Verborgen schatten

Ik houd van lezen, eigenlijk van alles wat los en vast zit, en ben al sinds de steentijd lid van de bibliotheek. Heerlijk vind ik dat, geen moeilijke keuzes over wat wel of niet mee te nemen, gewoon met een stapeltje boeken onder je arm- zonder te betalen- naar huis en daar beginnen met lezen. (Ik pak dus ook regelmatig boeken waarvan ik thuis na een paar regels opeens weer weet: die heb ik al eens gelezen.) Ander voordeel: je houdt ruimte genoeg over in je boekenkast omdat je ze fijn weer terug mag brengen na een paar weken.


Nu is elke bibliotheek anders. De bieb waar ik de laatste paar jaar heen ging was er een die zich vooral richtte op de wat oudere dames uit het dorp waar onze Vinex overheen is gedonderd, geloof ik. het merendeel van de boeken valt dan ook in de categorie historische romans/familiedrama's. De nieuwe grote bieb die ze onlangs hier in de buurt hebben neergezet is modern, groot, anders. Ze hebben een gigantische jeugdafdeling, vol leuke hoekjes met stoeltjes en pc's met spelletjes zodat ik vooral de hele tijd mijn peuter aan het opsporen ben en nauwelijks tijd heb om uit te vogelen hoe de grote-mensen-afdeling in elkaar zit. Eigenlijk kan ik daar gewoon nooit vinden wat ik zoek, dus óf ik grijp op goed geluk wat uit de bak "net ingeleverd" of ik reserveer van te voren. Het voordeel van reserveren is namelijk dat de bak "reserveringen" dicht bij de uitgang staat én de boel gesorteerd staat op achternaam van de lener. En die naam weet ik me dan meestal nog wel te herinneren.

Afgelopen week bezocht ik deze nieuwe bieb een keer met mijn 82 jarige moeder in plaats van met mijn 2 jarige peuter. Dat gaat ongeveer net zo langzaam, maar ze volgt stukken beter: ik hoef niet steeds bang te zijn dat ze zomaar naar buiten rent of ergens flapjes uit boeken gaat zitten trekken. Mijn moeder was er voor het eerst, en wilde van mij weten waar de boeken stonden die ze zocht. Euh... dus euh... tja. Zij heeft mij Ik heb haar alle hoeken van de bieb laten zien. Zij blij en ik blij. En nog blijer, want tot mijn grote verbazing stuitte ik zomaar op een hele muur vol met ... science fiction boeken!

Wow, een heuse verborgen schat. Want wat heb ik die gemist zeg, besefte ik opeens toen ik ze weer zag. Vroeger las ik alles van de echte sf schrijvers: Heinlein, Asimov, Arthur C Clarke... maar na de laatste verhuizing bleek mijn nieuwe bieb (het dorpsbiebje dus) dat allemaal niet te hebben, hooguit wat slappe fantasy (en daar houd ik dan weer niet van). Ik dacht zelfs - nogal naïef - dat ze ze tegenwoordig niet meer maakten, echte sf. Of niet in het Nederlands vertaalden. Maar dus toch. Joepie. Met dank aan onze nieuwe bibliotheek, euh, aan mijn moeder.

Volgers gezocht

Vandaag niet, gisteren niet. Eigenlijk het hele weekend al niet. Ik heb geen zin, geen fut en vooral geen inspiratie. Facebook, Twitter... ik log in en doet het snel weer weg, het kan me niet boeien. (Op dat ene berichtje na, dat het een half jaar geleden is dat hij de strijd opgaf tegen de k.anker) Mijn blog lonkt ook, maar ik weet echt niet wat ik er op moet schrijven. Zelfs het lezen en reageren bij anderen komt er niet van. Nou ja, mondjesmaat. En dat blijkt mijn redding, want opeens was daar een idee voor een blog. Een heuse tip, mét link:

Ik heb een kersverse blogster ontdekt, die elke dag leuke stukjes op haar kersverse blog schrijft. Ze is nog maar net begonnen (kersvers dus, zeg maar), dus misschien dat jullie het even over het hoofd hebben gezien. Ik zou niet weten waarom ze anders nog maar zo weinig volgers heeft en zo weinig reacties krijgt. Even kijken dus:  http://bastabimbi.blogspot.com

En nu ga ik weer heerlijk verder met gewoon een beetje achter peuter aansjokken en vergeten al zijn mooie, lieve en grappige uitspraken te noteren. (Het zijn er ook zoveel tegenwoordig, ik weet nog dat ik gisteren hard lachend over straat liep, maar wát hij nou precies had gezegd?!) 

Beestjes!

