zondag 1 maart 2015

Baaldag

Weet je waar ik slecht tegen kan? Tegen egoïsme. En vooral ook tegen egocentrisme. Tegen opscheppers. Tegen mensen die stiekem doen. Tegen oneerlijkheid. De ander de schuld geven van jouw fouten (in dit geval een taxibedrijf voor behoeftige bejaarden groot bedrijf, dus die krijgen fijn een klacht ingediend). Tegen te laat komen. Roddelen. Smakken.

Tegen chagrijnige kinderen die niet uit bed komen omdat ze geen zin hebben dat te gaan doen wat er op het programma staat.

Maar ook vooral tegen mijn eigen snel geïrriteerde humeur van vandaag. En gisteren, En vorige week. Waar ik de afgelopen honderd jaar altijd overal de goede bedoelingen doorheen probeer te zien of mijn schouders ophaal en irritant gedrag negeer, kan een lullige opmerking me nu een halve dag uit mijn humeur houden. Heeft een kind last van een (peuter dan wel puber)puber bui, dan erger ik me daar aan. Lang voorbij het punt dat zij alweer vrolijk zijn.

En dat is niet goed.

vrijdag 27 februari 2015

Nieuwe fase

Zoon is 12 geworden. Niet alleen de kalender, ook zijn lichaam en geest zijn er helemaal klaar voor. Hij pubert, hij giechelt. We hebben - eindelijk - zijn toestemming om het contract met de NSO op te zeggen en hij is aangemeld voor het voorgezet onderwijs. Zijn jongensfietsje wordt binnenkort omgeruild voor een herenmodel. 

Gelukkig hebben we nog even een half jaartje groep 8, met feestjes en musicals en oja, die cito toets, om rustig aan het idee te wennen dat er straks serieus gewerkt moet gaan worden. . 

Dochter is pas 9 maar doet soms al vrolijk mee met het gepuber, en jongste zoon roept om de haverklap dat hij ná de zomervakantie (eindelijk) in groep 3 mag beginnen. 

Een nieuwe fase is aangebroken. Ik denk dat ik voorlopig maar even een pauze neem om me te bezinnen op het hoe of wat van het bloggen. 

zaterdag 14 februari 2015

Romantiek

Mijn facebook ontploft van de cadeautjes die mensen hebben gekregen. Of de met hartjes versierde knutsels die ze hebben gemaakt. Het schijnt Valentijnsdag te zijn. Een dag waarop je je geheime liefde een anoniem berichtje mag sturen om te laten weten dat je van hem of haar (denkt) te houden. Leuk idee, vond ik wel. Zeker toen ik járen terug nog jong en hopeloos verliefd was.

Nu ben ik al weer zo'n jaar of zeventien in het bezit van een man. Hij woont in mijn huis, eet aan mijn tafel, ligt in mijn bed en samen kijken we 's avonds op de bank naar thrillers op Netf.lixx. Leuk hoor. Ben blij met hem. Maar hij stuurt me geen Valentijnskaarten (meer). En doet al helemaal niet mee aan het kopen van roze of rode gekleurde hebbedingetjes. Net zo min als dat ik met moederdag een cadeau van hem krijg heeft hij vandaag geen enkele moeite gedaan op dat gebied. En een bos bloemen heb ik in al die jaren maar een keer gehad.

Wat niet wil zeggen dat hij niet romantisch is. Maar dan wel op zijn manier, en wanneer hij zelf de tijd rijp acht. In mooi gesproken of geschreven woord of in daad, en het mag ook wat kosten. Lieve briefjes, mooie verhalen. De ketting met zelf verzonnen symbolische betekenis die ik kreeg toen ik voor het eerst zwanger was. De armband die ik kreeg bij de geboorte van dochter, vol bedels met verwijzing naar haar. De armband vol draken bij jongste... De allereerste ring, lang voordat de wereld mocht weten dat.. Mijn eerste cadeautje. Goed bedacht en goed getimed. En eigenlijk waardeer ik dat veel meer.

Al was een stuk chocola, in de vorm van een hart of desnoods een paashaas, best lekker geweest. Wie weet morgen!