dinsdag 25 november 2014

Adventschallenge

Gisteren las ik bij Webkim over de adventschallenge:

"Weggeven en minimalisme, dat is waar de eerste opdracht om draait. Het valt niet mee om in december niet te vervallen in een waas van kopen en hebberigheid. Daarom is het mooi om nu eens de focus te leggen op minderen en weggeven. Uiteindelijk zijn het niet spúllen, die gelukkig maken. En daarom, in de Adventschallenge:
Week 1:
verzamel iedere dag een voorwerp waar je niets mee doet en geef het weg

Vind ik een prima gedachte. Ik houd van opruimen, maar dingen die nog enige waarde zouden kunnen hebben (oude kleren, speelgoed) gooi ik zelden weg maar drop het meestal bij familie, kennissen of in de kledingzak van het goede doel of de Emmaus / tweedehandswinkel.

Aan de andere kant, zo'n challenge, waar ik me vastleg en de hele wereld moet meelezen wat ik dan weggeef en aan wie? Hmh. Ben erg benieuwd naar de andere opdrachten, maar weet nog niet of ik daar ook aan mee wil doen. Dus ik doe dus maar gewoon een beetje onofficieel mee. Moet kunnen.

Vandaag ben ik begonnen, als is dat een beetje een flauw begin. Want vandaag mag ik iets weggeven namens mijn baas (maar hé, dat ben ik dan weer zelf).  Op één van mijn websites staat regelmatig een prijsvraag. Dan mag ik dus in ruil voor wat reclame prijzen weggeven. Vandaag was de einddatum van een van die prijsvagen en heb ik een aantal pakketjes klaarliggen. Voor de - at random gekozen - winnaars, maar ook een extra pakketje met wat kleine kinderspul voor de kindjes van schoonbroer en schoonzus.

Is het iets voor jou, deze challenge?

zondag 23 november 2014

Vanochtend even over zeven uur kreeg ik...


Dit!

En nog twee zelfgemaakte kettingen (met zilveren hartje en zilveren klavertje vier), badparels, krasloten en een paar dikke vette diamanten voor in mijn zesenveertigjarige oorlellen.

En heel veel kusjes en knuffels. 

Hoera! Blij met mijn schatten en schatjes.

maandag 17 november 2014

Minitijger

Zondagochtend vroeg vond hij dit in zijn schoentje:



Huh? Maar die wilde hij niet. Dat is een tijger, dat is eng. Wel lekker warm en zacht ja, maar hij ging hem toch niet aan doen. Zei hij.

Later op de dag, veel later, na het bad en de pyjama was daar toch opeens een heel lief schattig tijgerwelpje.



Het bleek echter geen heel onschuldig tijgertje, want binnen no time had hij ál zijn lieve knuffels opgegeten en een hele dikke buik.


En toen we 's avonds voor papa- en mamabedtijd nog heel even een rondje langs de kinderkamers maakten zagen we geen lief klein kleutertje in pyjama in bed liggen, maar een lief slapend tijgerje. Wederom met een overvolle buik.

Ik heb toch maar even, á la het sprookje van de wolf en de geitjes, de tijgerbuik opengeritst en de olifanten, giraffen, lieveheersbeesten en kikkers bevrijd. Slaapt ook wel zo lekker voor het tijgerwolfwelpje.