Metamorfose in uitvoering

Blogde ik laatst over een gevalletje pissebed , de oplossing lag natuurlijk voor de hand. Peuter zónder luier = grote jongen ==> grote-jongensbed. Nu hebben we hier niet helemaal toevallig zo'n grote jongens peuterbed staan. Het peuterledikantje waar grote broer in geslapen heeft in zijn tijd. En ik zelf ook nog trouwens, lang lang geleden, toen ik nog onder de één meter dertig was. Toen was het bedje paars, nu is het unisex zilverkleurig, voorzien van nieuwe bodem en schoon matras en superfijn dekbedje. Prima oplossing dus, peuter mag ook in dit mooie erfstuk. Er is echter nog één probleempje, het staat nu op de kamer van zus die er elke nacht lekker in slaapt!

Zus is de beroerdste niet: ze wil haar bedje best afstaan. Maar dan moet zij natuurlijk wel ge-upgrade worden naar een grote(re)-meisjesbed. We zijn al een tijdje aan het kijken, op internet, of in de spaarzame kinderloze uurtjes zelfs in échte winkels waar je aan spullen kunt voelen en ruiken. En we zijn er uit. Zoiets gaat het worden:





Een wit gelakte hoogslaper, met breed bureau, kastje, stoel. Een matras, een molton, een dekbedovertrek:




En nog veel meer kapstokjes, pennenbakjes, opruimdozen, spiegeltjes en kraaltjes om de boel een beetje aan te kleden natuurlijk. Dus ik kijk en ik speur en stapel alles op in een donker hoekje. Want wát er precies wordt ingekocht is voorlopig groot geheim voor dochter. Met dochter winkelen is namelijk wel heel gezellig, maar het duurt een eeuwigheid, en je komt altijd thuis met dingen die je eigenlijk niet had moeten kopen. Dus hebben we project "metamorfose" bedacht. Dat wil zeggen, ik heb haar het e.e.a. gevraagd en nu kopen wij zelf in, maken het helemaal af en leveren het ongetest op (het lijkt wel een it-project, achteraf is er dus ook géén mogelijkheid om nog iets anders te willen dan in het eerste gesprek aangegeven). Over een week of acht (!) als het bed er is lenen we dochter een dagje uit en als ze weer thuis mag komen is haar kamer *n i e u w* anders en natuurlijk superhip vet meisjesachtig stoer en lief en alles wat ze maar wil zodat ze ooo en aaaaa kan roepen terwijl wij de filmcamera op haar gezicht houden.

En nu nog even een babykamer verkopen wegens overbodig.

Er zit iets in de lucht denk ik

Als ik er nuchter naar kijk is er vandaag niets beter of slechter dan gisteren. Het leven gaat zijn gangetje. Er is feitelijk niets bijzonders te melden. Maar toch is er iets anders, ik voel me anders. Goed, beter nog:  ik ben niet mijn normale rustige opgewekte zelf, maar meer en anders. Ik lijk verdorie wel verliefd! Als ik een lammetje was zou ik in de wei gaan huppelen en springen. Nu loop ik maar een beetje stom te grijnzen naar ouwe mannetjes en moeders met kinderwagens. 

En waarom dan? De zon schijnt niet eens! Ik die altijd alles wil weten van het hoe en het waarom, zelfs dat interesseert me nu even niet. Ik ben gewoon zo gelukkig met het hier en het nu. (Morgen weer?!)

Hulpouder

De groep van dochter (groep 3/4, kinderen van zes tot en met acht jaar) had een uitje. En ik mocht mee als één van de hulpouders. Leuk!

Vanmorgen bleek ik echter niet één van de zéven gewenste hulpouders, maar slechts één van de twéé. Zodat de oorspronkelijke taakomschrijving ("rijd met je auto een stuk of vier kinderen naar de plaats van bestemming") werd vervangen door "zorg dat alle dertig kinderen in flink tempo en zonder ongelukken naar de plaats van bestemming marcheren". Goed. Ik ben de beroerdste niet, en het regende maar een klein beetje. Volgens de juf waren de kinderen niet van suiker, over mij deed ze verder geen uitspraken.

Bij het verlaten van het schoolplein liepen ze allemaal braaf twee aan twee, handjes vast, blij en vrolijk en goed luisterend naar de begeleiders. Een kwartier later begon een aantal onvermoeibare jongetjes wat te keten, in lantaarnpalen te klimmen, belletje te lellen, verkeersagentje te spelen... Een aantal meisjes had het zwaar, want het was toch wel érg ver lopen. En het ging zo hard. En ze hadden hun loopschoenen niet aan. En Felientje had ook al zo onaardig gedaan 's ochtends toen ze Maribelle niet in haar rekenboekje mee liet kijken. En Sandra had gisteren tegen Amber gezegd dat Lotte eigenlijk gewoon DIK was. Zei Amber net tegen Lotte.

En toen moesten we nog een kwartier.

En ach, dat hoort er allemaal bij. Eigenlijk ging het allemaal gesmeerd. Ze zijn er allemaal gekomen, op tijd, zonder grote verwondingen. Het was een leuke voorstelling en ook de terugweg ging prima.

