mijn buik en het leek hem niks (en mij eigenlijk ook niet: zeventien kilo aan knokige bewegelijkheid). Ik heb uitgelegd dat baby's voor ze geboren zijn wel heeeeel klein zijn, en dat hun lijfje nog niet áf is. Dat ze niet kunnen overleven buiten die buik

O. Nou, toen had ik zijn aandacht. En hij wilde foto's zien. Van hem in mijn buik, van baby's die nog niet áf zijn. Ik ben allang blij dat de vragen nu gaan over het ontstaan van het leven in plaats van over de dood(*). Ik vind het niet alleen een gezelliger onderwerp, ik heb er ook wat meer ervaring mee. En kan ik veel meer plaatjes van embryo's vinden dan van het hiernamaals.



(*) wanneer? waar ga je dan heen? ehh... mamma weet het ook niet schat... wat schat dan niet goed kan accepteren, dat er iets is wat men niet weet of waar mensen tegenstrijdige ideeen over hebben...

woensdag 15 oktober 2014

Je had het moeten horen

Kleuter, inmiddels een stukje vooruit gelopen mengt zich ook in het gesprek over moeders dat wij hebben, en roep op zijn gebruikelijke volume: "MAAR IK KAN OOK VADER WORDEN!", daarmee de aandacht van een rij wachtende mensen op zich vestigend. Ja, dat kan, denken wij ook.

Maar dan moet je wel een mama voor je kindjes zoeken, zeg ik, en knipoog naar een vader met wat kleine meisjes die naar zoon staat te lachen. De vader is héél erg donkerbruin, mét rastakapsel en verzucht met een enorm surinaams accent tegen mijn kleuterzoon: "Maar dan moet je wel heeel hard werken hoor!"

Je had er bij moeten zijn, het was reuze grappig. (Al begreep dochter de clou niet helemaal en is kleuter wel geschrokken van de waarschuwing...)