Voornemens en de woordeloze woensdag

Ik doe er niet aan mee vandaag, aan de woordeloze woensdag. Waarom zou ik? Morgen krijgen jullie een plaatje van me. Of anders vrijdag.

Zo doe ik ook nooit aan dierendag, vind ik mijn moeder gewoon het hele jaar door lief en koop ik wel eens bloemen maar die geef ik dan in ieder geval nooit op moederdag. Ik stoor me elk jaar weer aan mensen die opeens met kerstmis over vrede gaan praten, vind ik het onzin om precies op 31 december te overdenken wat dit jaar ons gebracht heeft al vind ik stiekum de jaaroverzichten van het nieuws dan wel weer leuk. en om op 1 januari te beginnen met goede voornemens. Waarom niet gewoon op het moment dat je ze verzint? Of zeg, een weekje, als dat beter uitkomt?

Nu ik het er toch over heb, ik weet wel een paar dingen die ik heel graag zou willen gaan doen. Een hele lijst. Van dat ene boek dat ik nog eens moet lezen tot grote veranderingen in mijn karakter, ahum. Maar om het even uitvoerbaar te houden begin ik er met één, een hele concrete: ik ga gezond eten en niet meer (zoveel) snoepen. En ik begin NU.

En jij? Wat heb jij jezelf voorgenomen te gaan doen, in de zeer nabije toekomst? (En ik ga niet controleren of en wanneer je ermee begint, dus schrijf maar gewoon op wat je nou nog eens echt graag van jezelf gedaan zou willen krijgen).

De bijwerkingen

Hoe het ging het prikken, vroeg iemand hieronder. Nou. Het prikken zelf ging prima, dochter was echt superrrrr stoer.

Maar een uurtje na thuiskomst barstte het los... ik weet niet of het aan de geimplanteerde nanochips ligt of aan het tijdstip waarop ze uiteindelijk haar bed in werd geduwd, maar het woordje "pittig" was inmiddels een behoorlijk understatement geworden. De peuterpuberteit en de gewone puberpuberteit in een half uurtje samengevat. (Ik ben NIEHIET MOEEEEEE, - wrijf in ogen, gaap - ik wil NIET naar bed, weeeeeh, papa moet dit, mama moet dat, dat is STOM, JIJ hebt geen gelijk het is zoooo en niet zoooo. Herkenbaar?)

Gelukkig werd ze daar zelf zo moe van dat ze uiteindelijk toch is gaan slapen. Anders was ik het plakband van Ilse even geleend....

We doen het NIET

Eerste en laatste werkdag van deze week zat er weer op, thuis trof ik twee zoete kinders, een baby die om en om geslapen en gehuild had, en een papa die, tja hoe zal ik het omschrijven. Het was zwaar geweest vond hij. Maar hij was tevreden dat Q. ein-de-lijk weer eens een hele fles dronk. Na heel veel weigeringen en droge luiers de afgelopen dagen. Hoezee.

En toen moesten we beslissen. Wel of niet naar het prikfeestje? Even gebeld met de priklobby Mexicaanse griepvoorlichters van Postbus 51. Als kindje geen 40 graden koorts had moesten we maar komen.

Toen even zelf nagedacht. Was deze griep nu Mexicaans of niet (hij heeft alle symptomen op heel heel hoge koorts na, maar hoge koorts is ook goed toch?) Moeten we een ziek kindje dat net herstelt gaan inenten? Wat is de kans op bijwerkingen van het vaccin tegen de kans dat hij hem (nogmaals) krijgt en daar dan extreme last van zal hebben? Een uitziekend kindje op bed laten liggen om 19 uur 's avonds of toch maar ophouden en gezellig meenemen naar het prikfeest prikken in de grote sporthal?

We doen het niet, besloten we. Niet voor baby Q.

Wel voor Roosje. Die heeft een ochtendje last gehad van buik en spuuglust, maar of dat nou Mexicaans was?? Bovendien is zij vier, nu niet ziek, en ach. We doen het maar.
Roosje keer even zuur bij het vooruitzicht op een prikje, maar werd daarna heel enthousiast voor dit uitje. Lekker met papa op stap, na bedtijd! Schoen zetten vanavond (Sint is weekhartig, het mocht nu zomaar doordeweeks). En bovendien deed het geen pijn, en was ze stoer, zei ze zelf. Wat een meid he. Daar kan de rest van die sporthal nog wat van leren. Hoop ik. Ik wacht de verhalen zometeen wel af.

Zeer respectabel

Dames, heren, jullie wisten het natuurlijk al, maar (tromgeroffel) vandaag ben ik jarig!

