dinsdag 19 augustus 2014

Over hoe ik niet naar de kapper ging

Vijf minuten te vroeg- ik moest nog even ergens anders langs, en dan is het lastig timen - stap ik bij de kapper binnen. Ik ga al jaren naar hetzelfde zaakje in de buurt. Wil je een superstrakke ingewikkelde coupe geknipt hebben zou ik persoonlijk een andere zaak zoeken, maar kleuren doen ze prima en niet te duur. Bovendien kennen ze mij en vooral mijn haar, en dat scheelt een hoop uitleg.

Er staat één kapster vandaag, de ervaren meiden die me vaker helpen zijn kennelijk met vakantie. Een heel jong meisje met een arrogante blik op haar muiltje staat een vrouw van mijn leeftijd te knippen. Het gesprek dat ze voeren doet mijn tenen krommen. Het nét puber-af meisje heeft verhalen over haar moeder, de klant probeert er wat levenservaring tegenaan te gooien en de boel wat te vergoeilijken en te verzachten. Gelukkig heb ik mijn boek bij me.

Wanneer de klant is uitgelaten ben ik aan de beurt. Denk ik. Zij verdwijnt echter zonder iets te zeggen naar achter. Even later brult ze me toe dat ze er zó aankomt. Ik verdenk haar ervan een gevulde koek achterover te drukken, daar in het donker. Ik kijk in de spiegel en bedenk dat het nog helemaal niet zo heel erg is eigenlijk, dat haar. Maar ik blijf braaf zitten en pak er een Margriet uit de leesmap bij.

Ik zit net in een verhaal over een getrouwde man die zoveel lekkerder in zijn vel is gaan zitten nadat hij een buitenechtelijke relatie was begonnen, toen ze dan toch nog op kwam dagen. Tien minuten te laat. "Hightlights, toch?", zegt ze ongeinteresseerd. Ja, inderdaad. De uitgroei, en wel door het hele haar, dus niet alleen dat ene plukje aan de voorkant wat zij van plan was. Haar ogen vielen uit haar hoofdje. Maar dáár had ze geen tijd voor! Ze had gerekend op een half uurtje, en dan is het ook nog eens (tegelijkertijd?!) de enige pauze van de hele dag.

Ik weet genoeg. Dankbaar met dit excuus ontdoe ik me van cape, schiet snel in mijn jas en mompel dat ik het later wel weer een keer zal proberen. Nee, bedankt, een stukje verven hoeft ook niet. En laat die nieuwe afspraak maken maar even zitten. Ik bel zelf wel, later deze week. Een keer. (Als de vaste kapsters weer terug zijn).

Ze verontschuldigt zich nog een beetje. Soort van. Want het was eigenlijk allemaal de schuld was van de persoon die de telefoon aangenomen heeft en de verkeerde planning heeft gemaakt.

Waarvan ik dan weer vrij zeker weet dat zij dat zelf was.

zondag 17 augustus 2014

Hangerig

Ik vind het wel genoeg zomervakantie zo. Was het in het begin van de vakantie voor de kinderen nog even wennen aan het vakantieritme en stonden ze elke ochtend te springen om activiteiten te gaan doen, nu is het vaak lamlendigheid troef. Het weer speelt ook niet echt mee natuurlijk. Buiten is alles nat, ook als het even niet regent. Een dagje weg doe je dan niet zo snel, de overdekte uitjes (musea, winkelen) vinden de kinderen een stuk minder interessant. Pappalien is er na vier weken zomervakantie achter dat full-time thuis zijn bij de kinderen een stuk arbeidsintensiever is dan gedacht en trekt zich als het even kan in zijn eentje terug achter zijn pc of doet een of ander hobby-knutseltje. Vandaag was het weer zo'n bankhang dag, veel animo om iets te gaan doen was er niet.

En daar ben ik zooo slecht in. Ik kan zelf zeer slecht lang stil zitten - wordt altijd een beetje verdrietig als er te lang niets gebéurt -  en het irriteert me ook als anderen niets doen. Het kriebelige gevoel dat ik ook altijd heb rond de kerstdagen, te lang binnenshuis op een kluitje niets doen met donker weer buiten, beh! Ben uit pure ellende dus maar keuken en badkamer gaan poetsen, een klus die ik meestal bewaar tot ik alleen thuis ben, maar he.. dat gaat nog twee weken duren. En dochter ("ik wil wel weer naar school, ik verveel me") en ik hebben samen haar kamer lekker uitgemest.

Jongste, die ook nogal baldadig wordt van zo'n dag hangen en weinig aandacht krijgen, heeft bedongen dat we morgen maar weer eens uitgebreid gaan waterglijden zwemmen. Prima. Dan doen we nog een keer een bioscoopje voor de oudste twee, en misschien zijn er ook al wel weer wat vriendjes van vakantie terug. We moeten nog wat schoolspullen kopen, nog wat rubber laarzen en regenjassen voor de laatste week zomervakantie waarin de oudste twee vijf dagen kindervakantieweek hebben...

En voor je het weet is het weer om, die zomervakantie. En dan ga ik het vast missen.


vrijdag 15 augustus 2014

Los

Kleuter, niet bekend staande om zijn motorische kwaliteiten ende evenwichtsgevoel, kreeg ineens de geest en stemde toe in het project "zonder zijwieltjes". Ik zette hem dus op zijn rode, iets te kleine fietsje waar de zijwieltjes van af waren gehaald. Met zijn voetjes vlak bij de grond en mijn handen onder zijn okseltjes. Ik bedoel, met een lange sjaal om zijn borstkastje en het uiteinde stevig in mijn hand. (Au, zei de rug, en dreigde er de rest van de vakantie mee op te houden als ik niet heel snel de truc met de sjaal toe zou passen...)
Grote zus ging mee en overlaadde hem met nuttige tips en aanmoedigingen.

We deden het drie keer in drie dagen achter elkaar, heen en weer naar het speeltuintje een meter of honderd verderop en het heeft me slechts drie waterijsjes uit de vriezer gekost. Ook vanmorgen wilde hij weer, de gigantische plassen op de weg boeiden hem niet. Hij hield zijn trots, zijn nieuwe rode sneakertjes, lekker droog op de pedalen. Ik zelf heb mijn soppende teenslippers inmiddels afgedroogd maar het opspattend water nog in mijn onderbroek zitten. Geeft niets, alles voor het goede doel. Het ging steeds beter en beter en beter... de sjaals kon steeds een beetje losser en losser ... en ... los!

Hij kan het alleen. Kleuter fietst, zonder zijwieltjes. Ik weet wel dat er jongens in zijn klas zitten die met drie jaar al als kamikazepilootjes over het schoolplein crossten, maar ik vind vijf jaar en een beetje ook helemaal niet slecht. Zeker als ik zie hoe snel hij het geleerd heeft toen hij het eenmaal wilde (durfde te) proberen.

Ik ben een trotse mama! En kleuter? Die vindt het heel normaal. Waarom iedereen hier thuis er zo'n ophef over maakt weet hij eigenlijk niet. Hij kan gewoon fietsen.