Maar herinner me de volgende keer aan wat elke moeder met hulpouder-ervaring weet (ik ook, maar was het  even vergeten): ga NIET naast je eigen kind lopen. Dat kind dat bij juffen en andere moeders wél prima hard en ver lopen kan, altijd grappig en gezellig doet en niet zo snel zeurt. Dat kind dat nu opeens je hand vast wil houden en eigenlijk helemaal niet meer zo op je eigen kind lijkt.

Ongetwijfeld denkt kind hetzelfde van haar moeder: dat gekke mens dat zich opeens inbeeldt dat ze tijdens zo'n schooluitje een surrogaatmoeder voor al die andere kinderen zou moeten zijn. Gek gedoe.

Opgave 1 (met bonus)

Probleemstelling: 

- Peuter is overdag zindelijk. Dat gaat prima. Hij trekt zijn onderbroek zelf uit en plast op het potje als dat nodig is. (Helaas nog niet op die grote wc, maar dat is opgave 4 van dit tentamen)  
- Peuter vindt luiers niet zo fijn meer.
- 's Nachts moet peuter ook nog wel eens (heel veel) plassen.
- Peuter slaapt in een ledikantje met spijlen en kan daar zelf niet uit klimmen.
- Peuter kan wél zelf zijn luier uittrekken.

Vraag:

Hoe ziet peuters bed eruit als mama hem 's ochtends komt halen? Hoe ruikt het? Hoe voelt peuters rugje en buikje? Wat kreunt zegt mama als ze merkt dat het weer zover is en wat gaat ze dan direct maar doen?

En voor de bonus:

Een structurele oplossing is gewenst. Wat zouden ze kunnen doen om dagelijkse herhaling te voorkomen? voordat het hele huis naar apenhok ruikt?  

Negen jaar

Gisteren negen jaar geleden werd er een baby op mijn buik gelegd (de mijne, eerst zat hij in mijn buik, toen werd hij er met grof geweld uitgetrokken en tussen mijn borsten gelegd). Ik keek naar hem en ik vroeg me af wat het voor een kind zou zijn, hoe we het de komende jaren zouden gaan doen zo met elkaar. Vijf minuten later was ik  verliefd. En nog steeds.

Hij is lief, hij is intelligent en altijd vrolijk. Creatief, al zijn de bijzondere ideeen in zijn hoofd vaak indrukwekkender dan de uitvoering. Hangt hij liever de clown uit dan een serieus gesprek te willen voeren. Hij heeft een geweldig gevoel voor humor, hij snapt zelfs de subtielste grapjes en is dol op het bizarre. Hij denkt diep na over de dingen, maar praat daar zelden over. Kan helemaal opgaan in zijn eigen wereld en ziet of hoort dan niets meer wat er daarbuiten gebeurt. Hij speelt leuk met zijn zusje en is superlief voor zijn peuterbroer.

Bescheiden en wat verlegen soms, hij vraagt zelden en wordt dus ook wel eens overgeslagen of niet voor vol aangezien (Mammalien, zelf de kunst van het zich onzichtbaar maken al op jonge leeftijd machtig, vond dat op de lagere en middelbare school altijd wel handig, maar is er nu van overtuigd dat zoon dat toch maar beter niet moet doen...) En hij houdt niet van opscheppen. Dus dat doe ik dan wel voor hem. Vanmiddag op het kinderfeestje was hij de beste klimmer van allemaal, kijk maar:

Als je toch bezig bent...

... knip dan ook maar lekker door, zei ik nog.

Ná en vóór.

Ik ben

Midden in de voorjaarsvakantie van school had Mammalien ook een dagje vrij. Even weg van het driestemmig kinderkoor ("mamma, mag ik / kun jij / kijk eens wat ik .. , maaaamaaaaaaa..."). De kinderen heb ik aan de goede zorgen van papa-lego-lien achtergelaten.

En waar kan ik beter de Caro onder de Mammalien uit proberen te halen dan in het hete stoombad, de warme droge sauna, een heel klein beetje met mijn grote teen bikkelhard onder de koude stort en bijkomen in het kruidenbad? Tussendoor hebben we natuurlijk ook gezellig gekletst, lekker gegeten en gedronken en geluierd. Heerlijk.

Weer helemaal mens, zij het een beetje een rozige en met niet gekamd haar, draaide ik einde van de middag mijn voordeur weer open. Het vrolijke gezichtje van het blauwogige peutertje begon opeens helemaal te stralen toen hij me zag en hij rende met wijd open armen op me af: "Hé! Mamaaaaaa!" "Ahh.. Josa(*)" "Mama!" "Josa!" "Mama!" "Josa!" "Mama!" "Josa!" "Mama!" "Josa!" "Mama!" "Josa!" Knuffel en zoen.
Dan glipt hij van mijn schoot en pakt mijn hand: "Mama pelletje pelen?"

Mama is weer thuis.

(*)nee zo heet hij niet, maar ooit noemde hij zichzelf zo en het rijmt zo leuk op mama