Hoe oud ik geworden ben? Ach, leeftijd is niet relevant. Vintage is ook hip. Bovendien is het maar hoe jong je je voelt. Zo loopt mijn geestelijke leeftijd nog steeds ver achter bij die van mijn lichaam. Maar niet getreurd, kijk eens wat een prachtig cadeau ik gekregen heb? Het was even zagen en plakken en knippen, maar DIT zag ik toen ik vanmorgen in de spiegel keek. Precies zoals ik altijd was. Eh, altijd al heb willen zijn.

Mooi he.

Dan hier voor jullie nog wat drankjes:

Zo. Alsjeblieft hoor. Ik weet ook niet wat het is, maar geniet ervan. Mijn bankrekeningnummer is 293T47F70123877828222. Voor als je je cadeau niet in het reactievenstertje hieronder kwijt kunt (-:

Zeven maanden

Leuk, oude fotoboeken doorbladeren doorclicken. Hieronder een Roosje met 7 maanden. Ze wilde echt niet meer op haar rug liggen in de kinderwagen, ging steeds zelf zitten om maar niks te hoeven missen van wat er gebeurt in de wereld.


En dan Janick, 7 maanden. Nooit rust in zijn kont. Het kruipen ging al lekker rond die tijd dus klaar voor een nieuwe stap. Hier staat ie aan de tafel.


En dan Quintijn. Ook 7 maanden. Need I say more?

Sorry Q. Beetje vals van mama he. Jij doet ook heel erg je best hoor, en met je neus op de grond en je billen in de lucht is het best lastig vooruit komen (-: Bovendien zijn papa en mama maar wat blij met zo'n rustig derde kindje!

Wat zijn ze lief he, alledrie. Nog een fotootje dan.

Zielig

Baby Q. was toch wel ziek, de afgelopen dagen. Koorts, slap, veel slapen en heeeeel zielig huilen. Hij keek als een zielig droppie uit zijn oogjes. Sinds gisteravond is de koorts weg, kijkt hij een stuk alerter, "praat" weer en wil weer spelen. Alleen hoest hij en is hij ontzettend hees. En, waarschijnlijk door de keelpijn, hij wil niet drinken, of maar een heeeel klein beetje. Zielig!!
En zijn luiers zijn droog. En daar maak ik me dan weer zorgen over. Want ik weet wel een paar trucjes (zoals waterijs), maar die werken niet bij baby's.

En als ik me dan toch zorgen maak, dan ga ik gewoon even door. Want afgelopen week bij de schoolarts, bleek de lengte-groeicurve van Janick wederom een knik naar beneden te vertonen. Voor de tweede of derde keer. Dus ik heb een verwijsbrief voor de huisarts. Weet niet wat die gaat zeggen, of welke groente hem helpt net zo lang als zijn papa en mama te worden, maar ik vind het zielig. Zielig dat hij weer naar een dokter moet (die blik toen ze het hem vertelde, dat hij niet zo best groeide en er nog iemand anders naar hem ging kijken) en ook zielig dat hij nu al bijna de kleinste van zijn klas is terwijl hij zo graag groot en sterk wil zijn...

En daar ligt mama dan ook weer wakker van 's nachts en als ze dan ligt te draaien en te puffen in bed om in slaap te komen, dan voelt ze papa's pookje, wat inmiddels wel een heel ingeburgerd woord in blogland is geworden, maar desalwelteplus niet best voor de nachtrust!. Zielig he.

Ps. heb uit alle macht liggen denken of er op het moment ook iets is dat zielig is voor Roosje, maar ik kan helemaal niks verzinnen. Dat is pas zielig!

Voor onze oudste zoon

Die Rodin, dat was een handig ventje. Kon ook mooie dingen maken vond ik altijd al. Maar wat ik extreem knap vind is dat hij zo ver in de toekomst kon kijken en onze oudste zo treffend heeft uitgebeeld (oke, we moeten de kleine sprinkhaan nog even wat bijvoeren voor hij zo breed is, maar verder...)

Meester P. kwam gisteren met de vergelijking. Als zoon niet aan het rennen of het springen is zit hij zo. Voor zich uit te staren, te dromen, te denken aan God weet wat.

Soms gaat de vrije hand naar zijn haar om daar kleine staartjes te draaien.

Het rekenboekje en het taalboekje dat gisteren mee naar huis kwamen (uit, afgemaakt, of zoals achterin door hemzelf geschreven stond "jaklar") toonde een kleine blik in zijn gedachtenwereld. Wát hij had gedaan aan oefeningetjes was prima, hij snapt het maar al te goed zelfs al luistert hij maar voor de helft naar de instructies. De andere helft van het schriftje stond volgetekend met droedels, monsters, vissen, ongebrijpelijke figuren en teksten. Want jezelf een beetje creatief uiten, dat is ook belangrijk. Dat begreep Rodin ook al.

