woensdag 22 oktober 2014

Herfstvakantie

Stil hier.

Los van de huishoudelijke problemen (de wasdroger vertoont kuren heeft het begeven, we zijn de verhuischaos nog niet te boven, en sinds die verhuizing ligt de internetverbinding 50% van de tijd op zijn gat en kunnen we niet achter de oorzaak komen) is het ook nog eens herfstvakantie. En pokkeweer. En kom ik tot niks.

Papa werkt, dus ik ben alleen met drie kinderen. De oudste twee redden zich wel. Dochter slaapt uit, knutselt in haar uppie op haar kamer of speelt bij iemand anders, komt af en toe gezellig beneden om koekjes te bakken en te kletsen en te kleuren. Oudste zit te minecraften, speelt met andere jongens buiten en heeft de social media en het andere geslacht ontdekt dus zolang ik niet over huiswerk begin is hij gezellig en een supermakkelijke huisgenoot.

Maar dan hebben we kleuter nog. Hij is superlief hoor, dat voor op. Maar hij is ehm, nogal op een  vermoeiende manier niet helemaal zichzelf de laatste tijd. Hij is elke dag om half zeven wakker, wil 's avonds niet naar bed, en tussendoor is hij een ehm, blokje aan mijn been. Hij wil niets, alle leuke vakantieplannen die animatieteam-mama heeft bedacht doet hij af met een "naaaaah" of gewoon géén antwoord. Niet aankleden, niet uitkleden, niet eten, niet knutselen, niet ergens heen, niet met vriendjes (al zou ik ook niet weten waar ik ze vandaan moet halen.). Zélf doen als ik help, en zogenaamd niets kunnen als ik niet help.

 De dekentent die we hadden gebouwd stond een half uurtje en toen moest hij weer weg. Cadeautje voor papa's verjaardag knutselen? Mocht ik zelf doen. En na twee keer verstoppertje (ik in het wc-hok en hij in zijn bed) hadden we het allebei ook wel weer gehad. Niks was echt leuk genoeg.

Maar ondertussen blijft ie wél aan mijn rokken hangen. Ik kan geen stap doen of ik struikel over hem en een boek lezen lukt ook niet als hij steeds m'n aandacht vraagt. Pfff. Doodvermoeiend. En ondertussen weet ik wel dat hij waarschijnlijk die aandacht nu juist even extra hard nodig heeft.

Ben soms zó blij (en kleuter ook) als na een lange dag broer en zus weer thuis komen van hun eigen speeldates...  Nu nog even een speeldate voor mezelf zoeken, voor een weekendje, en een goede helderziende oppas die direct ziet wat hem mankeert...

zaterdag 18 oktober 2014

Hoe je jezelf soms heel zielig (en een beetje kinderachtig) kan vinden

Ik trek en ik duw, ik beargumenteer en smeek (nou ja...). Ik masseer al twee jaar in en opeens was het zover: Papalien ging akkoord en er werd (per direct zo'n beetje) verhuisd. Dochter kreeg in plaats van het kleine kamertje aan de achterkant die hele grote aan de voorkant. Papalien met zijn pc en ál die dozen vol met verzameling propte zich in het kleine kamertje aan de achterkant. Ik verhuisde met mijn pc en mini-bureautje en een kastje naar het hoekje op zolder. Geen probleem, vond ik. Klein plekje met mooi uitzicht, en alle dozen netjes op de plek waar ze horen (namelijk: bij de eigenaar, in zijn eigen kamer!). En vooral natuurlijk: genoeg ruimte voor meissie om te spelen.

Ik ben de hele week met spullen heen en weer aan het sjouwen, Papa heeft behangen in zijn eigen kamer en de zware meubels heen en weer gesleept. Ik maak me nog druk over een gezellige inrichting van dochters kamer, zoek naar gordijnen, vloerkleedjes, pak dozen speelgoed uit...

En wie krijgt er een bedankje na een stille hint van mijn kant?

Juist. Papa.

Op mij is ze boos omdat ik na een ellenlang bedritueel niet nog even vijf minuten wacht tot ze uitgetreuzeld is. Omdat ik over haar praat op school, met de juf en de ouders, als er weer eens mot is tussen de meiden. Papa is onschuldig, die was vandaag pas weer om acht uur thuis van de bedrijfsborrel.

Potver. Zal het lot van de betrokken thuisblijfmoeder wel zijn.

vrijdag 17 oktober 2014

Moeilijke vragen

Kleuters gedachten gaan vaak een stuk verder dan zijn uitdrukkingsvermogen. Best lastig. Zo vroeg hij me van de week, midden op het overvolle schoolplein "mama, waarom heb jij eigenlijk geen baby in je buik?". Ehm... Tja. "Dát vertel ik je straks thuis wel, als het wat minder herrie om ons heen is", verschafte ik mezelf wat bedenktijd. (Bovendien hoeft de opa van ventje K. niet te weten hoe het met mijn anticonceptiemethodes zit....)

Maar wát hij nu precies wilde weten?  De bloemetjes en de bijtjes? Mijn sexuele activiteiten van de laatste paar maanden? De ins- en outs van het hormoonspiraaltje? De besluitvorming op familie-plantechnisch gebied?  "Wil je soms een klein broertje of zusje?", bedacht ik me ineens. Aan zijn geschokte uitdrukking te zien was dat niet echt zijn de bedoeling. Het ging hem duidelijk meer om het proces dan om het eindresultaat. Hij begon snel over een ander onderwerp.

Gisteren in bed begon hij er weer over. Dat het voor kinderen helemaal niet leuk was om in mama's buik te zitten. Hij bekeek zichzelf, hij bekeek mijn buik en het leek hem niks (en mij eigenlijk ook niet: zeventien kilo aan knokige bewegelijkheid). Ik heb uitgelegd dat baby's voor ze geboren zijn wel heeeeel klein zijn, en dat hun lijfje nog niet áf is. Dat ze niet kunnen overleven buiten die buik

O. Nou, toen had ik zijn aandacht. En hij wilde foto's zien. Van hem in mijn buik, van baby's die nog niet áf zijn. Ik ben allang blij dat de vragen nu gaan over het ontstaan van het leven in plaats van over de dood(*). Ik vind het niet alleen een gezelliger onderwerp, ik heb er ook wat meer ervaring mee. En kan ik veel meer plaatjes van embryo's vinden dan van het hiernamaals.



(*) wanneer? waar ga je dan heen? ehh... mamma weet het ook niet schat... wat schat dan niet goed kan accepteren, dat er iets is wat men niet weet of waar mensen tegenstrijdige ideeen over hebben...