Over de vaccinatie en de timing

Plof. Daar lag ie dan eindelijk in de brievenbus, de uitnodiging waar ik al een hele tijd zenuwachtig naar uitkeek. De uitnodiging voor de Mexicaanse, pardon, Nieuwe griep. Waarom mag ik eigenlijk geen Mexicaanse meer zeggen? Is dat net zoiets als Negerzoenen die geen negerzoenen meer mogen heten? Ik luste ze toch al niet, maar nu koop ik ze helemaal nooit meer.

Ik heb me dus toch flink laten meesleuren door alle stress rondom die griep. Ben de hele zomer bang geweest voor die Mexicaanse die nu dus opeens Nieuwe heet. En toen het bericht bekend werd dat er werd geent, heb ik me natuurlijk ook weer zorgen gemaakt of zo'n vaccinatie dan niet gevaarlijk was. Maar, al met al, ik was blij. Twee van de drie krijgen het in ieder geval NIET, die gevaarlijke griep, dacht ik. Want ze worden ingeent. Hoezee.

Maar dat was een week geleden. Inmiddels zijn zowel zoon als dochter een (het?) griepje verder. Voelt de baby warm aan, slaapt hij veel en huilt hij meer dan anders. Ik vermoed een beetje dat die vaccinatie wat aan de late kant is.

En om het helemaal qua timing mooi af te maken las ik in het schema wanneer mijn kindertjes aan mogen treden. Dat gaat op postcode, want het is natuurlijk een behoorlijke grote club, en ze kunnen niet allemaal op woensadgmiddag 13 uur, dat snap ik ook. Maar dinsdagavond om 20 uur? Een uur na beddtijd van de twee kleintjes. Zeker in deze donkere tijden waarin kindjes moe zijn en chagerijnig worden, en slaaptekort al snel leidt tot extra vatbaarheid voor griepjes.

Dus eh... ik denk er nog even over na.

Japanse koe

Hier op het werk doen ze aan stoelmassages. En elke werknemer die dat wil mag zich af en toe laten masseren. De site van het bedrijf dat de masseurs levert heeft er een prachtige tekst bij bedacht. Naast een hoop bla-bla bedoeld voor managers die de boel moeten betalen wordt ook beschreven waarom deze massage goed werkt. Drukpunten, energiebanen, aarden. Jaja. Maar ik sta daar eigenlijk nou net niet om bekend, dat ik gevoelig ben voor dit soort theorien. Een beetje strijken en kneden daarentegen, daar houd ik wel van. En zeker op kosten van de baas, in werktijd.

Dus. Daar zat, euh, hing ik dan weer vandaag. Met mijn kop op een schoon papiertje en mijn neus door het gat in de hoofdsteun. En ik kan niet anders zeggen, mén, wat werkt het goed. Wat is het fijn om even helemaal je hoofd leeg te maken, je over te geven aan de handen van de masseuse en je lijf eens goed te voelen (want dat vergeet je als je te druk bezig bent met diep nadenken achter je toetsenbord. Pas als je naar huis gaat voel je de vage kramp in je nek en stijve rug).

Die masseuse, die prikt fijn met haar puntige ellebogentussen je schouderbladen, trekt je armen uit je lijf en timmert vervolgens met veel lawaai met de zijkant van haar handen op je rug. Een beetje alsof je een biefstuk bent. Zo'n dure biefstuk, die nog niet dood is. Hoe heten ze ook alweer, die japanse koeien die hun leven lang gemasseerd worden zodat ze extra lekker vlees produceren?

Ik maak me, dit opschrijvend, opeens wat zorgen over de goede bedoelingen van de directeur die ons allen deze bedrijfsbrede massage in het leven heeft roepen. Ongeveer tegelijk met het bekend maken van de reorganisatieplannen waarbij er zoveel mensen moeten verdwijnen. Het zal toch niet??? Maar ach. Zelfs die zorgen verdwijnen na een kwartiertje op de stoel.

Maar waarom dan?

Ik hoorde op de radio een interview met iemand die verstandelijk gehandicapten mensen met een kinderwens begeleidt. Haar eerste vraag aan een stel met kinderwens was altijd WAAROM ze eigenlijk een kind wilden. Eigenlijk best een logische vraag. Maar best een moeilijke. Ik moest er zelf even diep over nadenken. (Niet dat ik er spijt van heb hoor, in tegendeel)

En jij? Even los van of je al dan niet hebt, en moeder natuur meewerkt als je besluit dat je het wel graag wilt:

WAAROM wil(de) jij (ooit) kinderen hebben? Of, als je ze niet wilt, waarom niet?